“Ορθόδοξη Πίστη”

“Ορθόδοξη Πίστη”

http://www.egolpio.com/PROTEST/kotrwnakis.htm

Πρόκειται για την κίνηση του Γ. Κοτρωνάκη, πρώην κήρυκα της «Εκκλησίας του Χριστού» (Κηφισίας 24). Στο φυλλάδιο πού εξέδωσε με τίτλο «Ένα γράμμα για σένα» παρουσιάζεται ότι ανήκει στην «Εκκλησία του Χριστού» και διαφημίζει τις εκδόσεις της. Η ξεχωριστή δραστηριότητα άρχισε με την έκδοση του περιοδικού «Ορθόδοξη Πίστη» (1981).

Ό Κοτρωνάκης υιοθέτησε τη μέθοδο του Σ.Ι. Χαραλαμπάκη (σήμερα: «Αρχέγονη Χριστιανική Ορθόδοξη Εκκλησία»). Με την έκδοση του περιοδικού «Ορθόδοξη Πίστη» ο Κοτρωνάκης βάλθηκε να αναμορφώσει την Εκκλησία μας. Τελικά(1986) ίδρυσε στο σπίτι του (Μεγάλο Πεύκο) «κατ’ οίκον εκκλησία», «κατά το παράδειγμα των πρώτων Χριστιανικών Εκκλησιών» και επιθυμεί να φέρει το όνομα μόνο του «χριστιανού» (Ανακοίνωση προς τούς κατοίκους της περιοχής Μεγαρίδος για την αποκατάσταση της αληθείας, δίπτυχο).

Όμως ταυτόχρονα κάνει λόγο για την «εκκλησία μας» (απ 2,3.26), και υπογραμμίζει: «ολόκληρη η οικογένειά μου, ταγμένη στην υπηρεσία του Θεού για την ορθόδοξη Πίστη και ζωή στον τόπο μας, θα δουλέψουμε και θα παλέψουμε στο πλευρό της Εκκλησίας μας κι ας μας κακίζουν μερικοί κατ’ επάγγελμα λειτουργοί της «αυτοί είναι απλώς μισθοφόροι» (Ορθόδοξο Φυλλάδιο, πολυγρ.).

Αυτοί οι «κατ’ επάγγελμα λειτουργοί» αποκαλούν το περιοδικό «ευαγγελικών άρχων», αλλά ο Κοτρωνάκης τούς άπαντα πως είναι «νοσηροί ψευδολόγοι» (απ 2,4), «συκοφάντες ψευδολόγοι» (απ 2,10), πού «ψευδολογούν και συκοφαντούν με τον πιο απαίσιo τρόπο» (απ 5,2) και κήρυξαν «αδυσώπητο πόλεμο κακίας και αίσχους» (απ 7,3), «έχουν στιγματισμένη συνείδηση» (απ 5,4) και «ούτε ντρέπονται ούτε τον Θεόν φοβούνται» (ΟΠ 5,7-8).

Τα κίνητρά τους είναι ταπεινά, το κάνουν επειδή ζημιώνονται τα συμφέροντά τους από τις «Χριστιανικές αλήθειες» του περιοδικού (Ανακοίνωση προς τούς κατοίκους…). έτσι παραδόθηκαν «ήδη άνευ όρων» στο Διάβολο (απ 4,11).

Δεν διστάζει να γράψει επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδος (18.2.1982), να εκφράσει την «απεριόριστη εκτίμησιν» και «ειλικρινή Σεβασμό και Αγάπη» και να υπογραμμίσει πως σκοπός του περιοδικού του είναι «να φέρει σε σύγκριση με τον ΥΓΙH ΘΕΙΟ ΛΟΓΟ το μέρος εκείνο της διδασκαλίας και των ενταλμάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος, ένεκα των οποίων επήλθε η σημερινή αρνησιθρησκία».

Κατά τον Κοτρωνάκη η Ορθόδοξη Εκκλησία «αναθεμάτισε το ευαγγέλιο του Κυρίου μας» (ΟΠ 1,25) και αντικατέστησε την πίστη πού παραδόθηκε με διδασκαλίες δαιμόνων (ΟΠ 1,4), είναι «κατ’ ευφημισμόν Ορθόδοξη Εκκλησία»(ΟΠ 2,10-11. 5,11), απομακρύνθηκε από την «Εκκλησία του Χριστού» και προκαλεί «ρίγη φρίκης» (ΟΠ 5,4), μεταβλήθηκε σε «πόρνη» (ΟΠ 4,9).

Έτσι η νέα ομάδα ανέλαβε να βοηθήσει την Εκκλησία της Ελλάδος να επιστρέψει «στην αγνή εκείνη αγία πίστη» (ΟΠ 4,5), το «βαρύ έργο της καθάρσεως και της διανοίξεως του δρόμου της επιστρoφής στη ρίζα», στην πίστη της «Μίας Αγίας Καθολικής και Aποστολικής Εκκλησίας των πρώτων αιώνων» (ΟΠ 5,8). Σ’ αυτό το έργο ο Κοτρωνάκης καλεί το κοινό και ιδιαίτερα τούς κληρικούς να τον βοηθήσουν: «Έλα και συ, ψυχή ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ στο προσκλητήριο…» (ΟΠ 1,1).

Η ομάδα ισχυρίζεται πως αυτή μόνη υπερασπίζεται την «αγία διδασκαλία» (ΟΠ 5,3), όποιος διαφωνήσει μαζί της, «θα διαφωνήσει με τον ίδιο τον Θεό» και «αν αντιταχθεί έμπρακτα σ’ αυτό θα γίνει θεομάχος»! (ΟΠ 1,5). Όποιος λοιπόν επιθυμεί «να ξανανθίσει στη χώρα μας ο αγνός εκείνος χριστιανισμός… και να κηρυχθεί το ανόθευτο, το σωτήριο ευαγγέλιο», πρέπει να δώσει το παρών στην ομάδα αύτη(ΟΠ 1,5).

Κατά την άποψη του Κοτρωνάκη «ο Λόγος του Θεού έπαυσε να κατευθύνει και να νουθετεί, όχι μόνο την Ορθόδοξη, αλλά και κάθε άλλη Εκκλησία πού δεν έχει μοναδικό γνώμονα την Αγία Γραφή» (ΟΠ 1,17-18). Έτσι αν κάποιος «αισθάνεται την ανάγκη να γίνει και να μείνει ένας πραγματικός χριστιανός» πρέπει «να κτυπήσει την πόρτα της Εκκλησίας του Χριστού», πού «υπάρχει σήμερα στην αγαπημένη μας Πατρίδα», πού «υψώνει την θεόπνευστη Γραφή και ακολουθεί μόνο Αύτη στο κήρυγμα στη διδαχή και στη Ζωή της, Λεωφ. Κηφισίας 24… ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ» (Ένα γράμμα Για σένα, σελ. 7-8). «Η Εκκλησία του Χριστού υπάρχει» και θα υπάρχει «για κάθε άνθρωπο πού ποθεί να την βρει και ν’ αποκτήσει ΜΕΣΑ Σ’ ΑΥΤΗ την αιώνια ΣΩΤΗΡΙΑ» (ΟΠ 6,9).

Όλα αυτά αποδεικνύουν πως η ομάδα είναι παρακλάδι της «Εκκλησίας του Χριστού» (Church of Christ).

Δέχεται «μόνο ό,τι αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη» (Ένα γράμμα, 7). Οι κοινότητες είναι «αυτοδιοίκητες κατά τόπους εκκλησίες» με πρεσβυτέρους πού ονομάζονται και επίσκοποι (ΟΠ 2,21). Μόνο σ’ αυτές τις κοινότητες υπάρχει η σωτηρία (ΟΠ 2,19). Η διαδικασία της «σωτηρίας» ακολουθεί τα στάδια: πίστη, μετάνοια, ομολογία, βάπτισμα, όχι «ανάποδη σειρά των σταδίων» (ΟΠ 1,11. 8, σελ. 12), ο νηπιοβαπτισμός απορρίπτεται (ΟΠ 1,16. 6,8).

Η ευχαριστία είναι απλό σύμβολο (ΟΠ 2,26). Ο όρος «Θεοτόκος» ή «θεομήτωρ» και «παναγία» απορρίπτονται (ΟΠ 1,29), το αειπάρθενο είναι «διδασκαλία δαιμόνων» και των «λαοπλάνων καλογήρων» (ΟΠ2,15). Η τιμή των αγίων απορρίπτεται (ΟΠ 1,14. 21-22. 2,25). Η τιμή των εικόνων είναι «σκοτεινό σχέδιο» του Σατανά (ΟΠ 1,16) και τα θαύματα πού γίνονται δεν προέρχονται από τον Θεό (ΟΠ 6,8. 7,12). Η τιμή των λειψάνων είναι «τερατώδης ειδωλολατρεία» (ΟΠ 4,10). Τα μνημόσυνα (ΟΠ1,19. 5,15) και ο αγιασμός δεν γίνονται δεκτά (ΟΠ 4,11).

Ο Κοτρωνάκης απορρίπτει την ειδική ιεροσύνη (ΟΠ 1,26. 6,11) και το βαθμό του επισκόπου (ΟΠ 4,14. 6,11). Το επισκοπικό αξίωμα είναι «θεοκαπηλία» και σφετερισμός εξουσίας (ΟΠ 4,11). Οι επίσκοποι «άρπαξαν» και «λεηλάτησαν τον οίκον του Θεού» (ΟΠ 7,8). Είναι «προβατόσχημοι λύκοι» (ΟΠ 6,2), «λαθρεπιβάτες και εξολοθρευτές της αγίας ποίμνης» (ΟΠ 6,7), «κάπηλοι και καταχραστές… υπηρέτες σκοτεινών δυνάμεων» (ΟΠ 6,10), μετατρέπουν «τη βασιλεία του Θεού σε βασιλεία δαιμονίων!» (ΟΠ 5,10).

Απευθυνόμενος προς τούς ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος «πού δεν ελέγχονται από την εν Χριστώ συνείδηση» λέγει πως δεν είναι «ούτε χριστιανοί ούτε ορθόδοξοι, ούτε απλώς χριστιανοί, αλλά ούτε και ενσυνείδητοι άνθρωποι» (ΟΠ 5,9).

Ο Κοτρωνάκης προσπαθεί με κάθε τρόπο να στρέψει τούς πρεσβυτέρους της Εκκλησίας εναντίον των επισκόπων τους. Οι πρεσβύτεροι, λέγει «συνετηρούντο οικονομικά από την Εκκλησία… με ιδιαιτέραν φροντίδα… και όχι με λίγα ψίχουλα… των ‘αφεντάδων’» (ΟΠ 4,15). Το «Kατηγορώ» απευθύνεται «εναντίον της κρατούσης ιεραρχίας … και όχι εναντίον των ταλαιπωρημένων και καταπιεσμένων κατωτέρων κληρικών» τούς οποίους υπερασπίζεται «με θέρμη και δικαιοσύνη» (ΟΠ 5,6).

Ο Κοτρωνάκης αδίστακτα υπογραμμίζει και τα ακόλουθα για τούς ορθόδοξους επισκόπους: «Όλοι οι ναρκομανείς και οι νυκτόβιοι του υποκόσμου, όλοι οι διαφθορείς του ανθρωπισμού και της χρηστότητας και οι στυγεροί δολοφόνοι είναι – κατ’ αυτούς – ορθόδοξοι χριστιανοί και ευυπόληπτοι πολίτες, γιατί αυτοί δεν πάνε κόντρα στο φέουδό τους και δεν προβληματίζουν το ‘υπερεκχειλισμένο θησαυροφυλάκιό τους’ ». τουναντίον μάλιστα, όλοι αυτοί είναι η «εκλεκτή πελατεία τους» (ΟΠ 5,9).

Αδιάλλακτο μίσος καλλιεργεί επίσης και για τούς ορθοδόξους μοναχούς. «Δεν ανήκαν ποτέ στον εκλεκτό λαό του Θεού (ΟΠ 4,10)’ είναι «αποστάτες της πίστεως, αποστάτες της ζωής, αποστάτες της ίδιας της ψυχής τους, απέκοψαν τούς εαυτούς τους εκουσίως από το σώμα της Εκκλησίας… τυφλοπόντικοι…» (ΟΠ 8,8), «λαοπλάνοι και ανίκανοι για κάθε έργο καλό» (ΟΠ 2,15. 3,3).

Ο «αναμορφωτής» της Ορθόδοξης Πίστης στηρίζει τις απόψεις του και την χυδαία πολεμική του στην παχυλή αγνοία. Δάσκαλός του αποδεικνύεται ο Χαραλαμπάκης και οι ανιστόρητοι ισχυρισμοί του. Αυτό αποδεικνύεται από τα όσα γράφει για τούς πατέρες της Εκκλησίας, πού τούς θέλει οπωσδήποτε υποστηρικτές των δικών του απόψεων!

«Μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνος», λέγει, δεν υπήρχε ιεροσύνη! (ΟΠ 1,26). Έτσι η διδαχή του στηρίζεται «στην Αγία Γραφή και στις διδασκαλίες εκκλησιαστικών πατέρων, πού διακρίθηκαν και στην πίστη και στην Χριστιανική τους δράση» (ΟΠ 1,30), στους «μεγάλους άνδρες της Εκκλησίας» (ΟΠ 4,10), πού οι μαρτυρίες τους είναι «αδιάψευστες» (ΟΠ 1,23): στον άγιο Ειρηναίο, τον άγιο Αθανάσιο, τον άγιο Επιφάνιο (ΟΠ 1,24), προ παντός στον άγιο Iωάννη το Χρυσόστομο πού ανήκει «στους άξιους πατέρες» (ΟΠ 1,20. 23. 4,10. 5,10).

«Αν βρεθεί κάποιος του Θεού άνθρωπος να αποδείξει τούς μεγάλους αυτούς αγίους του Κυρίου μας σαν αιρετικούς», τότε, υπογραμμίζει ο Κοτρωνάκης, «ονόμασε και το στα χέρια σου έγγραφο αιρετικό και εγώ ας είμαι ανάθεμα. Εάν όμως συνεχίσουν να θεωρούνται γνήσιοι, εργάτες του Πανάγαθου Θεού, σε εξορκίζω … αγωνίσου μαζί μας…» (ΟΠ 1,24).

Θέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Εμείς δεν υποστηρίζουμε πως οι πατέρες της Εκκλησίας μας είναι αιρετικοί. Με την παράθεση όμως της διδαχής του Κοτρωνάκη, π.χ. στο θέμα της ειδικής ιεροσύνης και του επισκοπικού αξιώματος, αποδείξαμε πως δεν έχει καμία σχέση με τούς πατέρες αυτούς, πού οι μαρτυρίες τους είναι αδιάψευστες, γιατί ο Ειρηναίος, ο Αθανάσιος, ο Επιφάνιος και ο Χρυσόστομος, ήσαν επίσκοποι και κήρυτταν την ειδική ιεροσύνη, ενώ ο Κοτρωνάκης χλευάζει τούς επισκόπους και την ιεροσύνη σαν «θεοκαπηλία», σφετερισμό εξουσίας. Επομένως η διδαχή της ομάδας αυτής, αν δεν στηρίζεται στην παχυλή άγνοια, δεν αντέχει στην αντικειμενική ερευνά. Οι υποστηρικτές της προσπαθούν να την επιβάλλουν με ανέντιμα μέσα και να την στηρίξουν στην απάτη.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Die Rückkehr zu Gott von der Erde zum Himmel – Altvater Paissios der Agiorit

Die Rückkehr zu Gott von der Erde zum Himmel
Altvater Paissios der Agiorit

http://www.alopsis.gr

Der Gute Gott erschuf die Engel, doch einige von diesen wurden ihres Hochmuts wegen zu Dämonen. Danach formte Gott den Menschen, damit er den Platz der gefallenen Engel einnehme, und liess die Dämonen frei in ihrem Treiben, bis zu einem gewissen Grad und bis zu einer gewissen Zeit, damit sie uns mit ihrer Bosheit helfen, das heisst damit wir geprüft werden hienieden auf Erden und eingehen können ins himmlische, ins ewige Leben. Der Mensch ist zugelassen zur geistigen Prüfung, solange er lebt. Dann aber ist Prüfungsschluss.
Lasst uns deshalb kämpfen, damit wir wenigstens die geistige Mindestnote ergattern und durchkommen ins Paradies. Amen.
Wer geistig kämpft, bekämpft den Feind, den Teufel, so ist es nur natürlich, dass auch er bekämpft wird von ihm. Der Mensch, der den geistigen Feind besiegt, wird gekrönt werden von Christus.
Erprobtheit erlangt man durch die Feuergeschosse der Dämonen, die der Soldat Christi im geistigen Krieg empfängt. Noch bevor der Feind den Kampf beginnt, fängt er an, den Kämpfer mit Gedanken zu bombardieren. Das Jesus-Gebet ist die mächtigste Waffe gegen die Gedanken des Feindes.
Der geistige Fortschritt des Kämpfenden hängt nicht ab vom guten geistigen Vater, sondern von den guten Gedanken des Jüngers.
Der Jünger, der einen schlechten Gedanken über seinen Geronta annimmt und dadurch sein Vertrauen in ihn verliert, bricht von selbst zusammen, so wie die Kuppel einstürzt, wenn man den Schlußstein entfernt.
Damit der Geist und das Herz geläutert werden kann, darf der Mensch keine bösen Gedanken annehmen, noch auch selbst Böses denken. Er muss mit Einfachheit und Demut handeln und hochherzig kämpfen.
Reine Gedanken haben grössere geistige Kraft als jede andere Askese, wie Fasten, Wachen usw., für jene, die darum ringen, ihre seelische und körperliche Reinheit zu bewahren.
Die Anfechtung durch das Fleisch, die von der Natur kommt, weicht mit Fasten, Wachen und Gebet, sofern kein Hochmut vorhanden ist.
Wenn der böse Gedanke mit dem alten, dem fleisch­lichen Menschen zusammenwirkt, fügt er der Seele doppelten Schaden zu, so wie auch der Teufel, wenn er zusammenwirkt mit einem Menschen, der Welt doppelten Schaden zufügt.
Die  blasphemischen  Gedanken  kommen  alle vom Teufel und nicht vom Menschen.
Mit blasphemischen Gedanken quält der Teufel gewöhnlich die empfindsamen Menschen, mit dem Ziel, sie zu betrüben und zur Verzweiflung zu treiben.
Blasphemische Gedanken sind wie die Flugzeuge, die uns belästigen mit ihrem Lärm, ohne dass wir es wollen und ohne dass wir sie hindern können. Das schwere Fliegerabwehrgeschütz ist die Psalmodie, denn sie ist Gebet zu Christus, aber auch Verachtung des Teufels.
Am Anfang des geistigen Lebens vertreibt der Kämpfende die schlechten Gedanken mit geistiger Lektüre, ununterbrochenem Gebet und hochherziger Askese. Danach kommen ihm nur noch gute Gedanken. Später hören auch die guten Gedanken auf, und er empfindet eine Leere, und danach kommt die göttliche Erleuchtung zum Menschen.
Der Gottesmann kennt den Bösen, doch der Böse kennt die guten Gedanken der Menschen nicht.
Die schlimmste Krankheit unserer Epoche sind die nichtigen Gedanken der weltlich gesinnten Menschen, die Angst und Beklemmung erzeugen. Ihre Heilung verschafft Christus allein, Der Ruhe und Ewigkeit in die Seele bringt. Dazu genügt, dass der Mensch seinen Sinn ändert und sich zu Christus hinwendet.
Wer viele Sünden auf dem Gewissen hat, hat auch viel Anlass zur Demut, und viel Demut zieht die göttliche Gnade an. Es genügt, wenn der Mensch danach die Gelegenheiten zur Sünde meidet, die Ursachen, um die Gnade zu bewahren.
Die Wüste hilft sehr beim Tilgen der Leidenschaften der Seele, so wie auch das Queckengras in der un­fruchtbaren Einöde verschwindet, während es im Schlamm gross wird wie die Binsen.
Bewundert nicht jene, die zum Mond fliegen, sondern jene, die sich entfernen von der weltlichen Gesinnung und sich Gott nähern und frohlocken.
Der Mensch, der sich von Gott entfernt, findet nirgends Ruhe für seine Seele, weder im vergänglichen Leben auf Erden noch im künftigen der Ewigkeit. Denn wer nicht an Gott glaubt und an das künftige ewige Leben, bleibt ohne Trost im gegenwärtigen Dasein und verurteilt seine Seele in Ewigkeit.
Je mehr die Menschen sich abwenden vom einfachen, natürlichen Leben und sich dem Luxus hingeben, umso mehr wächst auch die menschliche Angst. Und je mehr sich die weltliche Höflichkeit verbreitet, desto mehr verliert sich die Einfachheit, die Freude und das spontane menschliche Lächeln.
Gott ist unendlicher Geist (Νους), und durch seinen Geist (νους) ist der Mensch mit Gott verwandt und nähert sich Ihm. Gott ist unendliche Liebe, und mit einem reinen Herzen erfährt der Mensch Gott. Gott ist einfach, und in Einfachheit glaubt der Mensch, kämpft er demütig und hochherzig und erfährt er die Mysterien Gottes.
Die Jahre vergehen, und die Menschen altern. Bleibt daher nicht am Wegkreuz sitzen. Wählt ein Kreuz, das eurer Hochherzigkeit entspricht, schreitet voran auf einem der beiden Wege, die unsere Kirche anerkennt [Das heisst dem Weg der Ehe oder dem Weg des Mönchtums], und folgt Christus zur Kreuzigung, wenn ihr die Freude der Auferstehung kosten wollt.
Die menschlichen Kreuze sind bloss Kreuzlein, die uns helfen zur Rettung unserer Seele. Doch das Kreuz Christi war sehr schwer, denn Er machte keinen Gebrauch von Seiner göttlichen Macht für Sich selbst.
Das beste Heilmittel bei jeder Prüfung, die uns trifft, ist die grössere Prüfung unserer Mitmenschen. Es genügt, sie uns zu vergegenwärtigen.
Jesus ist süss, und wenn einer die Bitterkeit seines Schmerzes an Christus anlehnt, wird die Bitterkeit zur Süsse.
Willst du, dass dein Gebet zum Herzensgebet wird, sodass es Gehör findet bei Gott? Dann mach den Schmerz deiner Mitmenschen zu deinem eigenen Schmerz. Schon ein einziger von Herzen kommender Seufzer für deinen Nächsten bringt positive Ergebnisse. Das göttliche Zeichen dafür, dass das Gebet angenommen wurde, ist der göttliche Trost, den der Mensch nach dem Gebet empfindet.
Das stille nächtliche Gebet hilft sehr und ist auch förderlicher für unsere geistige Entfaltung, geradeso wie der sanfte Regen der Nacht das Wachstum der Pflanzen mehr fördert als der Regen des Tags.
Der  Schlaf unmittelbar  nach  Sonnenuntergang   ist sehr  nützlich  für  den  Leib.  Das  Wachen  nach Sonnenuntergang aber, im Gebet mit ergriffenem Herzen, ist eine grosse Hilfe für die Seele.
Dreht die Gebetsschnur ohne Unterlass, bis das geistige Öl sich erwärmt und der geistige Motor anspringt, sodass das Herz das Gebet von alleine sagt.
In dem Mass, wie der Mensch sich aufopfert und betet für sich selbst und seine Mitmenschen, wird er auch die göttliche Hilfe empfangen.
Das Vertrauen auf Gott für alles, was sich mit mensch­lichen Mitteln nicht erreichen lässt, ist ein unausge­setztes mystisches Gebet, das positive Ergebnisse bringt.
Wer auf Gott vertraut,  sät Doxologie  und erntet göttliche Freude und unvergänglichen Segen. Doch wer Jammer sät, erntet Jammer und führt Angst in seine Scheune ein.
Das süsse Leben erfahren nicht jene, die es auf weltliche Art geniessen, sondern jene, die geistig leben und auch Bitteres mit Freude hinnehmen, als Heilkraut zur Gesundung ihrer Seele, und die Nahrung nur zu sich nehmen, um den Körper am Leben zu erhalten.
Wenn dein Nachbar hungert, gib ihm dein Essen. Wenn kein hungernder Mensch da ist, gib dein Essen den hungernden Tieren, denn aus dem Fasten wird deine Seele Nutzen finden im Hinblick auf das Paradies, während es für die armen Tiere ein Paradies nicht gibt. Doch sie haben den Vorzug, dass es auch eine Hölle nicht gibt für sie.
Die Freude, die der Mensch empfindet, wenn er eine materielle Segensgabe empfängt, ist eine menschliche Freude. Doch die Freude, die er empfindet, wenn er gibt, ist eine göttliche. Die göttliche Freude kommt mit dem Geben!
Die innere Verwandlung und das Herzensglück, das die Seele erfährt, wenn sie einem Mitmenschen ein Almosen schenkt oder eine Gefälligkeit erweist, wie gering sie auch sei, vermag auch der grösste Herzspezialist nicht zu verschaffen, selbst wenn man ihm einen Sack voll Dollars gäbe.
Wer sich aus reiner Liebe müht für seinen Nächsten, findet Erholung in seiner Müdigkeit. Doch jener, der sich selbst liebt und faulenzt, ermüdet selbst noch im Sitzen.
Der Arbeitsame, lebe er im Kloster oder in der Welt, wird geistig vorankommen, denn er tut seine Arbeit mit Hochherzigkeit. Doch der Mensch, der die ihm von Gott geschenkte Hochherzigkeit nicht pflegt, wird ein Taugenichts bleiben, bei der einen Lebensweise ebenso wie bei der anderen.
Die armen Maultiere sind besser gesittet als die gefühllosen Menschen, denn sie werden sowohl von Mitleidigen als auch von Erbarmungslosen gekauft und gehorchen beiden ohne Unterschied. Sie arbeiten hart und ertragen alles ohne Murren und ohne jedes Entgelt. Sie übertreffen uns mithin in der Besitzlosigkeit, in der Geduld und im Gehorsam.
Der Mensch, der demütig die Verfehlung seines Mitmenschen erträgt, besitzt eine höhere Liebe als jener, der den schweren Tourva seines Weggenossen trägt.
Nimm die Ungerechtigkeit als grossen Segen hin, denn daraus legst du dir einen Schatz im Himmel an. Doch strebe nicht danach, dass man dir Unrecht tut, denn das verbirgt höfliche Böswilligkeit.
Wenn man dir Unrecht tut, sag nicht: „Gott wird es ihm heimzahlen”, denn so verfluchst du mit Höflichkeit.
Demjenigen, der dich aufrichtig um Verzeihung bittet, nachdem er sich verfehlt hat gegen dich, vergib mit Güte jedesmal, wenn er sich verfehlt, und liebe ihn aus der Nähe. Dem Hinterlistigen aber, der vorgibt, dich um Verzeihung zu bitten, um dir Schlingen zu legen, und dich ständig in seine Angelegenheiten verstrickt, die auch anderen Menschen in der Seele schaden, dem vergib 77 Mal zusammengenommen und liebe ihn danach aus der Ferne und bete für ihn.
Nimm die Ungerechtigkeit mit Freude hin, wenn sie dir nicht in der Seele schadet. Je geistiger ein Mensch ist, desto weniger Rechte hat er in diesem Leben, denn die Rechte des Gerechten verwahrt Christus für das himmlische Leben.
Je mehr sich der Leib für Christus müht, desto mehr erfreut sich die Seele der Nähe Christi, und die Dar­bringung eines solchen Menschen an seine Mitmenschen hat grössere Wirkung, denn sie ist wahrhaft geistig.
Der mitfühlende Mensch stellt sich an den Platz des Leidenden, er betet, er tröstet, doch er wird auch selbst mit göttlichem Trost belohnt von Christus, im Mass seines Mitleidens. Der Erbarmungslose aber, der den Platz des anderen begehrt und ergreift, wird selbst ergriffen von der Angst und lebt die Hölle zum Teil schon von diesem Leben an.
In der Liebe zu unserem Nächsten verbirgt sich unsere grosse Liebe zu Christus. In unserer Verehrung für die Allheilige Gottesmutter und die Heiligen verbirgt sich wiederum unsere grosse Verehrung für Christus – für den Dreieinigen Gott.
Die heiligen Engel verherrlichen Gott ohne Unterlass mit beflügelter Verehrung: Heilig, Heilig, Heilig…
Damit der Mensch fliegen kann wie ein Engel, muss er seine Last fliegen lassen, das heisst die Leiden­schaften der Seele und seinen materiellen Besitz, den er den Armen geben soll, denn wo materieller Reichtum ist, da ist geistige Armut.
Des Armen erbarmt sich selbst der Dieb, doch den Reichen macht er zum Besitzlosen, allerdings auf ungute Weise. Besser ist, wenn der Mensch von sich aus besitzlos wird, indem er dem Evangelium Christi folgt. So wird er Sein himmlisches Reich erben.
Weil die Menschen im Himmel wie die Engel leben werden, beginnen einige hochherzige Junge jenes Leben schon hienieden, indem sie Mönche werden und in Jungfräulichkeit, Besitzlosigkeit und Gehorsam leben.
Eins und dasselbe ist das Engelsgewand der Mön­che und der Mönchinnen. Da gilt nicht mehr Mann und Frau (Gal. 3, 28).
Damit sich in unserem Herzen die mönchische Gesin­nung entfalten kann, muss zuerst unsere weltliche Gesinnung sterben und zur Pflanzerde werden. Und damit die Leidenschaften sterben, muss einer an den Tod denken, an das Gericht, und hochherzig für Christus leiden, Der vie­les erlitt, sogar den Tod, um uns zu erlösen!
Es ist gut für den Mönch, in seiner Metanie zu sterben, jedoch in Metanie [Zum Verständnis dieses Wortspiels mit "Metanie", siehe Glossar].
Wer um die hohe Würde des Engelsgewands weiss, strebt nach keiner anderen Würde. Wenn du ein rechter Mönch wirst, wirst du dich auf Erden wie im Himmel mit den Engeln freuen. Wenn aber nicht, werden dich die weltlichen Menschen verspotten und die Engel werden trauern.
Der Mönch, der weltlich lebt, ist gequält und sein Dasein ein Misserfolg. Auch für Christus wird es ein Problem sein, zu entscheiden, wo Er ihn im anderen Leben einordnen soll – bei den Mönchen oder bei den Weltlichen?
Der Mönch ist ein Licht für die Welt, ein Leuchtturm auf den Felsen, nicht eine blosse Laterne.
Wenn der Mönch um Christi willen darauf verzichtet, Menschen zu sehen, sieht er viele Menschen und hilft ihnen auf göttliche Weise mit dem Gebet, in Dingen, die mit menschlichen Mitteln nicht zu erreichen sind.
Die Mönche sind die Funker unserer Kirche. Aus diesem Grund auch entfernen sie sich vom Lärm der Welt – um bessere Verbindung zu haben zu Christus durch das Gebet und auf diese Weise zu helfen.
Wenn sich der Mönch hochmütig in Gegensatz stellt zu den Weltlichen, wird er stürzen und weltlich werden. Doch wenn er demütig um das Erbarmen Gottes bittet und kämpft und alle Menschen als gut und heilig ansieht, folgt er den Heiligen.
Damit die Seele geistig auferstehen kann, muss der Mensch gekreuzigt werden, müssen die Leidenscha­ften der Seele sterben, allem voran der Egoismus, jenes anarchische Kind des Hochmuts, das die göttliche Gnade hindert und den Menschen zu Fall bringt.
Damit der Mönch geistig vorankommt, muss er die Logik hinter sich lassen, sich demütigen und mit dem Herzen arbeiten. Und damit die Mönchin vorankommt, muss sie die Eifersüchteleien hinter sich lassen und geistig zum Mann werden, der Logik den Vortritt geben und das Herz bremsen.
Betrachtet die geistige Arbeit an euch selbst nicht als Zeitverschleiss, denn für euch ist sie unabdingbare geistige Voraussetzung und für eure Mitmenschen positive Hilfe.
Vorsicht, erwerbt euch nicht einen guten Namen, denn dieser wird danach zum grössten Feind eurer Ruhe! Noch grössere Vorsicht ist dem Mönch geboten, damit er nicht einen guten Namen erwirbt seines sorgfältigen geistigen Lebens wegen, denn mit dem Ruhm der Welt bringt er sich um die Früchte seiner Mühen. Bei einem unsorgfältigen Leben dagegen, wenn einer es bereut, kann er mit der schlechten Meinung der Menschen über ihn wenigstens ein paar Sünden abzahlen.

Wenn der Mensch das Gute, das er tut, bekannt macht und sich brüstet damit, wird es ihm abgerechnet. Er hat sich umsonst gemüht und wird in Sünde fallen.
Der Mönch, der weltlich denkt, zeigt damit, dass er von seinem Weg abgekommen ist. Während er auszog, um zu Christus zu gelangen, wendet sich seine Seele zurück zur Welt.
Die Mönche, die sich ständig mit überflüssigen Bauarbeiten und weltlichen Verschönerungen beschäfti­gen, zeigen damit, dass sie irdisch sind, Lehm und Ziegel, und keineswegs göttlicher Geist.
Einfache Gebäude und schlichte Gegenstände versetzen die Mönche im Geist in die Höhlen und bescheidenen Einsiedeleien unserer Heiligen Väter, und so finden sie geistigen Nutzen. Mondäne Gegenstände aber erinnern an die Welt und machen die Mönche weltlich in der Seele.
Die athonitischen Heiligen waren Menschen wie wir. Auch der Athos selbst war ein wildes Gebirge wie die anderen. Doch weil unsere Väter hochherzig kämpften, heiligten sie sich selbst und heiligten auch den Berg, der fortan Agion Oros, Heiliger Berg, genannt wurde. Und wir nun brüsten uns, Agioriten zu sein!
Unsere Heiligen Väter heiligten die Wüste und verwandelten sie in eine geistige Stadt, doch wir leider verwandeln sie nun in eine weltliche Stadt.
Jede weltliche Ordnung im Mönchtum ist zugleich eine grosse geistige Unordnung.
Trachte nicht danach, Bruder, die ruhige Wüste deinem unruhigen weltlichen Selbst anzupassen, sondern achte die Wüste, damit sie dir helfe mit ihrer Ruhe, sodass du Ruhe findest von deinen Leidenschaften und Gnade empfängst von Christus.
Willst du Hesychast werden und in der Stille leben, erlange  zuerst  deine  innere  Stille  inmitten   der äusseren Unstille, durch gute Gedanken.
Der Anfänger, der sich von der Bruderschaft absondert, um Hesychast zu werden, gleicht der unreifen Feige, die man abschneidet vom Baum. Milch tröpfelt noch daraus, woran deutlich wird, dass sie noch Milch nötig hat.
In früheren Zeiten, als die Altväter zahlreicher waren, machten auch die Jüngeren geistige Fortschritte. In unserer Zeit aber, wo die meisten von uns bloss alt sind, was können da die Jungen noch tun?
Unsere Väter früher hatten einen kämpferischen Geist. Sie fasteten viel und zogen im Wasser Gesottenes vor. Deshalb auch hatten sie Heiligkeit und körperliche Gesundheit. In unserer Zeit aber fliehen wir die Askese und das im Wasser Gesottene und sind selbst zu Gesottenen geworden. Selbst die Henne könnte fliegen und dem Falken entraten, wenn sie aufhörte, in der Erde zu wühlen, und ihr Fett abwürfe.
Wer den Tourva auf dem Rücken trägt, fragt sich, wann er ankommen und die Last abladen wird. Wieviel grösser noch ist die Mühsal, wenn einer ständig Übergewicht mit sich schleppt, das er sich selbst auflädt mit der Vielesserei, die zudem seiner Gesundheit schadet!
Der asketische Mensch sieht sein abgemagertes Fleisch als Freund seiner Seele, der ihm hilft bei ihrer Heili­gung. Doch der Wohlgenährte macht das Fleisch zum Feind seiner Seele, und es bekämpft sie. Da sucht der Böse nach einer Gelegenheit, ihn mit schändlichen Gedanken zu bom­bardieren.
Süss ist das Brot nach dem Fasten, süss der Schlaf nach der Nachtwache. Und nach der ermüdenden Arbeit ist selbst der harte Stein erholsamer für uns als der Polstersessel.
Je mehr einer den menschlichen Trost flieht, desto mehr nähert sich ihm der göttliche.
Wenn die Menschen einfach lebten, dem Evange­lium gemäss und Christus nah, würden sie von Ihm geistige Süsse empfangen und wären nicht gewürgt von weltlicher Angst und gefüllt mit der Bitterkeit der Beruhigungsmittel, die aus ihnen Schlappen machen.
Da die menschlichen Erleichterungen die Grenzen überschritten haben, sind sie zu Erschwerungen geworden. Die Maschinen haben sich vervielfältigt, die Ablenkungen haben sich vervielfältigt, sie haben den Men­schen selbst zur Maschine gemacht. Nun kommandieren Maschinen und Eisen dem Menschen, und deshalb sind auch die Herzen der Menschen eisern geworden.
Die weltliche Entwicklung mit ihrer sündhaften Frei­heit, hat die geistige Versklavung gebracht. Die geistige Unterordnung unter den Willen Gottes aber bringt der Seele Freiheit, und die geistige Führung gewährleistet göttliche Sicherheit.
Der geistige Vater ist für seinen Jünger in dem Mass verantwortlich, wie dieser ihm gehorcht.
Der Anfänger ist wie eine leere Tonband-Kassette. Sein Altvater wird Rechenschaft abzulegen haben für ihn.
Unterordnung bedeutet nicht, dass der Jünger [Gr. υποτακτικός wörtl. der Untergeordnete] bloss äusserlich   gehorcht,   sondern   dass   er   in   seiner Gesinnung dem Geist seines Altvaters untergeordnet ist, und dies mit Freuden.
Wer an seinem eigenen Willen festhält, vertreibt den Willen Gottes und hindert die göttliche Gnade.
Weil der Demütige keinen eigenen Willen und keinen Egoismus hat, empfängt er die göttliche Erleuch­tung. Weil er ausserdem demütig Rat annimmt, wird er auch weise.
Damit sich einer unterordnet, muss er den anderen entweder verehren oder fürchten. Die Unterordnung aus Verehrung ist geistiger Art, jene aus Furcht dagegen ist militärische Disziplin.
Wenn nicht jeder von uns sich selbst korrigiert, sodass sich das Gute vervielfältigt, wie könnte das Gute auf gute Weise die Oberhand gewinnen in der Welt?
Zwingt euch nicht auf egoistische Art, über eure Kräfte hinaus, sodass Angst und Beklemmung entsteht. Christus ist ein zärtlicher Vater und nicht ein Tyrann. Was Ihn erfreut, ist unser hochherziger Kampf.
Wenn wir nicht streng oder überhaupt nicht kämpfen können, anerkennen wir es zumindest in Demut und bitten wir um das Erbarmen Gottes. Könnte uns auch das Nichtanerkennen unserer Schwäche helfen, würde Christus nicht einmal jene Anerkennung von uns verlangen.
Damit einer die göttliche Botschaft des Wortes Gottes vernehmen kann und verwandelt wird durch sie, muss er den Knopf auf die Frequenz einstellen, auf welcher Christus durch das Heilige Evangelium sendet, und Seine göttlichen Gebote mit Ehrfurcht halten.
Eines ist die Gottesfurcht (ευλάβεια), etwas anderes der Respekt (ευσέβεια). Die orthodoxe, östliche Gottes­furcht unterscheidet sich vom westlichen, europäischen Respekt. Gottesfurcht hat göttliche Gnade in sich, Respekt aber menschliches Denken.
In unserer Zeit, wo diese grosse Verwirrung herrscht im Denken, haben wir die Schriften der Heiligen Väter beiseitegeschoben und zu den Zeitschriften gegriffen, die noch mehr verwirren. Auch das Heilige Evangelium haben die meisten von uns beiseitegeschoben und stürzen uns, Erfahrene ebenso wie Unerfahrene, auf das Pedalion [Sammlung der Regeln (Kanones) der Orthodoxen Kirche, zusammen­gestellt und kommentiert vom Hl. Nikodimos vom Hl. Berg], weshalb das Heilige Schiff, unsere Kirche, denn auch von den Wogen gepeitscht wird.
Es ist gut, geistige Bücher zu lesen, noch besser aber ist, sie in die Tat umzusetzen und ein geistiges Leben zu leben.
Ein rechter Mensch ist nicht jener, der recht zu reden weiss,   sondern jener,   der  auch  recht   lebt,   dem Evangelium gemäss.
Früher hatten die Menschen Werte in ihrem Leben, sie waren gewissenhaft, aufrichtig, ehrlich usw. Damals hatten die materiellen Dinge geringen Wert. Heute aber, in unseren Tagen, sind die Werte leider aus unserem Leben gewichen, während wir im Materiellen Wertzuwachs haben.
Früher pflegten sich die Christen bei allem, was sie unternahmen, zuerst zu bekreuzigen, und bei ernsten Angelegenheiten beteten sie viel. In unserer Epoche jedoch unterlassen die meisten von uns leider selbst bei ernsten Angelegenheiten nicht nur das Beten, sondern auch das Denken, und so zahlen die anderen die Rechnung für unsere Gedankenlosigkeit.
Jeder gute Gedanke, der dem Menschen kommt, ist von oben, von Gott. Nur das, was die Nase herunterkommt beim Schnupfen, ist von uns.
Ob einer ein Spiegel ist oder ein Konservendosendeckel, wenn nicht die Sonnenstrahlen darauf fallen, glänzt er nicht.
Betrübt euch nicht, wenn ihr erbbedingte Mängel habt, brüstet euch aber auch nicht mit euren ererbten Vorzü­gen, denn Gott wird einen jeden daraufhin prüfen, wie sehr er sich bemüht hat, seinen alten Menschen loszuwerden.
Während der sanfte Charakter beim geistigen Fort­schritt einmal hilft, hilft der aufbrausende mehrmals, vorausgesetzt dass der Mensch jene Kraft des Zorns gegen das Böse wendet, gegen die Leidenschaften seiner Seele.
So wie die aus Holz geschnitzte Ikone, wenn man mit der Lupe arbeitet, endlos der Vervollkommnung bedarf, so bedarf auch die Seele des Menschen endlos der Vervoll­kommnung, denn je mehr der geistige Blick geläutert wird, desto genauer nimmt er die Unvollkommenheiten wahr.
Sollte es geschehen, dass du keinen Menschen findest, der dir als geistiger Spiegel dienen kann, entferne dich ein wenig von deiner Zelle und betrachte von dort dich selbst, so als wärst du eine andere Person, und du wirst viele Mängel sehen.
Wenn einer nicht seinen alten Menschen kennt und so auf natürliche Weise gedemütigt wird, kann die Demut für ihn nicht zum Dauerzustand werden, wie es nötig ist, damit die göttliche Gnade in ihm bleibt.
Strebe nicht danach, Gerontas zu werden, denn schon mit dem Gedanken daran ist es misslungen. Noch auch begehre, den Geronta zu spielen, wenn du noch nicht einmal Jünger geworden bist!
Wenn du von alleine Kapitän geworden bist, ohne zu­vor Schiffsjunge gewesen zu sein, hol dir zumindest den Rat tüchtiger Seefahrer, damit du nicht untergehst mit­samt deiner Mannschaft.
Wer von alleine nach Würden strebt, wird auch allein ringen sein Leben lang. Wer von Menschen erhoben wird, wird Menschen als Beistand haben. Und wer von Gott gerufen wird, wird Gott zum Beistand haben.
Sollte es vorkommen, dass einer von uns Altvätern geistig etwas schielt, lasst uns von unseren Mönchen nicht blinden Gehorsam verlangen, damit wir nicht alle in den Abgrund fallen, gemäss dem Schriftwort: Wenn ein Blinder einen Blinden führt, werden beide in die Grube fallen (Mt 15, 14).
Kommt nicht überstürzt ins Kloster, bevor ihr eure weltlichen Knäuel entwirrt habt, wenn ihr ohne Wirren in die Gemeinschaft hineinwachsen wollt.
Bevor du die Welt verlässt, bete von Herzen zu Christus und gib deine Eltern und Geschwister in Gottes Obhut. Von da an denk nicht mehr an sie, denn nun ist Christus verpflichtet, ihnen zu helfen.
Der Anfänger, der an seine Eltern und Geschwister denkt, hindert die göttliche Hilfe. Wenn er auch an die Welt denkt, wird er sehr schnell vergessen, was er durchmachte, um sich der Welt zu entwinden.
Wenn du dich der Welt nicht entwinden kannst, kämpfe zumindest darum, die weltliche Gesinnung zu entwurzeln in dir.
Schwer lässt sich die Welt ausreissen aus unserem Inneren, wenn nicht wir selbst uns zuerst losreissen von der Welt und ihren Lockungen.
Schwer ist es, die göttliche Liebe zu erlangen, wenn einer nicht seine Liebe abwendet von seiner kleinen Familie und sie hinwendet zu unserer grossen Familie, der Familie Adams – der Familie Gottes.
Am Anfang seines Mönchslebens darf sich der Jung­mönch nicht „nass“ machen mit weltlichem Geist, denn sonst wird er ständig knistern, wie die Kerze, die beim ersten Eintauchen Wasser erwischt hat in ihrem Docht.
Der Junge, der Lebhaftigkeit und Egoismus hat, sollte vom Gerontas nicht jäh gedemütigt werden, denn sonst wird er Nebenschösslinge austreiben, wie der junge Baum, der voller Saft ist, wenn man ihn zu sehr beschneidet.
Jetzt, wo dein geistiger Baum noch klein ist und seine Zweige weit unten liegen, nimm die geistige Umzäu­nung und Umschnürung mit Freude an, damit du nicht angenagt wirst von den Ziegen und verdirbst. Gedulde dich, bis du geistig herangewachsen bist, um die anderen zu nähren mit deinen Früchten und sie zu erfrischen mit deinem Schatten.
Das Bäumchen wird sanft eingebunden mit Bast und nicht mit Eisendraht, der seine Rinde verletzt und es erwürgt. So soll auch die Einschränkung des Anfängers sachte vorgenommen werden, mit Güte, damit er nicht gei­stig erstickt.
Das geistige Kind darf niemandem geistige Rechte einräumen über sich selbst ausser seinem geistigen Vater, noch auch soll er seine Gedanken Weltlichen anver­trauen und sich damit demütigen vor ihnen, denn sonst wird seine Seele Schaden erleiden von Menschen, die nichts wis­sen von der grossen Tugend der Demut.
Die fleischliche Anfechtung ist kein Hindernis für den Jungen, der Mönch werden will, vorausgesetzt, dass er sich nicht mit dem Gedanken an die Ehe trägt. Mit ein wenig Askese, Fasten, Wachen und Gebet ordnet sich das Fleisch dem Geist unter, wenn demütige Gesinnung vor­handen ist, versteht sich. Zugleich legt sich der Junge mit diesem Kampf auch einen Schatz im Himmel an.
Begebt euch nicht auf den Weg des Mönchtums, wenn ihr nicht euer ganzes Herz dabei habt, denn so werdet ihr scheitern.
Der Junge, der sein ganzes Herz Christus schenkt und sich vertrauensvoll einem erfahrenen Altvater von geistigem Niveau übergibt, wird den alten Menschen ohne Schwierigkeiten ablegen, so wie die neue Kartoffel sich ohne Schwierigkeiten schälen lässt. Doch der Alte, sofern er nicht grosse Einfachheit besitzt, gleicht einer alten Kar­toffel, die sich nur schwer schälen lässt. Selbst wenn sie ge­sotten ist, muss man sie schälen solange sie noch warm ist.
Das Grosse Gewand, das einer in jungen Jahren emp­fangen hat, auch wenn es mit der Zeit etwas staubig wird, ist sauberer als jenes des Betagten, der es am Ende seiner Tage empfängt und es gewaschen und gebügelt von der Schneiderei ins Grab mitnimmt.
Die beste Gedächtnisfeier für die Welt und für unsere Vorfahren ist unser geistiger Fortschritt, denn damit erlangen sie Anspruch auf die göttliche Hilfe, ganz abge­sehen davon, dass ihnen dann auch unser Gebet mehr hilft, weil es Gehör findet, und dass sie sich freuen können über ihre ehrenvolle Nachkommenschaft. Unser unwürdiges Leben aber bereitet ihnen dreifaches Leid.
Der kinderreichste und beste Familienvater ist der Mensch, der geistig wiedergeboren wurde und auch seinen geistigen Kindern zur Wiedergeburt verhilft, damit ihre Seelen das Paradies erlangen können.
Wenn jene, die als Invalide zur Welt kamen oder von anderen invalid gemacht wurden oder aus eigener Unvorsicht invalid wurden, nicht murren darüber, sondern in Demut Gott verherrlichen und mit Christus leben, wird Gott sie zu den Bekennern rechnen.
Der Gute Gott ist die Hochherzigkeit selbst, und sogar unsere geringfügige Gabe bewegt Ihn! Während wir den süssen Honig essen, bringen wir Gott nur das Wachs dar, und Gott freut sich über unsere Gabe!
Mit Abfall und Mist nährt Gott die Bäume, und sie spenden uns schöne, köstliche Früchte. So gewährt uns Gott Seine Segnungen in Fülle. Wir elenden Menschen aber, die wir genährt werden von den schönen Früchten und sie in Mist verwandeln, haben leider neben unserem Undank auch noch unseren Hochmut!
Alle Menschen  empfangen  die reichen  Segnungen Gottes, doch wenige danken Ihm dafür und sind glücklich und zufrieden bei Christus.
Viele Menschen haben alles, doch sie sind freudlos, weil ihnen Christus fehlt.

Geburt der Gottesmutter, 8.9.1980
Kellion „Panagouda” des Klosters Koutloumousiou
Heiliger Berg
Mönch Paissios
Ende
Gott zur Ehre

(Aus dem Buch : “ATHONITISCHE VÄTER und ATHONITISCHES”, Altvater Paissios der Agiorit, S. 192-216)

ΚΑΨΙΜΟ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΕ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΝΕΚΡΙΚΕΣ ΠΥΡΕΣ

To κείμενο των 2.400 ετών που κατέστρεψαν οι αρχαίοι παγανιστές,

επανεμφανίζεται μέσα από τις στάχτες του.

Πηγη:http://www.oodegr.com/neopaganismos/arxaio_xali/kapsimo2.htm

Κάψιμο βιβλίων σε παγανιστικές νεκρικές πυρές

Έκαιγαν φιλοσοφικά κείμενα!

Ο σκοταδισμός και η υποκρισία των Νεοπαγανιστών εκτίθενται παγκοσμίως

Οι νεοπαγανιστές έχουν το θράσος να συκοφαντούν τους Χριστιανούς για καταστροφή βιβλίων, όταν οι ίδιοι οι ομόθρησκοί τους τα κατέστρεφαν, όχι μόνο επειδή δεν τους άρεσαν αυτά που έγραφαν, αλλά και σε δεισιδαιμονικές νεκρικές πυρές!

1. Οι συκοφαντικές κατηγορίες των Νεοπαγανιστών

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός, από τότε που οι Νεοπαγανιστές κόπτονταν ότι οι Χριστιανοί δήθεν κατέστρεψαν το παλίμψηστο του Αρχιμήδη, επειδή κάποιος (μοναχός προφανώς) είχε ξύσει τον αρχαίο αυτό φθαρμένο πάπυρο, για να γράψει πάνω κάτι νεότερο εκκλησιαστικό. Ωρύονταν λοιπόν οι Νεοπαγανιστές, ότι οι Χριστιανοί κατέστρεψαν επιστημονικά και φιλοσοφικά κείμενα, των οποίων την αξία δεν εκτιμούσαν!

Φυσικά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Γιατί όλα αυτά τα κείμενα, διαφυλάχθηκαν σε μοναστήρια, αντιγραφόμενα ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ επί αιώνες από Χριστιανούς μοναχούς, σε μια εποχή που δεν υπήρχε ακόμα η τυπογραφία. Όμως όλα τα βιβλία, κάποτε φθείρονται. Έτσι και κάποιοι πάπυροι που είχαν πάνω γραμμένες μελέτες του Αρχιμήδη, όταν πλέον δεν μπορούσαν να διαβαστούν, ξύστηκαν, και πάνω γράφτηκε κάτι άλλο. Βλέπετε, τότε ούτε είχαν τα σημερινά επιστημονικά μέσα για να διαβάζουν φθαρμένους παπύρους, ούτε φαντάζονταν ότι σε μερικούς αιώνες, αυτοί οι πάπυροι θα μπορούσαν να διαβαστούν με κάποιο τρόπο από τους επιστήμονες του 20ού και του 21ου αιώνα. Τι θα έκαναν λοιπόν; Θα άφηναν αχρησιμοποίητο ένα πολύτιμο υλικό, (άχρηστο πλέον κατά τη γνώμη τους), ή θα το χρησιμοποιούσαν για μια νεώτερη συγγραφική χρήση; Ήταν δυνατόν να γνωρίζουν ότι όλα τα αντίγραφα αυτού του παπύρου θα χάνονταν, και ότι κάποτε θα μπορούσε αυτό το φθαρμένο κείμενο να διαβαστεί; Και ακόμα, ποιος μπορεί να ξέρει, πόσες φορές αντέγραψαν οι μοναχοί το κείμενο του φθαρμένου υλικού, πριν ξαναγράψουν κάτι άλλο πάνω σε αυτό;

Συνεπώς, κάθε κατηγορία κατά των Χριστιανών, όχι μόνο στερείται βάσεως, αλλά είναι πλήρης κακοήθειας και συκοφαντικής σκοπιμότητας για προπαγανδιστικούς λόγους.

2. Κι όμως, οι Παγανιστές ευθύνονταν για την καταστροφή βιβλίων

Πέρα από τη Νεοπαγανιστική συκοφαντία όμως, τα γεγονότα έρχονται να τεκμηριώσουν, ότι οι καταστροφείς βιβλίων της αρχαιότητας, δεν ήταν οι Χριστιανοί, αλλά οι ίδιοι οι Παγανιστές! Και αυτό γίνεται φανερό, από ένα γεγονός που είδε το φως δημοσιότητας πρόσφατα. Πρόκειται για ένα βιβλίο, που οι αρχαίοι Παγανιστές το έκαψαν σε μια νεκρική πυρά, και που μόλις πρόσφατα, με τα σύγχρονα επιστημονικά μέσα, έγινε εφικτό να διαβαστεί!

Έχουμε ήδη δείξει βέβαια σε σχετικά μας άρθρα, ότι οι Χριστιανοί έκαιγαν ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΓΕΙΑΣ όταν μεταστρέφονταν στον Χριστιανισμό, ενώ διαφύλασσαν τα φιλοσοφικά έργα της αρχαιότητας αντιγράφοντάς τα για αιώνες στα μοναστήρια με μόχθο και αγώνα, σε μια εποχή που δεν υπήρχε η τυπογραφία. Και ότι αυτά τα βιβλία μαγείας οι Νεοπαγανιστές τα μετονομάζουν σε “φιλοσοφικά” και “επιστημονικά” έργα, για να κατηγορήσουν τους Χριστιανούς.

Έχουμε δείξει επίσης στα άρθρα αυτά, ότι οι Χριστιανοί διέσωζαν ακόμα και βιβλία συκοφαντών Παγανιστών, που έγραφαν ψεύδη και συκοφαντίες για τη Χριστιανική πίστη. Τόση αγάπη είχαν για τη γνώση και τη μελέτη!

Δείξαμε τέλος στα άρθρα μας, ότι οι Παγανιστές ήταν εκείνοι που έκαιγαν φιλοσοφικά συγγράμματα, όχι μόνο των Χριστιανών, αλλά ακόμα και των φιλοσόφων και των επιστημόνων  των προ – Χριστιανικών αιώνων. Όταν μια φιλοσοφική ή επιστημονική θέση δεν άρεσε στους αρχαίους Παγανιστές την… έκαιγαν!

Το εκπληκτικό όμως που θα παρουσιάσουμε στο άρθρο αυτό, είναι ότι οι αρχαίοι Παγανιστές, έκαιγαν όχι μόνο τα βιβλία που δεν τους άρεσαν, αλλά έκαιγαν πολύτιμα φιλοσοφικά συγγράμματα σε νεκρικές πυρές ομοθρήσκων τους!!! Μια καταστροφική και σκοταδιστική συνήθεια, που σίγουρα ευθύνεται για την απώλεια σημαντικού μέρους της αρχαίας γνώσης. Το οποίο θα μπορούσε να διατηρηθεί μέχρι σήμερα, αν ο Παγανιστικός σκοταδισμός δεν κατέστρεφε τη γνώση στο βωμό της δεισιδαιμονικής συνήθειας της καύσης των νεκρών (μαζί με τα βιβλία τους!)

3. Το ντοκουμέντο ενός καμένου βιβλίου

Η πληροφορία ήρθε στο φως σε πλήθος εντύπων, και μπορείτε να τη δείτε αναλυτικότερα μεταξύ άλλων στην ιστοσελίδα in.gr,

στις εξής δύο διευθύνσεις: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=710607

και http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=710188.

Με λίγα λόγια, εκεί μπορείτε να πληροφορηθείτε, για έναν απανθρακωμένο πάπυρο που βρέθηκε τον Φεβρουάριο του 1962 στο Δερβένι, και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Το κείμενο του παπύρου που ξετυλίχθηκε με μεθόδους τεχνολογίας αιχμής, έγινε δυνατό να διαβασθεί πλήρως, και περιείχε μια φιλοσοφική πραγματεία για την φύση των Θεών, την κοσμογονία, τη θεωρία της ψυχής και τη φύση των θρησκευτικών τελετών, κυρίως υπο μορφή ερμηνείας ενός παλαιότερου Ορφικού ύμνου. Στην έρευνα συνεργάζονται και καθηγητές από την Οξφόρδη, από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Brigham Young.

Ο πάπυρος βρέθηκε καμμένος στις πλάκες του κιβωτιόσχημου τάφου στο Δερβένι (στον ίδιο όπου βρέθηκε ο εντυπωσιακός χάλκινος κρατήρας με την τέφρα του νεκρού, χρυσό στεφάνι και άλλα σκεύη). Βρέθηκε απανθρακωμένος σε τέσσερα μεγάλα κομμάτια, ενώ υπό μελέτη τέθηκαν και οι σχεδόν 200 απανθρακωμένοι σβώλοι (μέρη στάχτης), προκειμένου να «βοηθήσουν» στη μελέτη – αποκρυπτογράφηση του περίφημου κειμένου του παπύρου.

Ο πάπυρος, που θεωρείται από τους ειδικούς ως το αρχαιότερο διατηρημένο βιβλίο της δυτικής παράδοσης, φέρεται ότι είναι γραμμένος στο δεύτερο μισό του 5ου π.Χ. αιώνα (καθώς θεωρείται ότι γράφηκε πολύ πριν το θάνατο και την καύση του νεκρού, που προσδιορίζεται στα 340 π.Χ).

Πέραν από τη σοβαρότητα της ανακάλυψης αυτής, και του μεγέθους του επιτεύγματος αυτού όμως, δεν είναι δυνατόν να μη σταθούμε στο τι μαρτυράει αυτός ο πάπυρος, για τις παγανιστικές συνήθειες του 4ου αιώνα π.Χ. Γιατί είναι βέβαιο, ότι δεν ήταν αυτός ο μοναδικός πάπυρος που κάηκε μαζί με τον νεκρό. Η ανεύρεσή του, μετά από τόσους αιώνες, μαρτυράει ότι εκτός από αυτόν τον πάπυρο που ανεβρέθηκε και διασώθηκε, υπήρξαν και αμέτρητοι άλλοι πάπυροι που κάηκαν σε παγανιστικές νεκρικές πυρές, από τους σκοταδιστές ειδωλολάτρες της εποχής. Ανθρώπους που θεώρησαν σωστό να παραδώσουν στη φωτιά τις σκέψεις, τη φιλοσοφία και τις γνώσεις της εποχής τους, παρακινούμενοι από τις δεισιδαιμονίες μιας δαιμονικής θρησκείας που δεν μπορούσε να εκτιμήσει την αξία της γραπτής γνώσης.

Ποιος ξέρει πόση πολύτιμη γνώση εξάτμισαν οι αρχαίοι Παγανιστές σε χιλιάδες τέτοιες νεκρικές πυρές, που αν η βδελυρή θρησκεία τους δεν τους είχε παρακινήσει να την καταστρέψουν, θα την είχαμε σήμερα, γνωρίζοντας πολύ περισσότερα για τη μακρινή εκείνη εποχή τους.

Οι παγανιστές κατέστρεφαν όλους αυτούς τους θησαυρούς της αρχαιότητας σε νεκρικές φωτιές, σε αντίθεση με τους Χριστιανούς μοναχούς που δαπανούσαν τη ζωή τους αντιγράφοντας την αρχαία γνώση για χάρη των μελλοντικών γενεών.

Και έρχονται σήμερα ξεδιάντροπα οι Νεοπαγανιστές, να μας μιλήσουν για διάσωση βιβλίων, και να συκοφαντήσουν τους Χριστιανούς, ότι δήθεν κατέστρεφαν βιβλία! Αντί να σκύψουν το κεφάλι και να μην ξανατολμήσουν να κοιτάξουν άνθρωπο από τη ντροπή για το σκοταδισμό της θρησκείας που επέλεξαν!

Iconography in a Synagogue and the most ancient Christian Temple, in Dura – Europos

http://www.oodegr.com/english/ekklisia/praktikes/eikones3.htm

Iconography in a Synagogue

and the most ancient Christian Temple,

in Dura – Europos

Christians never had any doubts that Christian temples and holy icons were in use from the very beginning for worship purposes, wherever it was of course feasible, on account of persecutions.  However, the Protestants arbitrarily teach that these are things that occurred later on, because of “apostasy” from the faith.  Archaeologists however are constantly bringing to light even older findings that indicate the use of icons and temples by the first Christian Church.

Wherever the archaeologist may delve, he will nowhere see any signs of “Protestantism”;  only ORTHODOXY.

The facts that you will see below, bear a double significance:

1. They prove that the Christian Church, even from its very beginning, was no different to today’s Orthodox Church, with its temples, icons, and bishops and

2. They prove that not only the Christians, but EVEN THE JEWS comprehended the term “idol” with its proper meaning, which is: “a depiction of God”.              This is why both Christians and Jews of the first Christian era had ONLY images (icons) in their places of worship.

And here is the evidence:

Dura Europos was a Hellenic city, built by Nicator the Seleucid on the right bank of the river Euphrates, near Palmyra. It was besieged by Rome in 165 A.D. and was destroyed by the Persian Sasanides in 256 A.D..  Most of the edifices of the city were discovered under the sand, and were in perfect condition. Among them, was a Judean Synagogue as well as the most ancient of all Christian temples, which has remained intact to this day.

Photograph of the Judean Synagogue in Dura Europos.

The murals date back to 235 A.D.. It was discovered in 1921.

Detail from the Synagogue.  Scene from the Book of Esther.

The resemblance to Byzantine Hagiography is remarkable.

This is natural, as Hellenistic art forms were applied.

The most ancient of all Christian churches is also preserved in Dura EUropos.

Sections of the iconography can be seen on the wall.  Opposite the entrance stood the elevated Altar, the “«tablinum».

The Archaeologists tell us that this was where the liturgies took place, on this altar, by the Bishop.  It dates back to 230-260 A.D.

As for the Christian temple, Mrs. Despina Iosif (a doctor of History at the University of London) in the magazine “Historical Themes” (issue No.30, June 2004, pages 8-19, in her article titled “A moral dilemma of the proto-Christian communities”), wrote the following:

“The edifice had initially been built at the beginning of the 3^rd century, in close proximity to other houses and temples. It was not, however, an ordinary, humble abode.  Its owner must have been an affluent and prominent member of the community. In the year 232/233, the house underwent alterations, with the intention that a section of it was to be used as a meeting place and a house of worship for Christians (domus ecclesiae). This is the earliest example of an above-ground Christian temple that we know of to this day. The first Christians used to congregate in private homes before the 3^rd century A.D., when the construction of edifices dedicated exclusively to Christian worship began. This house is of special interest for the additional reason that on one of its walls are certain etched representations of three mounted soldiers. Perhaps the owner was a Roman officer who had decided to cede a part of the house to local Christians, himself being a Christian also.”

It is our hope that the above document will help Protestant believers to revise the misconception that they support, which is that the Church of Christ altered the supposed “simplicity” of worship that it had in the beginning.  It should also make them more careful and less blasphemous, when they refer to the Christians’ use of temples, bishops and holy icons as “idolatry”.  We have just shown here, that this has been the Christian custom since the beginning.

Especially for the last point, we would also like to refer our readers to many more related reference, in other articles of ours:

SOURCES OF ICONS AND INFORMATION ON DURA EUROPOS

University of Yale, “Judaica” Collection at Sterling Memorial Library

http://www.library.yale.edu/exhibition/judaica/jcsml.2.html

History of Western Architecture

at the University of Pittsburgh

www.pitt.edu/~tokerism/0040/chrbyz.html

www.pitt.edu/~tokerism/0040/images4/ar.96.03629.jpg

Orthodox Frequently asked questions

www.philthompson.net/pages/icons/duraeuropos.html

www.philthompson.net/pages/faq/14.html

www.philthompson.net/pages/faq/index.html

«HISTORY OF THE HELLENIC NATION»,

BY EKDOTIKI ATHINON PUBLISHERS,

VOLUME 6 PAGES 316, 497-498.

Translation by A.N.

Greek text

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΧΡΙΣΜΑ

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΧΡΙΣΜΑ

Πηγη:http://www.egolpio.com/APOLOGITIKA/xrisma.htm

Όλα τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας θεμελιώνονται επάνω στις Ιερές και αλάθητες σελίδες του Ευαγγελίου. Οι Ιδρυτικοί, όπως λέγονται, λόγοι των Μυστηρίων είναι λόγοι αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ή των Ιερών Μαθητών και συνεχιστών του έργου Του. Μέσα σ’ αυτά είναι και το Χρίσμα.

Το Χρίσμα είναι το Μυστήριον πού ακολουθεί μετά το Βάπτισμα, με το όποιον «γεμίζει ο νεοφώτιστος από το Άγιο Πνεύμα, το όποιο τον ενισχύει και τον κατευθύνει στην… πνευματική… ζωή». Το Μυστήριον του Χρίσματος βασίζεται στα εξής θεόπνευστα λόγια: Πρώτον μεν στην διαβεβαίωσι του Κυρίου: «ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεόσουσιν ύδατος ζώντος, τούτο δε είπε περί του Πνεύματος ου έμελλαν λαμβάνειν οι πιοτεύοντες εις αυτόν» (Ίωάν. ζ’ 38-39).

Είπε δηλαδή ο Κύριος ότι, όσοι θα επίστευαν σ΄ Αυτόν, θα έπαιρναν το Άγιον Πνεύμα. Αυτό δε ακριβώς το Άγιον Πνεύμα χορηγείται με το Μυστήριον του Χρίσματος. Δεν δίδεται με το Βάπτισμα, αλλά με το Χρίσμα. Το Βάπτισμα μας εξαγνίζει και μας παρέχει την δυνατότητα να δεχθούμε το Χρίσμα και δι’ αυτού το Άγιον Πνεύμα.

Όπως αναφέρει το βιβλίον των «Πράξεων των Αποστόλων», όταν ένας από τους επτά διακόνους, ο Φίλιππος, πήγε από τα Ιεροσόλυμα στην Σαμάρεια και εκήρυξε το Ευαγγέλιον, επίστευσαν πολλοί και εβαπτίσθησαν. Δεν έλαβαν όμως το Άγιον Πνεύμα. Ήλθαν κατόπιν από τα Ιεροσόλυμα οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης και αφού έβαλαν τα χέρια τους επάνω στους βαπτισμένους, αυτοί «ελάμβαναν Πνεύμα Άγιον», γράφει το Ιερόν Κείμενον (Πράξ. η’ 5-21).

Ή επίθεσις αυτή των χειρών των Αγίων Αποστόλων είναι το μέσον, με το όποιον εδίδετο το Άγιο Πνεύμα, και αποτελεί την ορατήν πλευράν του Μυστηρίου του Χρίσματος. Δεν θα έκαμναν δε ποτέ οι Απόστολοι αυτήν την χειροθεσίαν, αν δεν τους την είχεν υποδείξει ο Ίδιος ο Κύριος. Αργότερα όμως, όταν έγιναν πολλοί οι Χριστιανοί, δεν επαρκούσαν πλέον οι Απόστολοι και οι κατά τόπους Επίσκοποι για να βάζουν τα χέρια τους επάνω στους βαπτιζομένους.

Γι’ αυτό καθόρισε η Εκκλησία ενωρίτατα να τελείται το Χρίσμα με χρίσιν δια του Άγιου Μύρου. Η χρίσις άλλως τε ήτο γνωστή και από την Πάλαιαν Διαθήκην, διότι εχρίοντο με μύρον, ειδικόν δηλαδή έλαιον, οι βασιλείς, οι αρχιερείς και οι προφήται, και ελέγοντο «χριστοί Κυρίου» (Βλέπε Λευϊτ. δ’ 5, Α’ Βασ. κδ’ 7, Γ Βασ. ιθ’ 16).

Ο Χριστιανός, πού χρίεται μετά το Βάπτισμα του, γίνεται συγχρόνως και βασιλεύς και ιερεύς και προφήτης κατά χάριν. ‘Ως βασιλεύς ηγεμονεύει με την χάριν του Αγίου Πνεύματος και κυριαρχεί στα πάθη του και στον εαυτόν του. ‘Ως ιερεύς προσφέρει στον Κύριον, ως άλλην ευπρόσδεκτον θυσίαν, τον ίδιον τον εαυτόν του, την ολοπρόθυμη υπακοή και αφοσίωσί του σ΄ Εκείνον. Και ως προφήτης ασχολείται με τα λόγια του Θεού και εξαγγέλλει και σ΄ άλλους ανθρώπους το θέλημα του Θεού.

Υπάρχουν αρχαιότατες μαρτυρίες, πού βεβαιώνουν ότι το Χρίσμα ετελείτο, όπως το τελούμε οι Ορθόδοξοι σήμερα, ενωρίτατα στην Εκκλησία. Η Σύνοδος της Καρθαγένης, πού συνήλθεν επί της εποχής του Αγίου Κυπριανού το έτος 258, καθώρισεν ότι είναι ανάγκη να «χρίεται ο βεβαπτισμένος, ίνα λαβών χρίσμα, μέτοχος γένηται Χριστού». Για να είναι πράγματι δηλαδή Χριστιανός κάποιος, έπρεπε να χρισθή.

Πρόσθετε μάλιστα η Σύνοδος ότι «ο αιρετικός αγιάσαι έλαιον ου δύναται». Δεν μπορούσαν να έχουν άγιον έλαιον οι αιρετικοί, διότι δεν ανήκαν στην Εκκλησία. Και έτσι δεν είχαν «χρίσμα το παράπαν οι αιρετικοί». Για το Χρίσμα επίσης με χρίσιν δι’ αγίου ελαίου ωμίλησε και η Σύνοδος της Λαοδικείας, πού συνήλθε τον 4ον μ.Χ. αιώνα (ΜΗ’ κανών).

Ο δε Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, πού έζησε από το 312 έως το 386, όταν κατηχούσε όσους ήθελαν να γίνουν Χριστιανοί, τους εξηγούσε το κάθε τι και ειδικά για το Χρίσμα έλεγε: «Τω μεν φαινομένω μύρω το σώμα χρίεται, τω δε αγίω και ζωοποιώ Πνεύματι η ψυχή αγιάζεται. Κα! πρώτον χρίεσθε επί το μέτωπον… Είτα επί τα ώτα… Είτα επί την όσφρησιν… Μετά ταύτα επί τα στήθη… Τούτου του αγίου Χρίσματος καταξιωθέντες καλείσθε Χριστιανοί». Ο,τι δηλαδή γίνεται εδώ και χίλια επτακόσια περίπου χρόνια στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, χωρίς καμμιά παραλλαγή.

Με το Χρίσμα παίρνομε κατά κάποιον τρόπο την επίσημη σφραγίδα, ότι ανήκομε στην Αγία Εκκλησία και μπορούμε να μετέχωμε στις δωρεές του Αγίου Πνεύματος.

Γι΄ αυτό και όταν μας χρίη ο ιερεύς, λέγει: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου. Αμήν». Αυτά βεβαίως δεν τα αισθάνονται και δεν τα ζουν οι «Ευαγγελικοί», διότι, όπως ετόνισε και η Σύνοδος της Καρχηδόνος, δεν έχουν καν άγιον έλαιον ως αιρετικοί πού είναι.

Εκτός όμως από τα λόγια του Κυρίου, τα όποια εσημειώσαμε στην αρχή, για την σύστασι του Μυστηρίου του Χρίσματος, υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη και άλλα χωρία, πού αναφέρονται στο Χρίσμα και το διακρίνουν μάλιστα από το Βάπτισμα. Το αναφέρουν δε ως κάτι πολύ γνωστόν στους πιστούς.

Να, τι γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους: «Ο δε βέβαιων ημάς συν υμίν εις Χριστόν και χρίσας ημάς Θεός, ο και σφραγισάμενος ημάς και δούς τον αρραβώνα του Πνεύματος εν ταίς καρδίαις ημών» (Β’ Κορ. α’ 21-22). Μας στερεώνει δηλαδή και μας στηρίζει ο Θεός, ο Οποίος μας έχρισε με την χάριν του Πνεύματος Του και μας εσφράγισεν ως ιδικούς Του και μας έδωσε το Πνεύμα ως αρραβώνα και εγγύησιν όλων των πνευματικών αγαθών, πού θα απολαμβάνωμε πλησίον Του.

Και προς τους Εβραίους τονίζει: «Διό αφέντες τον της αρχής του Χρίστου λόγον επί την τελειότητα φερώμεθα, μη πάλιν θεμέλιον καταβαλλόμενοι μετανοίας από νεκρών έργων, και πίστεως επί Θεόν, βαπτισμών διδαχής, επιθέσεως τε χειρών, αναστάσεως τε νεκρών και κρίματος αιωνίου» (Έβρ. ζ’ 1-2).

Δεν είσθε δηλαδή πλέον αρχάριοι, τους λέγει. Δεν θα βάλωμε πάλι θεμέλια. Αυτά έγιναν στην αρχήν, όταν επιστεύσατε. Δεν πρέπει να αρχίζωμε να λέμε πάλι τι σημαίνει το Βάπτισμα το χριστιανικόν, τι η επίθεσις των χειρών, δηλαδή το Χρίσμα, και τι τα άλλα δόγματα. Αυτά είναι στοιχειώδη και για τους αρχαρίους. Πρέπει να προοδεύωμε προς την τελειότητα.

Από το βιβλίο “ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ”
Εκδόσεις ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ», 1997

Μια ερώτηση που περιμένει απάντηση:Τι είναι ο Χριστός για μας;

Πηγη:http://blogs.sch.gr/kantonopou/

Τι είναι ο Χριστός για μας;Είναι μια εικόνα, είναι ένα όνομα, είναι μια μορφή, είναι μια ιδέα, είναι κάποιος μεγάλος που έζησε τω καιρώ εκείνω;Είναι μόνο αυτό;Ο Χριστός είναι ολοζώντανος, είναι δίπλα μας, όπως είναι δίπλα μου ο Γιάννης, ο Κώστας. Έτσι πρέπει να πιστεύω, πως ο Χριστός είναι δίπλα μου και τον πιάνω από το χέρι, και έτσι να περπατάω.

Ο Χριστός έχει δύναμη. Χωρίς τη χάρη του Χριστού, χωρίς τη δύναμη του Χριστού τα πάντα είναι αδύνατα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πράγματι! Αυτό που ζει ο κάθε Χριστιανός νέος στον κόσμο είναι κάτι θαυμαστό. Δεν το πιστεύει ο κόσμος. Δεν μπορούνε οι άλλοι νέοι του κόσμου να πιστέψουν ότι ζούμε όπως ζούμε.

Και γιατί ζούμε έτσι; Γιατί υπάρχει ο Χριστός ο οποίος βοηθάει να ζούμε μια τέτοια ανώτερη ζωή.

Η εκκλησία είναι ένα πεδίο τεραστίων δυνάμεων. Πως είναι ένα μαγνητικό πεδίο; Έτσι είναι κι η χάρη του Χριστού! Η Χάρη του Χριστού δεν είναι κάτι νεφελώδες, δύναμη, κάτι αεριώδες, κάτι φανταστικό. Η Χάρη του Χριστού είναι η πιο συγκεκριμένη δύναμη, η οποία μπορεί να παίρνει τον άνθρωπο από τη γη, από τον Άδη, και να τον ανεβάζει στον ουρανό. Είναι τεράστια η ένταση της Χάριτος του Θεού, αν είμαστε από υλικό που μπορεί να την αισθάνεται.

Ο Χριστός δε βασανίζει, ο Χριστός δεν απογοητεύει, ο Χριστός δεν ταλαιπωρεί. Ο Χριστός ελευθερώνει, ο Χριστός χαριτώνει, ο Χριστός ανεβάζει και σώζει, κάνει χαριτωμένο τον άνθρωπο, κι έτσι πρέπει να Τον ζούμε.

Ολοζώντανος είναι ο Χριστός μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και αλίμονο σ’ εμάς αν ο Χριστός είναι μόνο ένα όνομα γραμμένο στη σελίδα κάποιου βιβλίου.

Δεν είμαστε λίγοι. Πολλοί είμαστε. Ο Χριστός δε μετράει νούμερα. Τις καρδιές κοιτάει. Το χρυσάφι είναι πολύ λιγότερο από το χώμα, αξίζει περισσότερο.

Δε στέκεται τίποτα χωρίς το Χριστό. Το ευαγγέλιο είναι σοφία, είναι η μόνη αλήθεια του Θεού, είναι η μόνη χαρά, είναι η μόνη ελπίδα για τον κόσμο. Όλοι εμείς που είμαστε πεσμένοι κάτω και τραυματισμένοι και τσακισμένοι, ας σηκωθούμε όρθιοι. Εδώ είναι η Σοφία. Πηγή:http://www.xfd.gr

Μία η ημέρα Του Κυρίου

Μία η ημέρα Του Κυρίου

Πηγη:http:// www.egolpio.com

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

(απόσπασμα από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ)

Για μας τους Ορθοδόξους η ημέρα του Κυρίου είναι μία ημέρα που συγχρόνως και ταυτοχρόνως είναι ημέρα κατά την οποία θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί• ημέρα της παγκόσμιας δίκης, ημέρα της αλλαγής του σύμπαντος, το οποίο από φθαρτό θα γίνη άφθαρτο και ένδοξο• ημέρα αρπαγής όλων των αγίων και δικαίων στον ουρανό, θα είναι ημέρα κατά την οποία αρχίζει η αιωνία μακαριότητα των δικαίων, καθώς και η αιωνία καταδίκη των αμαρτωλών. Ημέρα κατά την οποία θα νικηθή τελεσίδικα η φθορά και ο θάνατος. Ημέρα κατά την οποία θα εξουδετερωθή κάθε αντίθεος δύναμις.

Πρόκειται για μία μοναδική, συγκεκριμένη και ανεπανάληπτη ημέρα. Ένα βράδυ πριν κοιμηθώ, σκέφθηκα να διαβάσω την Β’ επιστολή του Αποστόλου Πέτρου. Ήθελα να παραδοθώ στον ύπνο με τον νου μου διαποτισμένο με σκέψεις που θα επήγαζαν από λόγια της Γραφής. Επειδή εκείνο τον καιρό προσπαθούσα να κατατοπίσω κάποιους Χριστιανούς πάνω σε εσχατολογικές πλάνες των Πεντηκοστιανών, πρόσεξα ιδιαίτερα κάποια χωρία αυτής της επιστολής.
Αναφέρεται συχνά ο Απόστολος σ’ αυτήν την ημέρα, και την ονομάζει «ημέρα κρίσεως» (β’ 9) «ημέρα κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων» (γ’ 7) «ημέρα Κυρίου» (γ’ 10). Να σημειώσουμε ότι στο τελευταίο χωρίο που αναφέραμε, το γ’ 10, η λέξις «ημέρα» εκφέρεται με το άρθρο, «θα έλθη δε η ημέρα Κυρίου». Αυτό σημαίνει ότι αυτή η ημέρα είναι μία, συγκεκριμένη και γνωστή ως ημέρα που θα δράση ο Κύριος και θα θέση τέρμα στην αταξία και στο κακό.
Επίσης, στο χωρίο γ’ 4 χρησιμοποιείται έναρθρα η λέξις «παρουσία» σε συσχετισμό βέβαια με την «ημέρα του Κυρίου» όπως φαίνεται από τους στίχους οι οποίοι ακολουθούν — «που είναι η υπόσχεσις της παρουσίας αυτού». Εδώ βλέπουμε ενικό αριθμό, διότι δεν αναμένονται δύο ή τρεις παρουσίες ακόμη, όπως λένε οι Πεντηκοστιανοί.

Στο χωρίο γ’ 12 υπάρχει συνδυασμός των λέξεων, «παρουσία» και «ημέρα του Θεού». Πιο πάνω μίλησε για «ημέρα Κυρίου», τώρα χρησιμοποιεί την φράσι «ημέρα Θεού». Φυσικά, είναι το ίδιο και πρόκειται για μία και την αυτή ημέρα. Λοιπόν το χωρίο αυτό έχει ως εξής, «. . . προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας». Άξιο σημειώσεως ότι και η λέξις «παρουσία» είναι με άρθρο, καθώς και η λέξις «ημέρα». Αυτό δηλώνει ότι πρόκειται για μία και συγκεκριμένη ημέρα, όχι για περισσότερες ημέρες ή για περισσότερες παρουσίες. Κατ’ αυτήν την ημέρα, μας λέει ο Απόστολος Πέτρος, θα διαλυθή ο παρών φθαρτός και πεπαλαιωμένος κόσμος και θα ξεπροβάλη ο άφθαρτος κόσμος του μέλλοντος αιώνος, ο οποίος εδώ ορίζεται με την φράσι, «καινούργιοι ουρανοί και γη καινούργια» (γ’ 13).

Στο χωρίο α’ 19, ο Απόστολος γίνεται λίγο ποιητής και παρουσιάζει από την πλευρά των δικαίων όλο τον παρόντα κόσμο σαν σκοτεινή περιοχή και όλο τον μέλλοντα σαν χώρο φωτεινό, που εγκαινιάζεται με την ημέρα της Β’ Παρουσίας, όπου ο Χριστός παρομοιάζεται με το άστρο της αυγής. Τι όμορφα που είναι τα λόγια της Γραφής! «Και έχουμε πιο βέβαιο τον λόγο των Προφητών, στον οποίο καλά κάνετε και προσέχετε και τον έχετε σαν λυχνάρι που φωτίζει σ’ ένα τόπο σκοτεινό, μέχρις ότου γλυκοχαράξη η ημέρα και το άστρο της αυγής ανατείλη στις καρδιές σας».

Για κάθε καλοπροαίρετο χριστιανό που μελέτα με καθαρό νου την Αγία Γραφή και εν προκειμένω την Β’ επιστολή του Αποστόλου Πέτρου γίνεται αντιληπτό, ότι μία είναι η ημέρα που θα συμβούν τα συγκλονιστικά γεγονότα. Είναι η τελευταία ημέρα της ανθρώπινης ιστορίας.
Πριν από αυτήν θα υπάρξουν στον αγρό ζιζάνια, ταραχή, θλίψις στον κόσμο, θάνατος, φθορά, σκοτάδι, φυσικό και ηθικό κακό, πειρασμοί, δύναμις της αμαρτίας, Αντίχριστος κ.λ.π. Θ’ ανατείλη όμως μία ημέρα, μία και μοναδική, που εδώ ο Πέτρος την ονομάζει με τα ονόματα που είδαμε, όπου για τους ασεβείς και αμαρτωλούς αρχίζει η αιωνία καταδίκη και για τους δικαίους η ζωή μέσα στο φως της ημέρας, στους καινούργιους ουρανούς και στην καινούργια γη, όπου θα βασιλεύη η αρετή, η καλωσύνη, η δικαιοσύνη.

Στα χρόνια που γράφθηκε αυτή η επιστολή, 64 ή 66 μ. Χ. , άρχισαν να προβληματίζονται κάποιοι Χριστιανοί, λέγοντας, «πότε θα έλθη η ημέρα του Κυρίου»; «γιατί αργεί»; Στο τρίτο κεφάλαιο ο Απόστολος άπαντα σ’ αυτές τις ερωτήσεις. Εμάς τώρα, δεν μας αφορούν οι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, αλλά μας ενδιαφέρει να προσέξουμε κάτι άλλο. Διαπιστώνουμε ότι τόσο οι ερωτήσεις, όσο και οι απαντήσεις δείχνουν καθαρά ότι δεν αναμένονται περισσότερες από μία ημέρες του Κυρίου ή παρουσίες• δεν αναμένονται περισσότερες κρίσεις ή αλλαγές στο σύμπαν ή αναστάσεις νεκρών.
Σ’ αυτό το θέμα δίνει και παίρνει ο ενικός αριθμός: «η παρουσία», η «ημέρα του Θεού», «η παρουσία της ημέρας του Θεού», «η ημέρα του Κυρίου», ημέρα που χαράζει και που συνοδεύεται με το άστρο της αυγής, «ημέρα κρίσεως», «ημέρα κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων».

Παρόμοια εκφράζεται και ο άλλος Κορυφαίος Απόστολος στην προς Εφεσίους επιστολή (δ’ 30), «να μην λυπείτε το Άγιο Πνεύμα του Θεού, με το οποίο σφραγισθήκατε για την ημέρα της απολυτρώσεως».
Εδώ προτρέπει τους Χριστιανούς να μη συμπεριφέρονται άπρεπα και να μη λυπούν το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο σφραγίσθηκαν μέσω του Μυστηρίου του Χρίσματος. Η τελετή του Χρίσματος, η δωρεά της χάριτος του αγίου Πνεύματος, ανοίγει τον δρόμο για να λάβουμε απολύτρωσι κατά την ημέρα της Β’ Παρουσίας.

Όσο ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, πάντοτε θα υποφέρουμε από κάτι, πάντοτε θα μας θλίβουν οι νόμοι της φθοράς, η δύναμις της αμαρτίας, ο φθόνος του διαβόλου, η κακία των ασεβών και αμαρτωλών, ο φόβος του θανάτου. Από όλα αυτά θα απολυτρωθούμε άπαξ δια παντός την ημέρα της Β’ Παρουσίας, η οποία ορίζεται με τον ωραίο χαρακτηρισμό, «ημέρα απολυτρώσεως».
Αυτήν την ημέρα θα λυτρωθούμε από όλα τα σκοτάδια. Υπομονή λοιπόν «έως ου ημέρα διαυγάση και φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών».
Παντού λοιπόν λόγος για ημέρα, όχι για ημέρες. Ενικός αριθμός, γιατί όλα θα γίνουν μια φορά. Όλα θα τα κάνη ο Χριστός. Τότε θα εκδηλωθή το βασιλικό αξίωμά του. Συνοδευόμενος από αναρίθμητες στρατιές αγγέλων θα εμφανισθή ως παγκόσμιος δικαστής, και θα καθήση πάνω σε ένδοξο θρόνο για να κρίνη όλους τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος, ορισμένες φορές την αποκαλεί «ημέρα Χριστού». Η λέξις «Χριστός» οδηγεί την σκέψι στα τρία μεσσιακά αξιώματα, το προφητικό, το αρχιερατικό και το βασιλικό. Στον Γολγοθά εκδηλώθηκε το αρχιερατικό, ομοίως και στην τέλεσι της Ευχαριστίας στο Μυστικό Δείπνο. Στην ημέρα όμως της Β’ Παρουσίας θα εκδηλωθή το βασιλικό.

Ας δούμε ένα σχετικό χωρίο. Φιλιπ. β’ 16, «κρατώντας στερεά τον λόγο της ζωής για να μπορώ να καυχηθώ κατά την ημέρα του Χριστού».
Κι εδώ λόγος για την ίδια ημέρα, για μία ημέρα. Αναμένεται μία ημέρα κατά την οποία ο Απόστολος Παύλος, και γενικώς όλοι οι Απόστολοι και οι Ποιμένες της Εκκλησίας θα νοιώσουν μεγάλη καύχησι, όταν δουν ότι καρποφόρησε αυτό που έσπειραν στις ψυχές των ανθρώπων, όταν δουν ότι πολλοί έγιναν Χριστιανοί και κράτησαν σταθερά, χωρίς υποχωρήσεις και αμφιβολίες αυτόν τον λόγο «λόγον ζωής επέχοντες». Η φράσις «λόγος ζωής» αφήνει να εννοηθή ότι υπάρχει και «λόγος θανάτου». Αυτόν τον κηρύττουν οι αντίθετοι.
Τι ωραίες εκφράσεις! Πόσο όμορφα είναι τα λόγια της Γραφής! «. . . τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκόλιας και διεστραμμένης, εν οις φαίνεσθε ως φωστήρες εν κόσμω, λόγον ζωής επέχοντες, εις καύχημα εμοί εις ημέρα Χριστού, ότι ουκ εις κενόν έδραμον ουδέ εις κενόν εκοπίασα».

Ας μη παραθέσουμε άλλα χωρία. Όσα παρουσιάσαμε δείχνουν ολοκάθαρα και ολοφώτεινα ότι αναμένεται μία ημέρα. Αυτή θα είναι σαν θύρα που θα κλείνη τον παρόντα αιώνα και θα ανοίγη τον μέλλοντα. Η ευχή μας είναι: Κάποια μάτια να μη θολώνουν και να μη βλέπουν τα μονά ως διπλά και τριπλά.

Αγαπητοί Πεντηκοστιανοί, ανοίξετε τους οφθαλμούς σας και κοιτάτε τις φράσεις της Γραφής, η ημέρα του Κυρίου, η ημέρα του Θεού, η ημέρα του Χριστού, ημέρα κρίσεως, μεγάλη ημέρα (Ιούδα 6), ημέρα οργής και αποκαλύψεως και δικαιοκρισίας του Θεού (Ρωμ. β’ 5 12) ημέρα απολυτρώσεως, εκείνη η ημέρα (Β’ Θεσ. α 10 — Β’ Τιμ. α’ 12).

Προσέξετε ότι σε ορισμένα χωρία τίθεται απλώς η λέξις «ημέρα», και μάλιστα με το άρθρον. Ένα παράδειγμα: «Να μη εγκαταλείπουμε τις συναθροίσεις μας, καθώς το συνηθίζουν μερικοί, αλλά να προτρέπουμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο και μάλιστα αφού βλέπετε να πλησιάζη η ημέρα» (Εβρ. Γ 25).
Να το χωνέψετε καλά στο μυαλό σας. Μία παρουσία του Κυρίου αναμένεται. Κατ’ αυτήν θα γίνη και το παγκόσμιο δικαστήριο όπως είδαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο. Είναι η ημέρα του Χριστού. Τότε θα μιλήση ο Χριστός, ο οποίος μέχρι εκείνη την ημέρα πολλές φορές φαίνεται σιωπηλός, μέχρι που να νομίζεται και ως ανύπαρκτος. Μέχρι τότε βλέπουμε ημέρες του κακού, ημέρες των ασεβών. Θα δούμε και ημέρες του Αντίχριστου. Θα προηγηθούν σκοτεινές καταστάσεις. Πάντα πριν χαράξη η ημέρα προηγείται σκοτεινή νύχτα.

Κάποια χρονική στιγμή θα φανερωθή η ημέρα του Κυρίου. Το ρήμα «φανερώνομαι» αποδίδει με ακρίβεια την πραγματικότητα. Το χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος στην προς Κολασσαείς επιστολή του —«όταν ο Χριστός φανερωθή. . . τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν ΔΟΞΗ» (γ’ 4,).

Ημέρα του Χριστού σημαίνει φανέρωσις του Χριστού. Και όπως λέει εδώ ο Απόστολος, εκείνη την ημέρα θα φανερωθούν και οι Χριστιανοί. Μπορεί τώρα να φανερώνονται εδώ κι εκεί, και στις οθόνες της τηλεοράσεως κάποιοι άλλοι, πολιτικοί, τραγουδιστές, καλλονές μέχρι και αστρολόγοι. Μπορεί τώρα οι άνθρωποι του Χριστού να καταδικάζωνται ίσως στην αφάνεια και στο περιθώριο, αλλά τότε θ’ αντιστραφούν οι όροι. Τότε. . . Όταν ο Χριστός φανερωθή! Την ημέρα του Κυρίου. Την μία και συγκεκριμένη ημέρα.

Άκοπη απόκτησις χαρισμάτων

Άκοπη απόκτησις χαρισμάτων

Πηγη:http://www.egolpio.com

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

(απόσπασμα από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ)

Μία άλλη πλάνη των Πεντηκοστιανών είναι ότι πιστεύουν πως τα χαρίσματα του Θεού δίνονται χωρίς τον ανάλογο κόπο και μόχθο.
Σύμφωνα με την μακραίωνη πείρα της Εκκλησίας μας, όσοι έλαβαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, λ. χ. το χάρισμα να εκδιώκουν δαιμόνια (αυτό το είχε ο άγιος Γεράσιμος), το χάρισμα να προφητεύουν (αυτό το είχε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός), το χάρισμα να θεραπεύουν ασθένειες (αυτό το είχε ο άγιος Νεκτάριος) αυτοί πέρασαν από τον μόχθο, τον κόπο, την άσκησι, την νηστεία, την προσευχή, την υπομονή μεγάλων πειρασμών και θλίψεων. Για να λάβης άγιο Πνεύμα, πρέπει να χύσης αίμα. Δος αίμα και λάβε Πνεύμα. Αυτή η αρχή ισχύει.

Στους Πεντηκοστιανούς ισχύουν άλλα. Μόλις προσχωρήσουν σ’ αυτήν την θρησκευτική ομάδα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς ασκητικούς ίδρωτες, χωρίς εξαγόρευσι αμαρτιών, χωρίς υπομονή σε μακροχρόνιες δοκιμασίες, χωρίς κόπο, λαμβάνουν πλούσια τα χαρίσματα του Πνεύ-ματος.
Κατά καιρούς έτυχε να ασχοληθώ με αιρέσεις. Έβλεπα στις διδασκαλίες τους κάτι περίεργα πράγματα, που για κάποιον ο οποίος μελέτα την Γραφή και τους Πατέρες φαίνονται εξωφρενικά. Λ. χ. στους Μάρτυρες του Ιεχωβά υπάρχει η διδασκαλία ότι στην μέλλουσα αιωνιότητα θα υπάρχουν δύο παράδεισοι, ένας ουράνιος για κάτι λίγους και ένας επίγειος για τον πολύ όχλο. Σε ιεχωβιτικά βιβλία έχω διαβάσει ότι οι Τρεις Μάγοι εσκόπευαν να φονεύσουν τον Χριστό!Οι Πεντηκοστιανοί μας λένε ότι πιάνεις ψάρια χωρίς να βρέξης πόδια.
Τι διαβάζουμε στα κείμενα των θεοφόρων Πατέρων που εγνώριζαν άριστα την Αγία Γραφή και ήταν πλήρεις Αγίου Πνεύματος;

Ας δούμε ενδεικτικά ένα κείμενο του οσίου Συμεών του νέου θεολόγου, τον οποίον μάλιστα εκτιμούν ιδιαίτερα μερικοί Ορθόδοξοι που συμπλέουν με τους Πεντηκοστιανούς, οι λεγόμενοι Χαρισματικοί.

Του Ευθυμίου και του Σάββα και των επομένων Αγίων ποιος θα διηγηθή τις πράξεις που υπερβαίνουν τα ανθρώπινα μέτρα; Πριν λάβουν την χάρι του Πνεύματος ή μετά από τότε που την έλαβαν, κανείς μέχρι τώρα δεν βγήκε από το ψυχικό του σκοτάδι χωρίς κόπους και πολλούς μόχθους και ιδρώτες, χωρίς βία και στενοχώρια και θλίψι, και κανείς δεν αντίκρισε το φως του Αγίου Πνεύματος. Διότι η βασιλεία των ουρανών κερδίζεται με την βία, και την αρπάζουν όσοι μεταχειρίζονται βία (Ματθ. ια’ 12). Η δε βασιλεία των ουρανών είναι η μετοχή του Αγίου Πνεύματος, διότι αυτό είναι το λεχθέν ότι η βασιλεία των ουρανών υπάρχει μέσα σας (Λουκ. ιζ’ 21). Αυτό ελέχθη για να καταβάλουμε σπουδή, ώστε το Άγιο Πνεύμα να το λάβουμε μέσα μας.

Ας μη λένε αυτοί που απέχουν από την συνεχή βία και στενοχώρια και ευτέλεια και θλίψι, εμείς έχουμε μέσα μας το Άγιο Πνεύμα, διότι χωρίς έργα και ίδρωτες και κόπους για την αρετή, ετούτος ο μισθός δεν δίνεται σε κανένα. Γι’ αυτό καλό είναι εκείνο που λέγεται από πολλούς, δείξε μου την δουλειά που έκανες και μετά να ζήτησης μισθό. . .

Εκοπίασε ο μακάριος πατέρας μας Συμεών (πρόκειται για τον Συμεών τον Ευλαβή, τον πνευματικό του πατέρα) ώστε να ξεπεράση τους παλαιούς αγίους Πατέρες. Και υπέμεινε τόσους πειρασμούς και θλίψεις, ώστε να φανή ίσος με τους πιο επιφανείς μάρτυρες. Γι’ αυτά λοιπόν δοξάσθηκε από τον Θεό και έγινε απαθής και άγιος και έλαβε, μπορούμε να πούμε, μέσα του όλον τον Παράκλητο. . .

Γι’ αυτό και ο Παύλος λέει, εάν πάσχουμε μαζί με τον Χριστό, τότε και θα δοξασθούμε μαζί με αυτόν (Ρωμ. η’ 17). Εάν όμως τα πάθη, τα οποία υπέστη για μας, ντρεπόμαστε να μιμηθούμε και να υποστούμε, όπως εκείνος, γίνεται φανερό ότι ούτε στην δόξα του θα είμαστε συμμέτοχοι. Εάν συμπεριφερώμαστε έτσι, είμαστε πιστοί όχι στα έργα, αλλά μόνο στα λόγια. Όταν όμως δεν υπάρχουν έργα, η πίστις μας είναι νεκρά (Πρβλ. Ιακώβ, β’ 26).

Γι’ αυτό λοιπόν το λέγω και δεν παύω να το λέγω, ότι εκείνοι που δεν μιμήθηκαν τα πάθη του Χριστού με μετάνοια και υπακοή, εκείνοι που δεν μετέσχαν στον θάνατό του. . . αυτοί ούτε στην πνευματική του ανάστασι θα συμμετάσχουν ούτε Άγιο Πνεύμα θα λάβουν. Διότι με το Άγιο Πνεύμα γίνεται η ανάστασις όλων. Και δεν εννοώ την σωματική ανάστασι που θα γίνη στην συντέλεια. . . , αλλά την πνευματική αναγέννησι και ανάστασι των νεκρών ψυχών που γίνεται καθημερινά εννοώ την πνευματική ανάστασι που δίδει εκείνος που μία φορά πέθανε κι αναστήθηκε, και που ανασταίνεται δια πάντων και εις πάντας οι οποίοι ζουν άξια• και που την δίδει με το Πανάγιο Πνεύμα του, δωρίζοντας ήδη από εδώ την βασιλεία των ουρανών. . . (Κατήχησις 6η).

Ας θυμηθούμε και κάποια λόγια του Χριστού, που διαφωτίζουν το θέμα μας: το μέρος του σπόρου που έπεσε σε καλό έδαφος, δηλώνει εκείνους τους ανθρώπους που καλοπροαίρετα άκουσαν τον λόγο του Θεού και τον κατανόησαν και καρποφορούν με υπομονή (Λουκ. η 15). Καρποφορούσιν εν υπομονή. Χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Καρτερία σε θλίψεις, σε δοκιμασίες, σε εμπόδια, σε πειρασμούς που δεν λείπουν ποτέ από τους πνευματικούς αγωνιστές.

Κάποτε που διάβαζα μερικά βιβλία του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, ο οποίος εγνώρισε ίσως όσο κανείς άλλος στον 20ο αιώνα τι σημαίνει πνευματικό χάρισμα και πνευματικό ύψος και τα περιέγραψε στα βιβλία του τόσο καλά όσο κανείς άλλος στις ημέρες μας, βρήκα εκεί κάποιες φράσεις που τις υπογράμμισα: Η Πατρική Δωρεά αποκτάται μετά μεγάλου κόπου και πολλών παθημάτων (κεφ. Η προσευχή ως ατελεύτητος δημιουργία από το βιβλίο Περί προσευχής).

Σε άλλο κεφάλαιο περιγράφει τον σκληρό αγώνα που έκανε στον Άθω προκειμένου να κατανίκηση τα πάθη του:

Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό. Αυτό συνέβαινε στον Άθω, όταν με κυρίευε θυμός εναντίον εκείνων που με προσέβαλλαν. Αυτό το πονηρό πάθος φόνευε μέσα μου την προσευχή και έτσι με οδηγούσε σε φρίκη. Κατά καιρούς η πάλη με το πάθος αυτό μου φαινόταν αδύνατη. Με κατέσχιζε σαν άγριο θηρίο που κατασπαράσσει το θύμα του. Κάποτε συνέβη από στιγμιαίο ερεθισμό να απομακρυνθή από μένα η προσευχή. Αγωνιζόμουνα οκτώ μήνες για να επιστρέψη. Όταν όμως ο Κύριος ενέδωσε στα δάκρυα μου, τότε η καρδιά μου έγινε πιο νηφάλια και πιο υπομονετική (κεφ. Η έμπονος προσευχή).

Τι μας λέει η πείρα των μεγάλων αγωνιστών, και τι μας κηρύττουν οι Πεντηκοστιανοί;

Στο Στρατώνι Χαλκιδικής, λόγω της δράσεως των Πεντηκοστιανών, εκλήθη κάποια φορά ο π. Γεώργιος Καψάνης, αγιορείτης Ηγούμενος, για να κάνη αντιαιρετική ομιλία. Όταν σπούδαζε στην Αμερική είχε γνωρίσει καλά αυτούς τους ανθρώπους.
Μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

Χωρίς σταυρό γίνεται ανάστασις; Χωρίς να σταυρωθή ο άνθρωπος με την νηστεία, την προσευχή, την μετάνοια, την ταπείνωσι, την άσκησι, μπορεί να Ιδή τον Θεό; Προηγείται ο σταυρός στην ζωή του Χρίστου και του Χριστιανού, και έπεται η Ανάστασις και η Πεντηκοστή. Ενώ αυτοί θέλουν ανάστασι και χαρίσματα πνευματικά, χωρίς να σταυρώσουν τον εαυτό τους δια της μετανοίας, της ασκήσεως, της νηστείας, της υπακοής στην Εκκλησία.

Αγαπητοί Πεντηκοστιανοί, πλανάσθε. Σας πλάνα ο διάβολος. Τα χαρίσματα δίνονται σ’ αυτούς που ακολουθούν την στενή πύλη και την τεθλιμμένη οδό. Για να φθάση ο προφήτης Ηλίας να κλεινή και να ανοίγη τον ουρανό και να αναστήση —πρώτος αυτός στην ιστορία— νεκρό, ζούσε στην εγκράτεια, στην παρθενική ζωή, στην αγρυπνία, στην αδιάλειπτη προσευχή, στην σκληρή άσκησι, στην υπομονή διωγμών εκ μέρους των ισχυρών της ημέρας, στην αγωνία και στον κίνδυνο. Για να γίνη ο Ιωάννης μεγάλος Προφήτης και βαπτιστής του Χριστού, επί πολλά έτη, από μικρό παιδί ζούσε δύσκολη ασκητική ζωή, με χίλιες δύο στερήσεις, όμοια με τον προφήτη ‘Ηλία.

Η ταχύτητα με την οποία εσείς οι Πεντηκοστιανοί, λαμβάνετε τα πνευματικά χαρίσματα, η ευκολία με την οποία γίνεσθε προφήτες και φορείς τού Αγίου Πνεύματος και γλωσσολαλούντες δείχνει ότι από κάποια άλλη πηγή πίνετε νερό, και όχι από την πηγή τού Αγίου Πνεύματος. Εσείς ακλουθείτε την ευρύχωρο οδό, η οποία δεν οδηγεί στην ζωή, η οποία δεν οδηγεί στο ζωοποιό Πνεύμα.

Ο λόγος τού Ευαγγελίου είναι σαφής και κατηγορηματικός: Πλατειά η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν (Ματθ. ζ’ 13). Μη καυχάσθε ότι είσθε πολλοί, ότι αυξάνετε. Γιατί πάντα τρέχουν πολλοί σε κηρύγματα πλατείας πύλης και ευρύχωρου οδού. Πολλοί είσιν οι εισερχόμενοι δι’ αυτής. Λόγος τού Χριστού.

Το ξεκίνημα της ΕΑΕΠ, και μερικές γενικές πληροφορίες γι’ αυτήν

Πηγη:http://oodegr.com/oode/pentikostianoi/istoria/arxi1.htm

Η αυτοαποκαλούμενη “Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής” (ΕΑΕΠ), είναι η μεγαλύτερη εκ των πολλών Πεντηκοστιανών ομάδων στη χώρα μας. Το ξεκίνημά της, και μερικά αρχικά στοιχεία γι’ αυτήν, παραθέτουμε στη συνέχεια, αποσπασματικά, από το εξαιρετικό βιβλίο του π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου: “Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων” (3η Έκδοση Αθήνα 1994 σελ. 208 – 214). Στο απόσπασμα αυτό, θα δούμε στοιχεία από την εφημερίδα τους “Χριστιανισμός”, και από διάφορες κασέτες του ιδρυτή τους Λεωνίδα Φέγγου.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ομάδα στη χώρα μας, η οποία προήλθε από την «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» (Αιόλου 70), όταν το αμερικανικό κέντρο (Σύναξη Θεού) ζήτησε από τον ποιμένα και τα μέλη της κοινότητας να υπογράψουν δήλωση υποταγής (1965). Τότε ο ποιμένας, ιατρός Λεωνίδας Φέγγος, με 120 αλλά άτομα αποχώρησαν και ίδρυσαν την «Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» (1966) (Σοφοκλέους 52). Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μ. Ζαφείρογλου, που αργότερα αποχώρησε και ίδρυσε δική του ομάδα. Στην εκκλησία του Λ. Φέγγου προσχώρησε και ο Ευάγγελος Φωτίου, άλλοτε ποιμένας της «Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής».

Ο ποιμένας της ομάδας, Λ. Φέγγος, στο κήρυγμά του της 9.10.1979 ανέφερε για τον εαυτό του: «Επειδή έχω αποκτήσει μία πείρα πάνω στο λόγο του Θεού, τα θαύματα, την επιστήμη, ακόμη έχω σπουδάσει όλες τις Επιστήμες, γνωρίζω τις θετικές οποίον βρω μπροστά μου κι είναι αντίθετος προς το ευαγγέλιο μπορώ να τον κάνω να ταπεινωθεί αμέσως...». «Και όποιος θέλει ας με ρωτήσει ό,τι θέλει κι ό,τι βιβλίο διάβασα, ας έρθει να μου το πει, να του πω εγώ που είναι η ψευτιά, γιατί μέσα στα 33 χρόνια έχω ανακαλύψει όλες τις ψευτιές και των απίστων και των υλιστών και των σατανιστών και των αιρετικών και όλων - όλων. Ξέρω τα κουμπιά του καθενός και τι λέει ο καθένας και που βασίζεται» (κασέτα 9.10.79).

Η κοινότητα (Σοφοκλέους 52) αυξήθηκε. Σ’ αυτήν ανήκουν και τα σωματεία «Σύνδεσμος Εκκλησιών της Πεντηκοστής» (1971) και «Αδελφότης μαθητών Ιησού Χριστού». Στα δικά της πλαίσια εκινείτο και το πρόγραμμα του Γιάννη Ρούσσου «Βιβλικά Μαθήματα δι’ Αλληλογραφίας – ο Λόγος της ζωής» (Γαλήνης 7), Ο οποίος όμως αποχώρησε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Σήμερα έχουν δημιουργηθεί ομάδες σε πολλές περιοχές της χώρας και λειτουργούν είτε σαν ευκτήριοι οίκοι, είτε και σαν παραρτήματα του σωματείου «Αδελφότης Μαθητών Ιησού Χριστού».

Η κίνηση επεκτάθηκε και μεταξύ των αποδήμων Ελλήνων της Αμερικής (Ν. Υόρκη, Οχάιο) και της Αυστραλίας (Greek Christian Church). Η εφημερίδα της «Xριστιανισμός» εκδίδεται και στα αγγλικά. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ομάδα αυτή υπολόγιζε πως είχε 150 «ποιμένες» και 20.000 πιστούς.

Διδασκαλία

Η ομάδα αυτή ισχυρίζεται πως είναι εντελώς ανεξάρτητη. Ονομάζεται «Ελευθέρα», επειδή «δεν ανήκει ούτε εξαρτάται από καμία οργάνωση του εξωτερικού ή του εσωτερικού (Χ 7/1986). Καταφέρεται εναντίον των άλλων πεντηκoστιανών ομάδων, που αναγνωρίζουν «αρχηγούς» στο εξωτερικό και δέχονται μισθούς, χωρίς να σώζουν ποτέ καμία ψυχή. Είναι «λύκοι» (κασ. 2.10.79). Σε μία σφοδρή επίθεση εναντίον των άλλων ομάδων ο Λ. Φέγγος ανέφερε: «Δεν χρειάζεται καταστατικό. Έχουμε το λόγο του Θεού, τα λέει όλα… Είναι επικατάρατοι αυτοί που κάνουν αυτή τη δουλειά. Δεν μπορούν να έχουν την ευλογία του Θεού» (κασ. 20.11.79).

Οι επί μέρους κοινότητες διοικούνται από τον ποιμένα, από τους πρεσβυτέρους ή επισκόπους και από τους διακόνους (Χ 27/88, 1.3), οι οποίοι πρέπει απαραίτητα να είναι «παντρεμένοι και να έχουν παιδιά πιστά» (Χ 7/86,1). Οι περιοδεύοντες άγαμοι κήρυκες ονομάζονται «απόστολοι».

Αναφερόμενος ο Λ Φέγγος στις διαφορές με τις άλλες πεντηκoστιανές ομάδες προσθέτει πως η εκκλησία του δεν δέχεται φυλετικές διακρίσεις, όπως συμβαίνει με πεντηκοστιανούς στην Αμερική, δεν επιτρέπει σε γυναίκες να πηγαίνουν στις συναθροίσεις με παντελόνι και χωρίς κάλυμμα της κεφαλής, ούτε να κηρύττουν στην εκκλησία. Απορρίπτει επίσης την οργάνωση κοινωνικών και πολιτικών εκδηλώσεων και τελεί την ευχαριστία κάθε Κυριακή (κασ. 4.12.79).

Όμως πολλά σημεία είναι κοινά. Η ομάδα αυτή χαρακτηρίζει τη Γραφή «καταστατικό χάρτη» και απορρίπτει καθετί που δεν συμφωνεί «με το ευαγγέλιο» (Χ 7/86,2), δηλαδή με τις ερμηνευτικές δοξασίες της κίνησης του Λ. Φέγγου, ο οποίος δέχεται την κατά γράμμα ερμηνεία της Γραφής. Έτσι υποστηρίζει λόγου χάρη πως μπορεί να προσδιορισθεί ο θρόνος του Θεού τοπικά και πως ο Θεός οπωσδήποτε έχει χέρια και πόδια και πως ετοιμάζει για τους πιστούς κατά γράμμα σπίτια (κασ. 18.9.79, 9.11.82, 8.2.83). (Αυτό και μόνο, αρκεί για να κατατάξει την ομάδα στις αιρέσεις απωλείας που λατρεύουν άλλον θεό).

Η ειδική ιεροσύνη απορρίπτεται και από αυτή την ομάδα. Ο άρτος και ο οίνος της ευχαριστίας είναι μόνο ψωμί και κρασί και συνεπώς δεν χρειάζεται προσοχή, μήπως πέσουν στο έδαφος ψίχουλα (κασ. 9.11.82). Σε μεταγενέστερο δημοσίευμα αναφέρεται πως δεν είναι απλά σύμβολα, αλλά «δια πίστεως είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού και γι’ αυτό όποιος το παίρνει αναξίως κατακρίνεται» (Χ 31/88,1). Η κίνηση δέχεται είδος ευχελαίου. Η ειδική εξομολόγηση απορρίπτεται. Το ίδιο και τα μνημόσυνα, οι πρεσβείες των αγίων, η τιμή των εικόνων, του τιμίου Σταυρού (Χ 7/86,2. Τι πιστεύει η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία, πολυγρ.).

Απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο του π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου: “Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων” (3η Έκδοση Αθήνα 1994 σελ. 214 – 216. Εκδόσεις Διάλογος).

Πνευματικές εμπειρικές συμβουλές γύρω από τους πειρασμούς και τις θλίψεις Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου

Πνευματικές εμπειρικές συμβουλές γύρω από τους πειρασμούς και τις θλίψεις Η σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων http://www.impantokratoros.gr/4EE4196D.el.aspx Πνευματικές εμπειρικές συμβουλές γύρω από τους πειρασμούς και τις θλίψεις Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου * Όπως πλησιάζουν τα βλέφαρα το ένα το άλλο, έτσι και οι πειρασμοί είναι κοντά στους ανθρώ­πους. Και αυτό το οικονόμησε ο Θεός να είναι έ­τσι, με σοφία, για να έχουμε ωφέλεια. για να κρού­εις δηλ. επίμονα, εξαιτίας των θλίψεων, τη θύρα του ελέους του Θεού και για να μπει μέσα στο νου σου, με το φόβο των θλιβερών πραγμάτων, ο σπό­ρος της μνήμης του Θεού, ώστε να πας κοντά του με τις δεήσεις, και να αγιασθεί η καρδιά σου με τη συνεχή ενθύμησή του. Και ενώ εσύ θα τον παρακα­λείς, αυτός θα σε ακούσει… * Ο πορευόμενος στο δρόμο του Θεού πρέπει να τον ευχαριστεί για όλες τις θλίψεις που τον βρί­σκουν, και να κατηγορεί και να ατιμάζει τον αμελή εαυτό του, και να ξέρει ότι ο Κύριος, που τον αγα­πά και τον φροντίζει, δε θα του παραχωρούσε τα λυπηρά, για να ξυπνήσει το νου του, αν δεν έδειχνε κάποια αμέλεια. Ακόμη μπορεί να επέτρεψε ο Θεός κάποια θλίψη, διότι ο άνθρωπος έχει υπερηφανευθεί, οπότε ας το καταλάβει και ας μην ταραχθεί κι ας βρίσκει την αιτία στον εαυτό του, ώστε το κακό να μη γίνει διπλό, δηλ. να υποφέρει και να μη θέ­λει να θεραπευθεί. Στο Θεό που είναι η πηγή της δικαιοσύνης, δεν υπάρχει αδικία. Αυτό να μην περάσει από το νου μας. * Μην αποφεύγεις τις θλίψεις, διότι βοηθούμε­νος απ’ αυτές μαθαίνεις καλά την αλήθεια και την αγάπη του Θεού. Και μη φοβηθείς τους πειρα­σμούς, διότι μέσα από αυτούς βρίσκεις θησαυρό. Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στους ψυχικούς πειρασμούς όσο για τους σωματικούς, να ετοιμάζε­σαι να τους αντιμετωπίσεις με όλη τη δύναμή σου, γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πλησιάσεις το Θεό. Μέσα σ’ αυτούς εμπεριέχεται η θεία ανάπαυ­ση. Όποιος αποφεύγει τους σωματικούς πειρασμούς, αποφεύγει την αρετή. * Χωρίς πειρασμούς η πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο δε φανερώνεται, και είναι αδύνατο, χωρίς αυτούς, να αποκτήσεις παρρησία στο Θεό, και να μάθεις τη σοφία του αγίου Πνεύματος και, ακόμη, δε θα μπορέσει να στεριωθεί μέσα στην ψυχή σου ο θεϊκός πόθος. Προτού να έρθουν οι πειρασμοί, ο άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό σαν ξένος. Από τότε όμως που θα εισέλθει σε πειρασμούς για την αγάπη του Θεού, και δεν αλλάξει γνώμη, έχει το Θεό, να πούμε, υποχρεωμένο απέναντί του, και ο Θεός τον λογαριάζει για γνήσιο φίλο του. Διότι πολέμησε και νίκησε τον εχθρό του, για να εκπληρώ­σει το θέλημα του Θεού. * Ο Θεός δεν δίνει μεγάλο χάρισμα χωρίς να προηγηθεί μεγάλος πειρασμός γιατί ανάλογα με την σφοδρότητα των πειρασμών ορίσθηκαν τα χα­ρίσματα από τη σοφία του Θεού, την οποία όμως δεν καταλαβαίνουν συνήθως οι άνθρωποι. Από το μέγεθος των μεγάλων θλίψεων που σου στέλνει η πρόνοια του Θεού, καταλαβαίνεις πόση τιμή σου κάνει η μεγαλοσύνη του. Διότι ανάλογη με τη λύπη που δοκιμάζεις είναι και η παρηγοριά που δέχεσαι. * Αν με ρωτήσεις ποια είναι η αιτία για όλα αυ­τά, σου απαντώ: Η αμέλεια σου. γιατί δε φρόντισες να βρεις τη γιατρειά τους. Η γιατρειά όλων αυτών είναι μία, και μ’ αυτή ο άνθρωπος βρίσκει αμέσως στην ψυχή του την παρηγοριά που ποθεί. Και ποια λοιπόν είναι αυτή η γιατρειά; Είναι η ταπεινοφρο­σύνη της καρδιάς. Χωρίς αυτήν είναι αδύνατο να χαλάσεις το φράχτη των πειρασμών. απεναντίας μάλιστα βρίσκεις ότι οι πειρασμοί είναι ισχυρότε­ροι και σε εξουθενώνουν…. * Κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, σου δίνει ο Θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και κατά το μέτρο της υπομονής σου, το βάρος των θλίψεών σου γίνεται ελαφρό και, έτσι, παρηγοριέσαι. Και όσο παρηγοριέσαι, τόσο η αγάπη σου προς το Θεό αυξάνει. Και όσο αγαπάς το Θεό, τόσο μεγαλώνει η χαρά που σου χαρίζει το άγιο Πνεύμα. Ο εύσπλαχνος Πατέρας μας, θέλοντας να βγάλει σε καλό τους πειρασμούς των πραγματικών του παιδιών, δεν τους παίρνει, παρά τους δίνει τη δύναμη να τους υπομείνουν. Όλα αυτά τα αγαθά (την παρη­γοριά, την αγάπη, τη χαρά) τη δέχονται οι αγωνι­στές ως καρπό της υπομονής, για να φτάσουν οι ψυ­χές τους στην τελειότητα. Εύχομαι ο Χριστός και Θεός μας να μας αξιώσει με τη χάρη του να υπομέ­νουμε την πίκρα των πειρασμών για την αγάπη του και με ευχαριστίες της καρδιάς μας. Αμήν. *  *  * * Οι άγιοι δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους στο Θεό με όσα υποφέρουν για το όνομά του, όταν δηλ. τους στέλνει στενοχώριες, χωρίς όμως να απο­μακρύνεται απ’ αυτούς, γιατί τους αγαπά. Απ’ αυτή την πάσχουσα αγάπη τους αποκτά η καρδιά τους παρρησία, ώστε να ατενίζουν προς αυτόν ελεύθερα και με την πεποίθηση ότι θα εισακουσθούν τα αιτή­ματά τους και θα εκπληρωθούν. Μεγάλη είναι η δύ­ναμη της προσευχής που έχει παρρησία. Γι’ αυτό αφήνει ο Θεός τους αγίους του να δοκιμάσουν κάθε λύπη, για να αποκτήσουν πείρα και να βεβαιωθούν για τη βοήθειά του και για το πόσο προνοεί και νοιάζεται γι’ αυτούς. Έτσι, αποκτούν σοφία και σύνεση από τους πειρασμούς, για να μη γίνουν α­μαθείς, καθώς θα τους λείπει η πνευματική άσκηση και στο καλό και στο κακό, και για να αποκτή­σουν, από τη δοκιμασία τους, τη γνώση όλων των πραγμάτων που χρειάζονται. γιατί, αλλιώς, θα παρασυρθούν από άγνοια και θα γίνουν καταγέλαστοι από τους δαίμονες. Διότι, αν γυμνάζονταν μόνο στα καλά και δεν είχαν την εμπειρία της πάλης με το κακό, θα πήγαιναν στον πόλεμο εντελώς άπειροι…. * Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γευθεί και να εκτι­μήσει το καλό, αν προηγουμένως δε δοκιμάσει την πίκρα από τους πειρασμούς…. * Οι άνθρωποι τότε έρχονται σε αληθινή επίγνω­ση, όταν ο Θεός τους στερήσει τη δύναμή του και τους κάνει να συναισθανθούν την ανθρώπινη αδυ­ναμία, και τη δυσκολία που προκαλούν οι πειρα­σμοί, και την πονηριά του εχθρού, και με ποιον α­ντίπαλο έχουν να παλέψουν, και πόσο ασθενής εί­ναι η ανθρώπινη φύση τους, και πώς τους φυλάει η θεϊκή δύναμη, και πόσο προχώρησαν και προόδευ­σαν στην αρετή, και ότι χωρίς τη δύναμη του Θεού είναι ανίσχυροι μπροστά σε οποιοδήποτε πάθος. Κι αυτό το κάνει ο Θεός, για να αποκτήσουν, από όλες αυτές τις αρνητικές εμπειρίες, αληθινή ταπεί­νωση, και να πλησιάσουν κοντά του, και να περιμέ­νουν τη βέβαιη βοήθειά του, και να προσεύχονται με υπομονή. Και όλα αυτά από που θα τα μάθουν, παρά από την πείρα των πολλών θλίψεων τις ο­ποίες επιτρέπει ο Θεός και δοκιμάζουν; Αλλά και πίστη σταθερή αποκτά κανείς από τους πειρασμούς καθώς βεβαιώνεται για τη θεϊκή βοήθεια, που πολ­λές φορές βρίσκει στον αγώνα του…. * Οι αγωνιστές, λοιπόν, πειράζονται για να αυ­ξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο. οι αμελείς, για να φυλαχθούν απ’ ό,τι τους βλάπτει. οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν. οι απομακρυσμένοι, για να πλησιάσουν στο Θεό. και οι φίλοι του Θεού, για να εισέλθουν στον άγιο οίκο του με παρρησία. Ένας γιος, άβγαλτος στη ζωή, δεν μπορεί να διαχει­ρισθεί τον πλούτο του πατέρα του και να βοηθηθεί απ’ αυτόν. Γι’ αυτό λοιπόν, στην αρχή στέλνει δυσκολίες και βάσανα ο Θεός στα παιδιά του και, με­τά, τους φανερώνει τι τους χαρίζει. Δόξα τω Θεώ που, με πικρά φάρμακα, μας χαρίζει την απόλαυση της πνευματικής υγείας. * Είναι κανείς που δε στενοχωριέται και δεν κουράζεται, ενόσω γυμνάζεται; Και είναι κανείς, στον οποίο να μη φαίνεται πικρός ο καιρός, που πί­νει το φαρμάκι των πειρασμών και των θλίψεων; Χωρίς, λοιπόν, να περάσει απ’ αυτό το στάδιο δεν μπορεί να αποκτήσει ισχυρή κράση. Αλλά και η υ­πομονή στους πειρασμούς δεν είναι δική μας. Πώς μπορεί, αλήθεια, ο άνθρωπος, ένα πήλινο αγγείο, να βαστάζει μέσα του το νερό, αν δε το κάνει στέ­ρεο η θεϊκή φωτιά; Αν σκύψουμε το κεφάλι, τότε ό,τι καλό και ωφέλιμο ζητήσουμε από το Θεό στην προσευχή μας με ταπείνωση, με διαρκή πόθο και με υπομονή, όλα θα μας τα δώσει. * Όπως τα μικρά παιδιά τρομάζουν από τα φοβε­ρά θεάματα, και τρέχουν και πιάνονται από τα φορέματα των γονέων τους, και ζητούν τη βοήθειά τους, έτσι και η ψυχή: όσο στενοχωριέται και θλίβεται α­πό το φόβο των πειρασμών, προστρέχει και κολλάει στο Θεό, και τον παρακαλεί με ακατάπαυτες δεή­σεις. Και όσο οι πειρασμοί πέφτουν επάνω της, ο έ­νας μετά τον άλλο, τόσο και παρακαλεί περισσότε­ρο. Αλλά όταν σταματήσουν και ξαναβρεί την ανά­παυσή της, συνήθως χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα και απομακρύνεται από το Θεό. * Οι θλίψεις και οι κίνδυνοι θανατώνουν την ηδυπάθεια, ενώ η καλοπέραση και η αδιαφορία την τρέφουν. Γι’ αυτό και ο Θεός και οι άγιοι Άγγελοι χαίρονται στις θλίψεις και στις στενοχώριες μας, ε­νώ ο διάβολος και οι συνεργάτες του χαίρονται ό­ταν τεμπελιάζουμε και καλοπερνούμε. * Άφησε λοιπόν τη φροντίδα σου στο Θεό, και σε όλες τις δυσκολίες σου κατάκρινε τον εαυτό σου, ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο αίτιος για όλα… * Όλες οι λυπηρές περιστάσεις και οι θλίψεις, αν δεν έχουμε υπομονή, μας διπλοβασανίζουν. Για­τί ο άνθρωπος με την υπομονή του διώχνει την πί­κρα των συμφορών, ενώ η μικροψυχία γεννά την α­πελπισία της κόλασης. Η υπομονή είναι μητέρα της παρηγοριάς. είναι μια δύναμη ψυχική, που γεν­νιέται από την πλατιά καρδιά. Αυτή τη δύναμη ο άνθρωπος δύσκολα τη βρίσκει πάνω στις θλίψεις του, αν δεν έχει τη θεία χάρη, που την αποκτά με την επίμονη προσευχή και με δάκρυα. *  *  * Οσίου Μάρκου του Ασκητού * Οι θλίψεις προξενούν στους ανθρώπους τα α­γαθά, ενώ με την κενοδοξία και τις ηδονές προξενούνται τα κακά. * Οι κατηγορίες των ανθρώπων προξενούν λύπη στην καρδιά, γίνονται όμως αφορμή καθαρισμού σε αυτόν που υπομένει. * Εάν τυχόν ζημιώθηκες, κατηγορήθηκες και καταδιώχθηκες από κάποιον, μη σκέπτεσαι το πα­ρόν, αλλά βλέπε στο μέλλον. και τότε θα αντιληφθείς ότι αυτά σου έχουν προξενήσει πολλά καλά, όχι μόνο στην εδώ ζωή, αλλά και στην μέλλουσα και χωρίς τέλος…. * Όπως στους αρρώστους είναι ωφέλιμα τα πι­κρά φάρμακα, έτσι και στους κακότροπους ανθρώ­πους. άλλους τους οδηγούν οι δοκιμασίες σε υγεία ψυχής και άλλους ετοιμάζει η αρρώστια για μετά­νοια. * Όλα τα θλιβερά που σου συμβαίνουν στην πρόσκαιρη αυτή ζωή να τα συγκρίνεις με τα αγαθά της αιώνιας ζωής και δε θα σε βρει ποτέ αμέλεια στον αγώνα αυτής της ζωής…. * Αυτός που αποφεύγει θεληματικά τις θλίψεις, για την αλήθεια, θέλοντας και μη θα παιδευθεί σκληρά από την Θεία Πρόνοια. * Είναι μεγάλη αρετή η υπομονή στις διάφορες δοκιμασίες που θα μας έλθουν και παράλληλα η α­γάπη σε εκείνους που μας μισούν…. * Αρετή χωρίς θλίψη είναι αδόκιμος επειδή έγι­νε χωρίς στενοχώρια. * Στις θλίψεις επαναπαύεται ο Θεός, στις ανέ­σεις ο διάβολος που είναι ο αίτιος των κακών. Οι πειρασμοί πάντα ωφελούν αρκεί να τους υπομένου­με με καρτερία και με δοξολογία προς τον Θεό. * Να αποφεύγεις τον πειρασμό με την υπομονή και με την προσευχή. Και αν θέλεις να αντισταθείς στον πειρασμό χωρίς αυτές, ο πειρασμός θα έλθει σκληρότερος κατεπάνω σου. *  *  * Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου †1989 * Γεγονότα που φαίνονται τώρα ως συμφορές, αργότερα αποδεικνύονται ευλογίες Θεού. * Εάν δεν υπήρχαν οι θλίψεις, δεν θα αναζητού­σαμε τον Παράδεισο. * Τις θλίψεις πρέπει να τις δεχόμαστε όπως δε­χόμαστε την ταλαιπωρία μιας χειρουργικής επεμ­βάσεως, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την υγεία μας. Ο πόνος ταπεινώνει τον άνθρωπο. και όσο αυ­τός ταπεινώνεται, τόσο πλησιάζει τον Θεό. * Στις μεγάλες θλίψεις μόνο ο Θεός μπορεί να παρηγορήσει. Γι’ αυτό, το καλύτερο είναι η προσ­ευχή και όχι τόσο οι λόγοι παρηγοριάς. * – Ερώτησις: Γέροντα, γιατί επιτρέπει ο Θεός να υποφέρουν από φρικτές αρρώστιες δίκαιοι και ε­νάρετοι άνθρωποι; * – Απάντησις: Για να καθαρισθούν και από τα ε­λάχιστα ίχνη των παθών τους και για να πάρουν μεγαλύτερο στεφάνι στον ουρανό. Εξάλλου αφού στον Υιό Του τον αγαπητό επέτρεψε να υποφέρει και να πεθάνει επί του Σταυρού, τί να πούμε για τους ανθρώπους, οι οποίοι, όσο άγιοι κι αν είναι, έ­χουν ρύπους και κηλίδες από αμαρτίες; * «Η μεγαλύτερη άσκησης είναι να υπομένουμε αγόγγυστα όλα όσα έρχονται επάνω μας μέσα σ’ αυτή την κοιλάδα του κλαυθμώνος. Ο δε απομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται». * «Εάν υπομείνεις την θλίψη με μακροθυμία, μαρτυρείς την πιστότητά σου στον Χριστό, την αφοσίωσή σου στον Σωτήρα και την αγάπη σου σ’ Αυτόν, ο Οποίος ανεστήθει εκ των  νεκρών και μας καλεί πλησίον Του». * «Μην αφήνετε σε καμία περίπτωση την θλίψη να σας κυρίευση… Η κατάθλιψης είναι ο δήμιος που σκοτώνει την πνευματική ενεργητικότητα, που είναι αναγκαία για την υποδοχή του Αγίου Πνεύ­ματος μέσα στην καρδιά. Ένας καταθλιμμένος άν­θρωπος χάνει την δυνατότητα να προσεύχεται και είναι νεκρός για τους πνευματικούς αγώνες». * Με απόλυτη εμπιστοσύνη να αναφωνούμε και να ζούμε το «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». “Λυτρωτικά εφόδια για την σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων” Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» Αυτό το κείμενο στα Αγγλικά

«ΠΡΟΣ ΤΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ;»

Πηγη:http://egolpio.wordpress.com/2009/06/28/pros_ti_o_dialogos/

Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού,Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

Με τις τελευταίες δηλώσεις του «urbi et orbi» ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ δεν μας αιφνιδίασε. Διότι δεν είναι η πρώτη φορά, που διακηρύσσει την εκκλησιολογική συνείδηση του Παπισμού. Το ίδιο είχε πράξει και πέρυσι, πριν μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη, προσκεκλημένος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Και ποιες είναι οι δηλώσεις αυτές που με απόλυτη ο­μοφωνία δημοσίευσε ο ελλαδικός και παγκόσμιος Τύ­πος. Η Ρώμη διεκδικεί την ταυτότητα της «μοναδι­κής πραγματικής Εκκλησίας του Χρίστου στον κό­σμο», χωρίς να είναι πρόθυμη να απαρνηθεί στο ελά­χιστο την πεποίθηση της αυτή. Αναγνωρίζει μεν, ότι υπάρχουν και εκτός της «Καθολικής Εκκλησίας πολ­λά στοιχεία καθαγιασμού και αλήθειας» (σημ.: Έτσι σώζεται «ως δια πυρός» ο διαχριστιανικός και πανθρησκειακός διάλογος!), αλλά ο Παπισμός είναι η μό­νη αληθινή Εκκλησία του Χριστού. «Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες» (όχι Η Ορθόδοξος Εκκλησία) είναι μεν «εκκλησίες», αλλά πάσχουν από ένα «έλλειμμα», μη αναγνωρίζοντας τον Πάπα ως διάδοχο του (Αποστό­λου) Πέτρου, αρνούμενες δηλαδή, ή μη δεχόμενες ακόμη, το παπικό Πρωτείο, που θεμελιώνεται στην πε­ρί Πέτρου παπική διδασκαλία. Όταν αυτά δεν τα λέ­γει ένας οιοσδήποτε Πάπας, αλλά ο σημερινός, που είναι σπουδαίος ρωμαιοκαθολικός δογματολόγος, το πράγμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Έχουμε εισέλθει, οι Ορθόδοξοι, σε διάλογο με τον Παπισμό, ο όποιος (διάλογος), μάλιστα ανανεώ­θηκε τελευταία με την συγκατάθεση των Οίκουμενιστών μας, που δέχονται στην πράξη τις δηλώσεις του Πάπα. Άρα προχωρούμε με βάση την φιλοσοφι­κή αρχή της «λήψεως του αιτουμένου», κάτι που ση­μαίνει την εκ μέρους μας «ελλειμματική», πράγματι, συμμετοχή, όσον αφορά στην δική μας αυτοσυνειδη­σία και το εκκλησιαστικό αυτοσυναίσθημά μας. Με μειωμένο αυτοσυναίσθημά και αναγνώριση του «εκκλησιαστικού ελλείμματος» μας αδικούμε και αρνούμεθα την Ορθοδοξία των Αγίων μας, όλων των αιώνων, συνομολογώντας σιωπηρά την κατά τον Πάπαν μη πληρότητα της Εκκλησίας μας. Πό­σο μάλλον, όταν ο Πάπας δεν παραλείπει να προσθέ­σει: «Ο διάλογος δεν μπορεί να είναι μία αφορμή, για να προσαρμόσει ή να μαλακώσει αυτό που πι­στεύει (ό Παπισμός) ότι είναι»! Καμμία διάθεση, δη­λαδή, υποχωρήσεως εκ μέρους του.

Το αστείο εδώ, και τραγικό συνάμα, είναι, ότι οι οικουμενιστές Ποιμενάρχες μας διακηρύσσουν ότι μετέχουμε στους θεολογικούς διάλογους, για να δια­φωτίσουμε και διδάξουμε τους ετεροδόξους! Βέβαια, η Χάρη του Θεού πολλά πράγματα μπορεί να μετα­βάλει, οδηγώντας σε ανατοποθετήσεις και τελικά στην μετάνοια. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα, ούτε βοηθούν την ενεργοποίηση της Θείας Χάριτος μέσα μας η δουλική συμμετοχή στον διάλογο και οι χαλαρές «αντιδράσεις», που απλώς επιβεβαιώνουν την πολύ γνωστή στο Βατικανό ηττοπάθεια και αδυναμία μας. Δεν θα ήταν λογικό να λεχθεί, με αξιο­πρέπεια και αγάπη για την Αλήθεια, στον Πάπα, ό­τι, εφ’ όσον γίνονται παρόμοιες δηλώσεις, η συμμε­τοχή μας στον διάλογο είναι μάταιη και συνιστά a priori παραδοχή του παπικού Πρωτείου και τής μοναδικότητας της Λατινικής Εκκλησίας;

Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι ο Πάπας, που, μέσα σε ένα παραλήρημα εξουσιαστικής υπεροψίας, συνεχίζει τις ίδιες παπικές διακηρύξεις και για επί­δειξη δυνάμεως στο εσωτερικό του Παπισμού και για την ανάκτηση του αμφισβητουμένου κύρους της Παποσύνης.

Το πρόβλημα είμαστε εμείς και κυρίως οι βασι­κά υπεύθυνοι, οι Ποιμένες. Στο σημείο αυτό και εις μνημόσυνον του αισθάνομαι την ανάγκη να μνησθώ του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, όταν ρω­τούσε εμάς τους κατ’ επάγγελμα, Θεολόγους των Πα­νεπιστημίων. «Είναι Εκκλησία το Βατικανό;». Όσα αρνητικά θα μπορούσε κάποιος να προσάψει στον τέως Αρχιεπίσκοπο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, ότι την Πίστη δεν την έβλαψε. Ενθυμούμαι, μάλιστα, την σύνεση, που επέδειξε το 1993, μετά την ουνιτική απόφαση τού Balamand, την όποια η Εκκλησία τής Ελλάδος (τότε…) δεν είχε προσυπογράψει.

Ό μακαριστός παπα-Γιάννης Ρωμανίδης έλεγε στα τελευταία χρόνια της ζωής του: «Από τώρα και στο έξης το πρόβλημα θα είναι οι Δεσποτάδες μας. Ποια πίστη έχουν»! Αυτό το ζούμε όλοι μας. Πολλές φορές μου έρχεται στη μνήμη ο λόγος του Αποστό­λου Παύλου στις Πράξεις (20, 28 έ.) για «λύκους βα­ρείς» πού θα διεισδύσουν στο εκκλησιαστικό σώμα, «μη φειδόμενοι του ποιμνίου». Και όλοι οι ερμηνευ­τές, παλαιότεροι και νεότεροι, ταυτίζουν τους «λύ­κους» αυτούς με τους αιρετικούς, και πολύ ορθά. Δεν είναι παρά ψευδοποιμένες, που θα εμφανίζονται με το ένδυμα του ποιμένος, ενώ στην ουσία θα είναι λύ­κοι και μάλιστα «βαρείς», δηλ. τυραννικοί και σκλη­ροί. Βαρύτητα, όμως, ερμηνευτικά έχει η φράση του στ. 30, «και εξ υμών αυτών»! Παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος: «Και το χαλεπώτερον, ότι αυτούς τούτους εξ αυτών αναστήσεσθαι λέγει, ο και σφό­δρα έστι βαρύ, όταν εμφύλιος ο πόλεμος ή». Η ιστο­ρική πραγματικότητα δείχνει, ότι ο Απόστολος δεν μιλούσε μόνο για την εποχή του.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, μετά από αυτά, ορθόδο­ξος Επίσκοπος να θέτει το ερώτημα: «Άλλαξε τίπο­τα στην Ορθοδοξία με το που ήλθε ο πάπας;» (Εν­νοούσε την έλευση του στην Ελλάδα το 2001). Αντι­δρώντας τότε, αναγκασθήκαμε νά δηλώσουμε δημό­σια: «Τι άλλο ήθελε ο Πάπας; “Τα πήρε όλα και έ­φυγε”»! Ποια ήσαν αυτά τα «όλα»; Απλούστατα, η υποδοχή και αναγνώριση του ως γνησίου επισκό­που της Εκκλησίας του Χριστού, παρά τα παπικά δόγματα (πρωτείο, αλάθητο και το παπικό κοσμικό κράτος), που αφορούν κάθε δυνατότητα στον Παπι­σμό να εμφανίζεται και να διεκδικεί τον χαρακτηρι­σμό «εκκλησία».

Δεν είναι, δυστυχώς, μόνο η απουσία θεολογικών προϋποθέσεων ή η υπόταξη και το θάψιμο τους σε ­οποιεσδήποτε συμβατικότητες ή ενδοκοσμικές και αν­τιχριστιανικές προσδοκίες, που μας κάνει να διαμαρτυρόμεθα. Είναι κυρίως η τόσο εύκολη απεμπόληση της Πίστεως των Αγίων μας όλων των αιώνων, χω­ρίς την οποία σωτηρία, δυνατότητα θεώσεως, δεν εί­ναι δυνατόν να υπάρξει. Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι Ποιμένες ενεργούν με τη συνείδηση και καταστροφι­κή διάθεση των «λύκων» των Πράξεων κατασπαρά­ζοντας πνευματικά οι ίδιοι το ποίμνιο, που ο Κύριος τους ενεπιστεύθη (πρβλ. Ίω. 22, 15-17).

Υπάρχει, όμως, και κάτι πρακτικά χειρότερο. Οι Δυτικοί γνωρίζουν τις αδυναμίες μας και τον τρόπο σκέψεως μας και γι’ αυτό δεν ανησυχούν. Όλα τα βλέπουν δικά τους και προ του διαλόγου, που, όπως γίνεται, δεν είναι παρά επανάληψη ή συνέχεια της ουνιτικής ψευδοσυνόδου της Φλωρεντίας (1439). Επί τέλους, ότι δεν πέτυχε ο Παπισμός στη διάρκεια της δουλείας (λατινοφραγκικής και οθωμανικής) με τις πιέσεις, να επιβάλει δηλαδή την απόφαση της Φλωρεντίας, το επιτυγχάνει σήμερα με την συγκα­τάθεση των ίδιων των Ποιμένων μας! “Ε, τότε, μας ταιριάζει ο χαρακτηρισμός των (πολιτικά) γραικύ­λων από τον μακαρίτη ποιητή μας Κωστή Παλαμά:

Δεν έχεις, ‘Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, Ραγιάδες έχεις, Μάννα Γη, σκυφτούς για το χαράτσι. Κούφιοι και οκνοί, καταφρονάν τη θεία τραχιά σουγλώσσα,των Ευρωπαίων περιγελά και των αρχαίωνπαλιάτσοι…

Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό ισχύει για τούς οικουμενιστές Ποιμένες της εποχής μας. «Των παπι­κών περιγελά» καταντούν και των «Πατέρων μας παλιάτσοι». Υπάρχει κάτι χειρότερο και απαισιώτερο από αυτό; Ο Θεός να μας ελεήσει και να μας οδη­γήσει στην μετάνοια, με τούς τρόπους που Αυτός γνωρίζει….

π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος» 3.8.2007).

The barbarity in the Olympics of antiquity

Πηγη:http://www.oodegr.com

(The information in this article was taken from the exceptional book by Kyriakos Simopoulos, “The Olympiads: Myth, Fraud and Barbarity”, Stahe Publications. Athens 1998).

For more information please visit “The real story of the Olympic Games” at :

http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicintro.shtml

While the hierarchy of the Church in Greece was actually asking the faithful to participate as volunteers in the 2004 Athens Olympics, the neo-pagans were accusing Christians of having supposedly put an end to a…..sublime Olympic ideal, centuries ago.

Just how “sublime” was this institution?

A few months ago I was attending a Divine Liturgy when the priest surprised us with an announcement that he read, issued by the hierarchy of the Church of Greece. The announcement was prompting the faithful to offer their voluntary services – no less – for the….. 2004 Athens Olympics (!!!)

At that very moment, I stopped to ask myself: What do Christians have to do with exhibitions that involve the igniting of a “sacred flame” and rituals of priestesses belonging to the ancient Hellenes’ idolatrous religion?

Of course The hierarchy was striving to show that the Church always supports the athletic ideal, and even more so, because the Church has recently been accused of having put an end to the Olympics centuries ago. The hierarchy chose to make a political move for the sake of giving a good impression and also to not displease those who still harbored nostalgia for such events….

Naturally the modern Olympics bear no resemblance to the ancient ones that the Church had ended for their pagan barbarity; We would therefore like to take the opportunity to remind our readers in this article what the Olympics meant to the civilization of ancient times. What, indeed, was that famous “Olympic ideal” that we are constantly reminded of by the various “factors” who are embroiled in these events? And what –finally– was the actual reasons that made the ancient Christians discontinue this barbarity?

Opinions on the Olympics by ancient citizens

There are those who speak of the Olympic ideal that was discontinued by the “evil Christians”. However, the truth of the matter is far different. In order to secure a self-indulgent lifestyle, the professional athletes did not hesitate to resort to all sorts of illegal and dishonorable acts. They “sold and purchased the victories” (πωλείν τε και ωνείσθαι τα νίκας) at Olympia; some, for the sake of making money and others, in order to avoid perilous confrontations. This profiteering was even promoted by the athletes’ trainers, who “made provisions for their personal profit” (προνοούντες του εαυτών κέρδους) [see Philostratos: Gymnastikos (Φιλόστρατος: Γυμναστικός), p.43].

According to Galena, in his work “Exhortative, on the arts” [ Γαληνός: Προτρεπτικός επί τας τέχνας ] pages 9-14, the athletic art cultivated deception. Tough physical training did not render anyone more powerful than the creatures of the animal world; people should be honored for their achievements in the civilized arts. “Only the best among people should be deserving of divine honor, not for doing well in contests, but for the benefit acquired from the arts” ( τών ανθρώπων γαρ αρίστους θεία αξιωθήναι τιμή, ουχ ότι καλώς έδρασαν εν τοις αγώσιν, αλλά δια την από τών τεχνών ευεργεσίαν ). All natural riches are either spiritual or physical. No other category of riches exists. Athletes never dream of such riches; they have no logic. They continuously accumulate flesh and blood and they preserve their spirit lifeless, like the animals. “Because, by constantly incrementing masses of flesh and blood, it is as though they have extinguished their soul in a large mire, (rendering it) unable to understand anything with precision, only mindless, and similar to the reasonless animals” ( Σαρκών γαρ αεί και αίματος αθροίζοντες πλήθος, ως εν βορβόρω πολλώ την ψυχήν εαυτών έχουσιν κατασβεσμένην, ουδέν ακριβώς νοήσαι δυναμένην, αλλ‘ άνουν, ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ). Galena reminds us of Hippocrates’ words, that: “health implies a control over food and labor. Measure is required everywhere.” And he says that on the contrary, there is no state more unstable than that of athletes’ health: “…for they say that everything in excess is hostile to nature” ( παν γαρ, φησί, το πολύ τη φύσει πολέμιον ). Galena compares the life of athletes to that of pigs; the difference being that pigs are not forced to toil or eat: “…so that their way of life is regarded as the behaviour of swine…” ( ώστε εοικέναι τον βίον αυτών υών διαγωγή ).

A huge pecuniary bazaar

Pindar’s hymns honoring Olympic victors were regarded by everyone as a commodity for sale. Those who were unsuccessful in the Olympics and other games usually returned to their homeland completely humiliated and despised. They would hide in narrow sidestreets in order to avoid their enemies, on account of their failure. “…making themselves invisible to enemies, in secluded places, having being struck by misfortune…” ( κατά λαύρας δ’ εχθρών απάοροι πτώσσοντι, συμφορά δεδαγμένοι ), in Pythionikes (Πυθιονίκες 8). In exchange for a generous sum of money, Pindar would even laud tyrants such as Hieron of Syracuse and Theron of Akragas, who had “won” the contests by paying off their opponents as well as the judges. In 488 b.C., Hieron was the “winner” of the equestrian events at Delphi, also in 476 b.C. at Olympia, without any personal involvement in the contests, and yet Pindar exalted him as one who “reaps virtues” [Olympic Victors (Ολυμπιονίκες) 1, vs.17-20 ]. In fact, Pindar even lauds victors of the brutal, no-holds-barred “Pancration” wrestling contest, as in the case of Pytheas at Nemea [Olympic Victors (Ολυμπιονίκες), 1].

In 372 b.C. (at the 102^nd Olympiad), one of the judges, Troilus, actually participated in a chariot race when it was forbidden for judges to participate in the events themselves (Pausanias: Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις), VΙ, 1, 51). He was naturally declared an Olympic champion and his statue was erected at the sacred Altis of Olympia. Two other judges had proclaimed Eumolpos an Olympic victor, following a secret agreement. However this was discovered and they were obliged by the Representative Body of the games to pay a fine (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις), VΙ, 3, 7). According to Plutarch, (On relenting – Περί δυσωπίας 17, 535c), the judges would grant victory wreaths after submitting to bribery and other immoral transactions, to persons who were irrelevant to the contests.

Many athletes would bribe their opponents in order to become Olympic champions themselves. In 388 b.C. (at the 98^th Olympiad), Eupolos the pugilist from Thessaly bribed his three opponents (Pausanias: Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις), V, 21, 5). One of them who had taken the bribe was also a victor of previous Olympics.

As Philostratos writes, one could freely sell the victory wreath and just as freely buy it. “As for the wreath of Apollo or of Poseidon, they were bestowed by permission and were purchased by permission.” ( στέφος δε Απόλλωνος ή Ποσειδώνος άδεια μεν αποδίδοσθαι, άδεια δε ωνείσθαι ) [see Philostratos: Gymnastikos (Φιλόστρατος: Γυμναστικός), p.45].

There are many more examples of bribery between athletes that we could mention, WHICH WERE EITHER PERCEIVED AT THE TIME OR HAPPENED TO BE PRESERVED TO THIS DAY.

Let us now examine a few other details.

Let us examine the sale and purchase of athletes

Four years after Astylos’ (an athlete from Croton) victory at Olympia in 488 b.C., Hieron, the tyrant of Syracuse purchased him so that he would participate in the next Olympics as a Syracusian. Thus, in 484 b.C., his victory was for Syracuse. (Pausanias VI 13,1). The Cretan Sotades was the winner of the “dolichos” race during the 99^th Olympiad. In the next Olympiad, he was purchased by the City of Ephesus and appeared in Olympia as an Ephesian athlete (Pausanias VI 18,6).

Olympic champions were “used” by cities as diplomats, as colonialists and as generals. Statues of them were erected, not only in their home towns, but also in Olympia, in lieu of an advertisement. (Pausanias VI 1 – 18).

According to Philostratos, the athletes of his time (3^rd century A.D.) wallowed in luxury and prestige. They accepted bribes because they needed money to support their squandering lifestyle; others bribed their co-athletes simply because they were not in a position to achieve victory. “For some of them also applied themselves to a personal glory by taking from many, while others are purchased, who do not desire victory with pains, on account of a carefree lifestyle..” ( Οι μεν γαρ και αποδίδονται την εαυτών εύκλειαν, δι’ οίμαι, το πολλών δείσθαι, οι δε ωνούνται το μη ξυν πόνω νικάν δια το αβρώς δαιτάσθαι [see Philostratos: Gymnastikos (Φιλόστρατος: Γυμναστικός), p.45].

The guise of the contests

On a coin of Verria there is a man holding a whip, representing the assistant of a contest organizer. Coins from Pergamus and Lydia likewise bore scenes of flagellators whipping ill-natured athletes.

In the 5^th century b.C. (456 και 452) wrestling contests, Leoniscos from Messina had found it impossible to throw down his opponent and so resorted to grabbing his fingers and crushing them, as a result of which, his opponent suffered so many fractures that he was forced to abandon the contest. In this manner, he had managed to be twice proclaimed Olympic champion. His statue was however erected in the city of Regium, given that a sign was discovered in Olympia which forbade the crushing of opponents’ fingers (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις VI, 4,30).

Loukianos mentions in his revealing work titled “Anacharsis, or, on gymnastics” (Ανάχαρσις, ή περί γυμνασίων ):

“Tell me Solon, why are Athenian youths making a habit of these obscenities? They tussle with each other, they trip each other over, they try to strangle one another by squeezing their neck, they twirl the other’s body around, they sink in the mud and they roll around in it like pigs. They push each other and they lower their heads and attack each other like rams. Look! That one there has grabbed the other by the legs and has tossed him to the ground and has fallen on top of him and is pushing him into the mud. Now he has wrapped his legs around the other’s waist, he is passing his arm under his neck and is squeezing the poor fellow who is beating him on the shoulder, begging him, I’m sure, to avoid being strangled completely.” [Anacharsis, or, on gymnastics (Ανάχαρσις, ή περί γυμνασίων ), 1].

Let us take a look at Pugilism (boxing)

Apollodorus the story-writer refers to Hercules who used to crush his opponents’ ribs: a “heroic” model for Olympic athletes…

An inscription that was discovered on the island of Thera (Santorini) says that pugilism “is won with blood”.

Artemidorus writes of pugilism that “…contests with punches are dangerous for everyone. They not only are a disgrace, they also cause calamities. The face is disfigured and blood flows abundantly.”

During the Minoan era, the “gloves” worn by pugilists were reinforced with hard coatings, while in a mural of Thera one can see that a protective helmet was worn by the fighters, around 1500 b.C..

In Homeric times, pugilism was seen as a catastrophic contest – an indication of what was going on in ancient Greece. Odysseus confronts the beggar Iros in Ithaca; he punches him below the ear, splinters the bones, thus flooding Iros’ mouth with blood. (Homer: Odyssey vs.95-98)

From the 4^th century onward, instead of the bare fists that were customary until then for pugilism, the fingers began to be bound – supposedly to safeguard the fingers. Philostratos mentions that the four fingers were bound with a small leather strap. Later on however, they would wrap the entire fist with straps made from ox hide, designed to inflict more severe blows to their opponents. [see Philostratos: Gymnastikos (Φιλόστρατος: Γυμναστικός), p.10].

In Roman times, pugilists wore leather “gloves” reinforced with pellets of iron and lead. This item was known as “caestus”. (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις Η, 48).

Plato also refers to the pellets in pugilists’ “gloves”, which had replaced the leather straps. [Plato: Laws (Πλάτων: Νόμοι 830Β, and Pausanias: Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις, 2, VI, 23). Also used from the 3^rd century onwards were the “spiked straps” (ιμάντες οξείς), which had metallic spikes attached to the leather straps. They were named “myrmiges” (μύρμηγκες =ants), because they were used to inflict ant-shaped punctures, just like the Roman kind and were followed by slaughter. “…a spiked strap was upon the wrist of each hand” (Ιμάς οξύς επί τω καρπώ τής χειρός εκατέρας)…. “…This form of murder provoked pain that was attributed to the unquenchable menace of pugilism, irritating the fighter who would furiously swing his arms about wrapped with myrmiges, thus aggravating his thirst to kill…” ( Πυγμαχίης δ' ώδινε φόνου διψώσαν απειλήν ιγνιστόρους μύρμηκας εμαίνετο χερσίν ελίσσων. Πυγμάχου δ' ώδινε φόνου διψώσαν απειλήν ). Thick straps with metallic spikes were also wrapped around the arms up to the elbow, turning it into a deadly bludgeon. In the 6^th century b.C. Pausanias mentions that they no longer used the “spiked straps”, but the “gentle” ones (μειλίχες) which only inflicted wounds and caused fractures (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις VIII, 40,3).

Eurydamas from Cyrene won a pugilist contest, but all his teeth had meantime been broken by his opponent. In order to hide this, he had swallowed all of them. [Aelianus, Miscellaneous History (Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία, 10,19)].

In 496 b.C., the pugilist Cleomedes from Astypalaia island had killed Iccus from Epidaurus. He had struck a blow to his opponent’s ribs which caused an opening in the flesh; he then plunged his hand into the opening and ripped out his lung. Given that this victory was not recognized, he returned to his island, went into a school where 60 children were attending class, smashed the pillar that was supporting the roof, bringing down the entire building and causing the death of all the students. The Astypalaians went to consult the Oracle at Delphi and received the following reply: “Cleomedes is the last of the heroes. Honor him with sacrifices, for he is not a mortal.” (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις V, 2, 6-8 and Eusebius: Evangelical Preparation, V, 32).

The patron “god” of Pugilism was Apollo and it was for this reason that he also given the title of “Pugilist” (Πύκτης) (Homer: Iliad 23, v.660).

Let us take a look at the “Pancration”

The “Pancration” (=no holds barred) was not a marginal sport of the Olympics. In Olympia, the Pancration was regarded as “the most beautiful of contests” and statues of those barbaric athletes were made, honoring their bestiality. [Philostratos, Images (Φιλόστρατος, Εικόνες, 2)].

During a Pancration bout between two Lacedemonians, the one had grabbed his opponent by the neck, swung him around and tossed him to the ground; however, he managed to bite the attacker’s arm. His attacker then shouted “You Laconian! You bite like women do!” “No” replied the other, “I bite like lions do!” [Plutarch, Laconic Maxims (Πλούταρχος αποφθέγματα Λακωνικά, 234,44)].

The Athenian cynic philosopher Dymonax was overwhelmed when he saw a Pancration fighter bite like a lion. [Loukianos: Dymonax (Λουκιανός Δημώναξ 49)].

On two ancient vases there are representations of Pancration fighters, poking out the eyes of their opponents with their finger. (K.Simopoulos: “Olympiads – Myth, fraud and barbarity”, page 97).

In wrestling matches, as in the Pancration, even strangulation of the opponent was allowed. Any kind of savagery was legitimate: fractures, crushing of hands, feet, ribs, even spines. And this was supposedly “athletic education” and an “athletic ideal”……..

Pancration fights first appeared in 648 b.C. (33^rd Olympiad) and 200 b.C. (145^th Olympiad) and were later taught to children. Just imagine parents actually sending their children to be mutilated by such a barbaric sport! [see Philostratos: Gymnastikos (Φιλόστρατος: Γυμναστικός), p.45]. Everything was permitted: dislocating joints, breaking bones, strangling, causing death by all possible means. Kicking knees and groins was customary, as discerned in pottery of that era. As early as the 6^th century b.C., one could press the opponent’s face into the sand, forcing him to either swallow it or inhale it… (Loukianos: “Anacharsis, or, on gymnastics” (Ανάχαρσις, ή περί γυμνασίων, 3)

The first consequence of a Pancration encounter was –according to Philostratos– the distortion of arms and legs. [Philostratos, Images (Φιλόστρατος, Εικόνες, Ι 6, ΙΙ 6)]. The final results were the strangulation of the opponent – a sight that greatly enthused the spectators. The inhabitants of Ilis, Philostratos tells us, actually lauded strangulation during the Pancration. [Philostratos, Images (Φιλόστρατος, Εικόνες, ΙΙ 6)].

Loukianos writes the following: “They stand up, throw themselves against each other and beat each other with arms and legs. One poor fellow spat out his broken teeth, as his mouth was filled with blood and sand after having received a blow to his chin. The overlord sees these calamities, but does not give the command to stop the event or abolish it. On the contrary, he exhorts the Pancration contestants and praises the one who has struck the final deadly blow.” (Loukianos: “Anacharsis, or, on gymnastics” (Ανάχαρσις, ή περί γυμνασίων, 3).

The Pancration fighters of Lacedaemon would mangle their opponents with tooth and nail; they would blind them by wrenching out their eyeballs [Philostratos, Images (Φιλόστρατος, Εικόνες, ΙΙ 6)].

The sophist Julius Polydeukis (2^nd century A.D.) writes that the terms “pancration” and “pancratist” signified strangulation, choking, kicks and punches.” (Polydeukis, Onomastikon, 3, 150).

Arrachion, whose statue was erected in the marketplace of the city of Figaleia, had been immobilized in a match by an opponent pancratist and was trapped between the other’s legs while attempting to choke him by squeezing his hands around his neck. Arrachion succeeded in crushing one of the toes of his opponent, but died immediately after. (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις VIII, 40,2).

In another instance, the two opponent pancratists – Kreugas of Epidamnos and Damoxenus of Syracuse – had agreed after a prolonged, victor-less match, to strike down the one who would remain standing and motionless. Kreugas struck a blow to Damoxenus’ head, without any dangerous consequences. Damoxenus struck Kreugas’ side with fingers outstretched; he pierced his flesh and then ripped out the bowels with his hands. Kreugas died immediately. (Pausanias, Travelling around Hellas (Ελλάδος περιήγησις VIII, 40).

I don’t think much more needs to be said….

(The information in this article was taken from the exceptional book by Kyriakos Simopoulos, “The Olympiads: Myth, Fraud and Barbarity”, Stahe Publications. Athens 1998).

For more information please visit “The real story of the Olympic Games” at :

http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicintro.shtml

Translation: A. N.

Μέρος 3ο τής απάντησής μας Ένας παρασυρόμενος στον Νεοπαγανισμό μας γράφει

Μέρος 3ο τής απάντησής μας

Ένας παρασυρόμενος στον Νεοπαγανισμό μας γράφει

Απάντηση από τον Ν. Μ.

Πηγη:http://www.oodegr.com/neopaganismos/epistoles/parasyromenos_3.htm

Στo 3o μέρος τής απάντησής μας, σε έναν μεγάλο αριθμό θεμάτων στα οποία ερωτηθήκαμε, απαντούμε στα εξής θέματα:

• 7. Η μιαρή ξενόφερτη θρησκεία τών αρχαίων Ελλήνων Παγανιστών

• 8. Περί Ελληνικής “αυτοχθονίας”

• 9. Περί καταγωγής θρησκευτικών πρακτικών

Στη συνέχεια, με σκούρο μπλε χρώμα μπορείτε να διαβάσετε τα όσα μας έγραψε ο φίλος Μ. Δ., και με μαύρο χρώμα τις δικές μας απαντήσεις. Παράλληλα, για θέματα στα οποία υπάρχει εκτενέστερη ανάλυση, ακολουθήστε τους δεσμούς που θα βρείτε με μπλε χρώμα:

7. Η μιαρή ξενόφερτη θρησκεία τών αρχαίων Ελλήνων Παγανιστών

Μ. Δ.: Είναι γνωστό επίσης ότι στο Άγιον ‘Ορος λατρεύονταν οι αρχαίοι Θεοί των Ελλήνων και ότι υπάρχουν αμέτρητα κειμήλια στην περιοχή. Όπως και στην Τήνο λατρευόταν ο Ποσειδώνας στα κιόνια, όπου σώζονται ακόμα -απομεινάρια- του Ναού.

Ν. Μ.: Αν και στο θέμα αυτό απάντησα εν μέρει, στο πρώτο μέρος τής απάντησής μας,

ας συμπληρώσω μερικά πράγματα ακόμα:

1. Σε μια ειδωλολατρική χώρα, όπως ήταν η αρχαία Ελλάδα, θα ήταν παράξενο, αν στο Άγιο Όρος δεν λατρεύονταν τότε (και εκεί) οι δαίμονες. Συνεπώς, δεν βλέπω σε τι χρησιμεύει η αναφορά σου στο Άγιο Όρος. Εάν θέλεις να πεις, ότι δεν ήταν πάντοτε “άγιο”, συμφωνώ μαζί σου. “Άγιο” Όρος, έγινε όταν απελευθερώθηκαν οι κάτοικοί του από τη σιχαμερή δαιμονική θρησκεία τών αρχαίων προγόνων μας, γνωρίζοντας την αλήθεια τού Χριστού μας. Έκτοτε οι Χριστιανοί πλέον κάτοικοί του, το καθάρισαν και το αγίασαν από τους βέβηλους ψευτο-”θεούς”. Αν πάλι υπονοείς τις ΨΕΥΤΙΕΣ τών Νεοπαγανιστών, που θέλουν (και εκεί), δήθεν οι Χριστιανοί να δίωξαν τους αρχαίους ειδωλολάτρες, και πάλι λάθος σε πληροφορήσανε. Όπως αποδεικνύει ο σχετικός δεσμός που έδωσα και στην προηγούμενη απάντησή μου, με ατράνταχτα ντοκουμέντα,

ουδέποτε συνέβη τέτοιος διωγμός στο Άγιο Όρος, και όλες οι συκοφαντίες περί τούτου, είναι μία ακόμα Παγανιστική απάτη.

2. Ομοίως και στην Τήλο, αλλά και αλλού, λογικό είναι, εφ’ όσον ακόμα ο Χριστός δεν είχε αποκαλύψει τον αληθινό Θεό στους Έλληνες τότε, να λάτρευαν τους δαίμονες και τα ξόανα.

Τι το παράξενο βρίσκεις;

Μ. Δ.: Τελικά νιώθετε ότι ο χριστιανισμός επιβλήθηκε ή όχι στον τόπο μας;

Ν. Μ.: Όπως έδειξα περίτρανα στις προηγούμενες απαντήσεις μου, με δεκάδες δεσμούς, όχι μόνο ΔΕΝ επιβλήθηκε ο Χριστιανισμός, αλλά αντιθέτως κατάφερε να επιβιώσει και να νικήσει τους Παγανιστές Διώκτες του, ειρηνικά, με την υπομονή, τη διδαχή και την προσευχή, μέχρι που οι ίδιοι οι διώκτες του οι Ρωμαίοι, έγιναν Χριστιανοί! Ακόμα και η νομοθεσία τού Θεοδοσίου, που “διέταξε” (!) τους Ρωμαίους να γίνουν Χριστιανοί, (κατά μίμησιν τών αρχαίων Παγανιστών, που διέταζαν τους υπηκόους τους, να λατρεύουν τα είδωλα), ποτέ δεν εφαρμόσθηκε, αλλά παρέμεινε νεκρό γράμμα, σε αντίθεση με τους αρχαίους Παγανιστές, που επί 3 αιώνες, όχι μόνο το διέταζαν, αλλά και το επέβαλλαν με βασανιστήρια και φόνους εκατομμυρίων Χριστιανών! Στη Χριστιανική εποχή, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα, μέχρι σήμερα, δεν είχαμε ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΦΟΝΟ που να έγινε από Ορθοδόξους Χριστιανούς, με σκοπό τη βίαιη μεταστροφή απίστων. Το τι έκαναν οι Παπικοί, οι Αριανοί και οι Προτεστάντες, δεν μας απασχολεί. Οι αληθινοί Χριστιανοί, οι Ορθόδοξοι, ΠΟΤΕ δεν ανάγκασαν κανέναν να γίνει Χριστιανός. Και προκαλώ όποιον ισχυρίζεται το αντίθετο, να μας παρουσιάσει ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ παράδειγμα, ιστορικά τεκμηριωμένο, όπου οποιοσδήποτε αλλόθρησκος να εκτελέσθηκε, επειδή αρνήθηκε να γίνει Χριστιανός, και όχι για άλλο λόγο. Στην ενότητα τής ιστοσελίδας μας περί Διωγμών, δείχνουμε περίτρανα, ότι ΟΛΕΣ οι σχετικές κατηγορίες είναι ψευδείς συκοφαντίες, που καταρρέουν με την πρώτη, όταν μιλούν οι αρχαίες πηγές για όλα αυτά.

Οι Έλληνες, ΕΛΕΥΘΕΡΑ επέλεξαν τη Χριστιανική πίστη, και καταδίκασαν σε αιώνια ανυπαρξία και ντροπή τη βέβηλη θρησκεία τών δαιμόνων.

Μ. Δ.: Και αν πιστεύετε στην δημοκρατία και στην Ελευθερία (η πρώτη έννοια της ‘Εκκλησίας”, ήταν δημοκρατική συνέλευση, Εκκλησία του Δήμου στην αρχαία Ελλάδα) πείτε μου αν έχει το δικαίωμα ο καθένας να πιστεύει όπου θέλει εν έτει 2009 (σε χώρα μάλιστα εντός της Ευρωπαικής Ένωσης όπου έχει ψηφιστεί η ανεξιθρησκεία) και αν θέλει να πιστεύει στον Αλλάχ ή στον Δία (για την ετυμολογία της λέξης Δίας, Zeus αναζητείστε στο wikipedia) γιατί πρέπει να κάψουν με μένος κάποιοι τον ιερό του χώρο και ΕΙΔΙΚΑ όταν ο ιερός αυτός χώρος ΤΥΧΑΙΝΕΙ να είναι των Πατεράδων μας; -αν δεν έχετε Ελληνική καταγωγή συγχωρείστε με για το “πατεράδων μας”.

Ν. Μ.: Όσον αφορά τη Δημοκρατία: Δεν είναι δυνατόν Χριστιανός να μη πιστεύει στην ελευθερία και τη δημοκρατία, γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι από τη γέννησή της ελεύθερη και δημοκρατική. Ακόμα και οι Οικουμενικές Σύνοδοι, αν δεν γίνουν αποδεκτές από τον Λαό τής Εκκλησίας δεν ισχύουν!

Βέβαια στην πραγματικότητα, όταν μιλάμε για Δημοκρατία, δεν μπορούμε να μπερδεύουμε την αληθινή Χριστιανική Δημοκρατία, με την ΨΕΥΤΙΚΗ Δημοκρατία τών ΛΙΓΩΝ ελευθέρων πολιτών τής αρχαίας Αθήνας (και όχι Ελλάδας, όπως γράφεις, η οποία είχε στην πλειονότητά της δικτατορικά καθεστώτα). Ακόμα και στην αρχαία Κλασσική Ελλάδα, (γιατί μάλλον σε αυτή την αρχαιοελληνική ΕΞΑΙΡΕΣΗ αναφέρεσαι γενικεύοντας τη Δημοκρατία), δεν είχε πραγματική Δημοκρατία, αλλά για κάθε “δημοκράτη” ελεύθερο, αντιστοιχούσαν 10 δούλοι χωρίς δικαιώματα! Μιλάμε για δούλους, που είχαν απαχθεί από άλλες Ελληνικές πόλεις, στους ατέλειωτους Ιερούς Πολέμους της (χειρότερα και από Τζιχάντ)!

Και μιλάμε για μια “δημοκρατία”, που σήμερα θα την ονομάζαμε “Θεοκρατία”, αν σκεφθούμε τη δολοφονία τού Σωκράτη, επειδή δεν λάτρευε τους “πατρώους θεούς” τής τοπικής πόλεως, αλλά εισήγαγε νέες θεότητες κατά το κατηγορητήριο. Όσο για τις γυναίκες, κάθε άλλο παρά ελεύθερες ήταν στην αρχαία Ελλάδα που τόσο θαυμάζεις!

Έτσι λοιπόν, πες στους Παγανιστές που σου διδάσκουν τέτοια παραμύθια περί Δημοκρατίας, ότι ΜΟΝΟ στον Χριστιανισμό υπήρξε και γίνεται σεβαστή η Δημοκρατία, και όχι στην αρχαία Ελλάδα όπως σου είπαν. Στη Χριστιανική πίστη, όπου: “δεν υπάρχει πλέον Ιουδαίος ούτε Έλληνας· δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος· δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό· επειδή, όλοι εσείς είστε ένας στον Ιησού Χριστό” (Γαλάτες 3/γ: 28). Μιλάμε για μια δημοκρατία τόσο δυνατή, που δεν κάνει διάκριση ούτε μεταξύ Έλληνα και Ιουδαίου, και οποιασδήποτε άλλης χώρας τον πολίτη. Αυτή μόνο στη Χριστιανική Εκκλησία υπάρχει, και όχι

στον Παγανισμό, που είναι γνήσιος ρατσισμός, κάνοντας διάκριση μεταξύ Ελλήνων και μη Ελλήνων. Όχι οι ρατσιστές και μισογύνηδες Παγανιστές, να μας κάνουν μαθήματα δημοκρατίας! Μέχρι και

ο Πλάτωνας, ήταν αυτός που ανακάλυψε την Ιερά Εξέταση!

Γι’ αυτό και σε σύγχρονες Δημοκρατίες, εμπνευσμένες από τη Χριστιανική πίστη, η γυναίκα ψηφίζει, δεν υπάρχουν δούλοι, και όπως συνέβαινε στη Ρωμαϊκή Χριστιανική αυτοκρατορία τού Βυζαντίου, η πίστη τών αλλοθρήσκων γίνεται ανεκτή, ακόμα και όταν πρόκειται για συκοφάντες και απατεώνες, σαν την πλειονότητα τών συγχρόνων Παγανιστών, που διαστρεβλώνουν τα πάντα, κατηγορώντας την Ελληνική Χριστιανική πίστη, χάριν τής μιαρής ειδωλολατρείας τους.

Όσον αφορά τη λέξη Δίας: Σου υπενθυμίζω ότι στην προηγούμενη ενότητα τής απάντησής μου, σου εντόπισα ότι οι λέξεις: “Δίας”, “Ζεύς” και “Θεός” στη Βικιπαίδεια γράφουν πολύ διαφορετικά πράγματα, απ’ αυτά που μου έγραψες στην αρχή τού μηνύματός σου. Ξαναδιάβασέ τα αν δεν το θυμάσαι.

Όσον αφορά την καταστροφή τού ναού τών πατέρων μας: Σου θυμίζω κι εδώ, ότι στην δεύτερη ενότητα απέδειξα Ιστορικά και Αρχαιολογικά, ότι οι Χριστιανοί είναι οι λιγότερο υπεύθυνοι για τέτοιες καταστροφές ναών, και όχι όλα αυτά είναι συκοφαντίες τών πραγματικών ενόχων, δηλαδή τών Παγανιστών.

Στα πλαίσια αυτά, και βέβαια δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάψει κάποιος έναν ναό τών πατέρων του, όταν μπορεί κάλλιστα να τον μετατρέψει σε ευλογημένη Εκκλησία, αποβάλλοντας τα μιαρά δαιμόνια που πλανούσαν τους προγόνους του. Ο άνθρωπος που κάποτε λάτρευε δαιμόνια, είναι απόλυτα δικαιολογημένος, τον ΔΙΚΟ ΤΟΥ ναό, που του κληροδότησαν οι πρόγονοί του, να τον μετατρέψει σε ναό χρήσιμο για τις ανάγκες τής σύγχρονης πίστης του. Και έτσι ενήργησαν οι Έλληνες πρόγονοί μας όταν έγιναν Χριστιανοί.

Συνεπώς, επειδή η ερώτησή σου δεν έχει νόημα όταν απευθύνεται σε Χριστιανούς, που σέβονται την ελευθερία, είναι αναγκαίο να αλλάξω κάπως την ερώτηση, για να έχει νόημα. Και θα ήταν καλό, αντί να ρωτήσεις “γιατί θα έπρεπε να κάψει τον ναό τών προγόνων του” κάποιος, σωστότερο θα ήταν αν ρωτούσες, το εξής:

“Γιατί κατάργησαν την αρχαιοελληνική ειδωλολατρική θρησκεία τών προγόνων τους οι Έλληνες;” Και σε αυτό θα σου απαντήσω, με μια σειρά δεσμών, που δείχνουν για τι είδους μιαρή θρησκεία μιλάμε. Διάβασε τους ακόλουθους δεσμούς, για να “θαυμάσεις” τη θρησκεία και τους “θεούς” τών προγόνων μας:

• Ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα
• Βρεφοκτονίες και εκτρώσεις θυσία στους δαίμονες
• Μυκηναϊκές ανθρωποθυσίες σε αρχαίους δαίμονες
• Ο βάρβαρος θεσμός των Εστιάδων
• Φόνοι ζώων κάθε είδους
• Ιεροί Πόλεμοι
• Φρικαλεότητες στους πολέμους τής Αρχαίας Ελλάδος
• Βασανιστήρια στην αρχαία παγανιστική Ελλάδα
• Η ανθελληνική πολιτεία των Δελφών
• Δολοφονία νηπίου στους Δελφούς
• Τα “ιερά” πρεζόνια των Δελφών
• Αρένες βαρβαρότητας στην ειδωλολατρική Ελλάδα
• Μια ματιά στο Χρυσό αιώνα τού Περικλέους
• Το Πολυθεϊστικό ιερατείο, όργανο εξουσιαστών
• Ο υποβιβασμός τής γυναίκας στην αρχαία Ελλάδα
• Κατωτερότητα και ιερατείο γυναικών στην αρχαία Ελλάδα
• Η γυναίκα ως αντικείμενο Παγανιστικής ηδονής
• Οι γυναικονόμοι
• Οι Καιάδας και οι Αποθέτες
• Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία
• Ομοφυλοφιλικό και παιδοφιλικό όργιο η ειδωλολατρική αρχαία Ελλάδα
• Η αρχαία ειδωλολατρική Ελλάδα ήταν ο παράδεισος των παιδεραστών
• Gay ημών πρόγονοι
• Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα
• Παιδεραστές και ομοφυλόφιλοι θεοί τών ειδωλολατρών
• Σκοταδισμός
• Κάψιμο βιβλίων
• Παγανιστικές καταστροφές βιβλίων στη Ρώμη
• Κάψιμο βιβλίων σε παγανιστικές νεκρικές πυρές
• Παγανισμός εναντίον Επιστήμης

• Ζωοκλέφτες ήρωες και “θεοί” τσοπάνηδες
• Βασανιστήρια νέων για τη δαιμονική Αρτέμιδα
• Ευνουχισμοί νέων προς τιμήν τής Αρτέμιδος
• Κάψιμο ζώων για την Αρτέμιδα
• Ευνουχισμοί για τη δαιμονική Κυβέλη
• Βασανιστήρια γυναικών για τον Μπεκρή Διόνυσο
• Εκπόρνευση γυναικών από τη δαιμονική τσατσά Αφροδίτη
• Μυκηναϊκές ανθρωποθυσίες σε αρχαίους δαίμονες
• Ανθρωποθυσίες προς τιμήν τού σατανικού Δία
• Δίας: Ο πρωταθλητής τής “θεϊκής” διαστροφής
• Δίας: Ο δολοφόνος τού Ασκληπιού
• Πάνας: Ερωτευμένος με μια… κατσίκα
• Ο σκοτεινός δράκος Απόλλωνας
• Δαιμονικοί “θεοί” που συμμετέχουν σε μαύρη μαγεία

Λοιπόν, τι λες φίλε μου; Δεν είναι αυτοί οι λόγοι αρκετοί για να καταργηθεί μια τέτοια “κόπρος τού Αυγείου” που ονομάζεται από τους Παγανιστές “πατρώα θρησκεία”; Μήπως θεωρείς κι εσύ σωστό ότι θα έπρεπε να “επανιδρύσουμε” στη χώρα μας όλη αυτή τη σαβούρα, μόνο και μόνο επειδή την ασπάζονταν οι πρόγονοί μας; Μήπως κι εσύ ζηλεύεις να φας λίγο “μεζεδάκι” από το παιδί του γείτονα, θυσιασμένο στον… Δία; Μήπως όλη αυτή η θρησκευτική μπόχα σου φαίνεται κι εσένα αρωματική, όπως στους Νεοπαγανιστές, μόνο και μόνο επειδή ήταν… Ελληνική; Δεν νομίζω!

8. Περί Ελληνικής “αυτοχθονίας”

Μ. Δ.: Τελικά εσείς ως Έλληνες -συγχωρείστε με πάλι αν δεν έχετε Ελληνική καταγωγή- νιώθετε απόγονοι των Εβραίων (απόγονοι του Αβραάμ) ή απόγονοι του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη; γιατί και τα δύο δεν γίνεται να είστε!

Ν. Μ.: Αν μιλάς για βιολογική καταγωγή, (γιατί δεν το διευκρίνισες, μια και φαίνεται ότι ΚΑΙ στο θέμα αυτό είσαι μπερδεμένος), προσωπικά, αν πάρουμε τους παππούδες μου, οι δύο είναι Ροδίτες (Ελληνική καταγωγή), η μία είναι Μικρασιάτισσα εκ Σπάρτας (αποικία τής αρχαίας Σπάρτης, άρα Ελληνίδα), ο δε τέταρτος Αρβανίτης. Άρα, το να είναι κάποιος Έλληνας από κάποιους προγόνους, ΔΕΝ σημαίνει, ότι δεν έχει ΚΑΙ διαφορετικής καταγωγής ορισμένους από τους προγόνους του.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι έχουμε 2 γονείς, 4 παππούδες, 8 προπαππούδες, 16 προ-προπαππούδες, 32 προ-προ-παππούδες κλπ…, καταλαβαίνεις ότι όσο ψάχνουμε στο παρελθόν μας, ο αριθμός τών παππούδων μας αυξάνει, και μάλιστα ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΤΑΙ σε κάθε γενιά! Αυτό σημαίνει ότι όσο όσο περισσότερους παππούδες έχουμε, δηλαδή όσο περισσότερο σκαλίζουμε το παρελθόν, όλο και κάποιος από τους παππούδες μας ή προ-παππούδες μας, ΔΕΝ είναι Έλληνας. Εσύ δηλαδή έχεις ψάξει όλο το γενεαλογικό σου δένδρο στο παρελθόν, και ανακάλυψες ότι έχεις ΜΟΝΟ Έλληνες προγόνους; Δεν νομίζω! Ειδικά αν σκεφθείς ότι οι σημερινοί Έλληνες, έζησαν σε μια πολυεθνική αυτοκρατορία ως την πτώση τής Κωνσταντινούπολης, όπου ΔΕΝ υπήρχε ρατσισμός, και αναμιγνύονταν όλοι με όλους τους λαούς.

Συνεπώς, μπορεί κάποιος να είναι απόγονος ΚΑΙ τών Ελλήνων, ΚΑΙ τών Μεσοποτάμιων, όπως ο Αβραάμ. Και αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι ο Αβραάμ έγινε πατέρας (βιολογικός) τών 12 φυλών τού Ισραήλ, που 3 φορές στην ιστορία ΣΚΟΡΠΙΣΘΗΚΑΝ σε όλο τον πλανήτη, με τις καταστροφές τού έθνους τους, και αν λάβουμε υπ’ όψιν και το ότι είναι ο βιολογικός πατέρας ΚΑΙ τών Αράβων, οι οποίοι εδώ και χιλιετίες αναμιγνύονται και αυτοί με τους Έλληνες, καταλαβαίνει κανείς, ότι ΟΛΟΙ ΜΑΣ μπορούμε να είμαστε βιολογικοί απόγονοι ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ, και δεν στέκει αυτό που λες: “και τα δύο δεν γίνεται να είστε“.

Άρα τα περί πατρότητας και “πάτριας θρησκείας” πάνε περίπατο.

Πολύ δε περισσότερο, αν λάβουμε υπ’ όψιν τα ντοκουμέντα, (δια στόματος ΚΑΙ τών αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας), που μας διαβεβαιώνουν ότι οι Έλληνες ΔΕΝ είναι αυτόχθονες, αλλά ήλθαν εδώ, υποδουλώνοντας τους παλαιότερους αυτόχθονες Πελασγούς! Ορίστε και μερικά ντοκουμέντα:

• Η ξένη προέλευση τών Ελλήνων
• Η αφομοίωση τών Πελασγών
• Αρχαίες μαρτυρίες για την ξένη προέλευση των Ελλήνων

Πώς λοιπόν, εσύ ένας ξένος σε αυτή τη γη, μπορείς να μιλάς για “αυτοχθονία” και “πατρώα” θρησκεία, και για “πατέρες” Έλληνες; Δεν καταλαβαίνεις από όλα αυτά, ότι ο Εθνικισμός και ο Ρατσισμός, που χωρίζει τον κόσμο σε Έλληνες και Βαρβάρους, είναι μια ανοησία;

Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, επειδή έχω την πλειονότητα τών προγόνων μου Ελληνικής καταγωγής και γλώσσας, (εκτός από τη Μικρασιάτισσα γιαγιά μου, που αν και Ελληνικής καταγωγής, μιλούσε μόνο Τουρκικά), νιώθω (με όλη την ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ αυτής τής αίσθησης), ότι οι Βιολογικοί μου πρόγονοι είναι Έλληνες, και όχι ο Μεσοποτάμιος (Σύριος) Αβραάμ.

Αν πάλι μιλάς για ιδεολογική πατρότητα, τότε και πάλι μπορεί κάποιος να είναι τέκνο και τών δύο: Μπορεί κάποιος να είναι μέτοχος τής Ελληνικής παιδείας, με ορθολογικό τρόπο δομημένο στον τρόπο σκέψης τού Αριστοτέλη, και παράλληλα αυτός ο τρόπος σκέψης, να γίνεται το όχημα δια τού οποίου εκφράζεται η Θεία αποκάλυψη τού Κυρίου Ιησού Χριστού, που μεταξύ άλλων δόθηκε ΚΑΙ στον Αβραάμ. Μπορεί δηλαδή κάποιος να μετέχει και πάλι και στις δύο πατρότητες, στην κάθε μία με τον τρόπο της.

Αν όμως μιλάς για την Πνευματική Σωτηριολογική πατρότητα, τότε ξεκάθαρα δηλώνω τέκνο τού Αβραάμ, γιατί “μέσα στο σπέρμα τού Αβραάμ, (στον Ιησού Χριστό, στην Εκκλησία), ευλογούνται όλες οι φυλές της γης” (Γαλάτας 3/γ: 7-9). Χωρίς κανέναν ρατσισμό και εθνική αποκλειστικότητα. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε, από οποιοδήποτε έθνος, μέσα στα τόσα πολλά, αυτός που για χάρη τής πίστης του, ο Θεός τον καθιστά “πατέρα εθνών” (Ρωμαίους 4/δ: 17) προς σωτηρία. Τι πειράζει αν αυτός, (ο Αβράαμ) δεν ήταν Έλληνας και ήταν Σύριος; Εκεί θα κολλήσουμε; Ο Θεός μας δίνει σωτηρία δια του Αβραάμ, και εμάς μας πειράζει η καταγωγή του; Μας χαρίζουν γάιδαρο και τον κοιτάμε στα δόντια; Ή μήπως ο Θεός υποσχέθηκε στον Αριστοτέλη ή στον Πλάτωνα, σωτηρία δια τού σπέρματός τους, όπως υποσχέθηκε στον Αβραάμ;

Ας είσαι λοιπόν σοβαρός, και μη μπερδεύεις ετερόκλητα πράγματα. Άλλο η εθνότητα και η φυλή, και άλλο η αλήθεια και η σωτηρία. Άλλο οι γραβάτες, και άλλο οι πατάτες.

9. Περί καταγωγής θρησκευτικών πρακτικών

Μ. Δ.: Και κάτι ακόμα, ο Χριστιανικός γάμος και η βάπτιση όπου σχεδόν υποχρεωνόμαστε να κάνουμε όλοι οι Έλληνες (π.χ. αν κάνεις πολιτικό γάμο δύσκολα θα βαπτίσουν το παιδί σου) είναι έθιμα Ελληνικής ή Εβραϊκής καταγωγής;

Ν. Μ.: Και πάλι μπερδεμένος είσαι:

1. Αν κάποιος θέλει να κάνει πολιτικό γάμο, αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος ΔΕΝ είναι πιστός Χριστιανός, διαφορετικά θα βίωνε αυτή τη σημαντική στιγμή τής ζωής του ΜΕΣΑ στη Μυστηριακή ζωή τής Εκκλησίας, με το Μυστήριο τού γάμου. Άρα, αν δεν είναι πιστός Χριστιανός, τι τον νοιάζει περί βαπτίσματος; Εκτός αν το αντιλαμβάνεται ως “κοινωνική φιέστα”, οπότε, καλό θα ήταν να γίνει εξέταση για το κατά πόσον το βαπτισμένο παιδί του θα μεγαλώσει αργότερα με Χριστιανική παιδεία.

2. Βεβαίως, κανένας Ιερέας τής Εκκλησίας δεν θα αρνιόταν να βαπτίσει ένα παιδί γονέων ακόμα και απίστων, αν υπήρχε η σύμφωνη γνώμη τους, και ένας Ανάδοχος που θα αναλάμβανε την ευθύνη τής κατήχησης τού παιδιού.

3. Πού το είδες εσύ, ότι όλοι οι Έλληνες υποχρεώνονται να βαπτισθούν; Εγώ ΔΕΝ βαπτίσθηκα Χριστιανός, παρά σε ηλικία 26 ετών, κατόπιν δικής μου επιλογής. Ομοίως και τα δύο παιδιά μου, βαπτίσθηκαν περίπου στην ηλικία τών 10 ετών, κατόπιν δικής τους απαίτησης και επιμονής. Συνεπώς, μάλλον δεν γνωρίζεις καλά τι συμβαίνει στον τόπο μας.

4. Αν πάλι αναφέρεσαι με τα λόγια αυτά στα παιδιά Χριστιανών γονέων που βαπτίζονται απ’ αυτούς μικρά, (που ΔΕΝ είναι “όλα” όπως είδες), φυσικό είναι οι γονείς να φροντίζουν για τα παιδιά τους, ώστε αυτά να λάβουν ό,τι οι γονείς θεωρούν σωτήριο για τη ζωή τους. Κατά τον ίδιο τρόπο οι γονείς φέρνουν έναν γιατρό χωρίς να ρωτήσουν τα παιδιά τους, (είτε αυτά κλαίνε είτε όχι), επειδή αυτό φρονούν ότι είναι σωτήριο για την υγεία τους. Ομοίως και για την πνευματική υγεία τών παιδιών τους, οι γονείς που φρονούν ότι τα παιδιά τους είναι καλό να βαπτισθούν, ώστε να λάβουν τη θεραπεία του Αγίου Πνεύματος στις ψυχές τους, τ

α βαπτίζουν. Και τα παιδιά μεγαλώνοντας, είναι ελεύθερα να συνεχίσουν αυτή τη ζωοσωτήρια οδό, ή να αυτοκτονήσουν πνευματικά, σε ανόητες και ψυχολογικά καταστροφικές θρησκείες σαν αυτή τού Παγανισμού.

Σχετικά με την ερώτησή σου τώρα, αν ο Χριστιανικός γάμος και η βάπτιση “είναι έθιμα Ελληνικής ή Εβραϊκής καταγωγής;“, σου λέω ότι ούτε ο Χριστιανικός γάμος, ούτε η βάπτιση είναι Εβραϊκά έθιμα.

Στον Ισραήλ, ο γάμος γινόταν με το να μεταφερθεί η νύφη στο σπίτι τού γαμπρού. Δεν υπήρχε το σημερινό Χριστιανικό μυστήριο.

Ομοίως, το βάπτισμα είναι Χριστιανική πρακτική, και όχι Εβραϊκή. Οι Εβραίοι περιτέμνονται για να γίνουν μέλη τής Εκκλησίας τού Ισραήλ, (εννοείται μόνο οι άνδρες), ενώ οι Χριστιανοί βαπτίζονται (ανεξαρτήτως φύλου) για να γίνουν μέλη τής Χριστιανικής Εκκλησίας.

Η δε καταγωγή τού βαπτίσματος, είναι μάλλον ακαθόριστη, και χάνεται στα βάθη τής ιστορίας. Απλώς να σου θυμίσω τη βάπτιση τού Αχιλλέα τής Ελληνικής μυθολογίας, τον οποίο η μητέρα του βάπτισε κρατώντας τον από τις πτέρνες, (εκ τής οποίας έλλειψης τελικά θανατώθηκε από το βέλος τών Τρώων). Θα μπορούσε το βάπτισμα να είναι αρχαιοελληνικής προέλευσης, αλλά με νέο περιεχόμενο στον Χριστιανισμό.

Μ. Δ.: Γιατί ο σταυρός στην Ελληνική σημαία είναι ισοσκελής, το ίδιο και ο σταυρός ως ιερό σύμβολο των αρχαίων Ελλήνων (έχει βρεθεί π.χ. σε ιερό της αρχαίας Κνωσσού 1.700 χρόνια π.Χ.)… ΕΝΩ ο σταυρός-σύμβολο της Χριστιανικής πίστης είναι μεγαλύτερου μήκους κάθετα… δηλαδή όμοιος με το σχήμα του σταυρού-οργάνου εκτέλεσης;

Ν. Μ.: Επειδή προφανώς ο σταυρός για τους Χριστιανούς ξεκίνησε ως όργανο εκτέλεσης, πριν γίνει θυσιαστήριο, πάνω στο οποίο ο Χριστός προσέφερε τη ζωή του ως θυσία για εμάς όλους. Και το πώς οι διαστάσεις του απεικονίζονται στη σύγχρονη Ελληνική σημαία, δεν αλλάζει σε τίποτα αυτό το γεγονός. Άλλωστε ο σταυρός είναι διαχρονικό σύμβολο όλων τών λαών, λόγω τής απλότητάς του. Τον συναντάμε για παράδειγμα ακόμα ενωρίτερα από την Κνωσσό, στην Παλαιά Διαθήκη, όταν κατά την ίδια περίπου εποχή, γύρω στο 1.700 π.Χ. ο Ιωσήφ ο εγγονός τού Αβραάμ, ευλόγησε σταυροειδώς τα παιδιά του (Γένεσις 48/μη: 13-15).

Και τι μ’ αυτό δηλαδή;

Μ. Δ.: Γιατί το θυμίαμα που χρησιμοποιούνταν στις τελετές των αρχαίων Ελλήνων μπήκε περίπου το 500 μ.Χ. και στην Χριστιανική λατρεία;

Ν. Μ.: Ποιος το είπε αυτό; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακρίβεια από μια τέτοια δήλωση! Αλλά αυτά παθαίνουν οι Νεοπαγανιστές, όταν παπαγαλίζουν ανιστόρητες δηλώσεις τών Προτεσταντών. Το θυμίαμα καμία σχέση δεν έχει με τους αρχαίους Έλληνες. (Δηλαδή κι αν είχε τι μ’ αυτό;) Ευθύς εξ αρχής, από τον 1ο μ.Χ. αιώνα, το θυμίαμα είναι Χριστιανική πρακτική, όπως φαίνεται στην Αποκάλυψη 5/ε: 8 κλπ. Είναι μια πρακτική παρμένη μάλιστα από τους Ιουδαίους, που είχαν πλήθος διατάξεις περί θυμιάματος, και σχετικό θυσιαστήριο στον ναό τους (Έξοδος 30/λ: 27).

Τελικά με όλα αυτά στο τέλος, δεν κατάλαβα τι προσπαθείς να πεις. Πάντως, ό,τι και αν είναι αυτό, λάθος σου τα είπανε (και πάλι) οι Νεοπαγανιστές.

Μ. Δ.:

Θα εκτιμούσα και θα σας θεωρούσα περισσότερο δημοκρατικούς αν αναρτούσατε στο site σας το γράμμα μου καθώς και την απάντησή σας, αν υπάρχει απάντηση.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Μ. Δ.

Ν. Μ.: Όπως διαπιστώνεις, και απαντήσεις υπάρχουν, και μάλιστα εκτενέστατες, πάνω σε όλα όσα ρώτησες, και δημοκράτες είμαστε, και απαντήσαμε εκτενώς και δημόσια (κατά την αίτησή σου) στο μήνυμά σου.]

Ελπίζω μόνο να καθίσεις να τα διαβάσεις, ώστε να ξεφύγεις από την παγίδα στην οποία ΗΔΗ άρχισες να πιάνεσαι.

Με αγάπη

Ν. Μ.

Μέρος 2ο τής απάντησής μας Ένας παρασυρόμενος στον Νεοπαγανισμό μας γράφει

Μέρος 2ο τής απάντησής μας

Ένας παρασυρόμενος στον Νεοπαγανισμό μας γράφει

Πηγη:http://www.oodegr.com

Απάντηση από τον Ν. Μ.

Στα πλαίσια τής σειράς απαντήσεων (λόγω τού όγκου τών ντοκουμέντων), σε μια επιστολή από κάποιον παρασυρόμενο στον Νεοπαγανισμό, στο παρόν άρθρο δίνουμε απαντήσεις στα εξής θέματα:

• 4. Περί Θεϊκών ονομάτων

• 5. Περί καταστροφών

• 6. Περί επανάστασης, Τουρκοκρατίας και Εκκλησιαστικής περιουσίας

Στη συνέχεια, με σκούρο μπλε χρώμα μπορείτε να διαβάσετε τα όσα μας έγραψε ο φίλος Μ. Δ., και με μαύρο χρώμα τις δικές μας απαντήσεις. Παράλληλα, για θέματα στα οποία υπάρχει εκτενέστερη ανάλυση, ακολουθήστε τους δεσμούς που θα βρείτε με μπλε χρώμα:

4. Περί Θεϊκών ονομάτων

(Εδώ το 1ο Μέρος τής απάντησής μας)

…

Μ. Δ.: Δεύτερον αν βλέπετε ή όχι ομοιότητες με τον Ιουδαϊσμό ή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και αν είστε υπέρ ή κατά αυτών των μονοθεϊστικών θρησκειών που ονομάζουν ΓΙΑΧΒΕ τον ΘΕΟ. Το Γιαχβέ (ΓΧΒΧ) βγαίνει από την Παλαιά Διαθήκη. Πάντως, δεν το έβγαλαν από το μυαλό τους, είναι το ον που βλέπει τα πάντα και είναι παντού (ο Μωυσής ρώτησε τον Θεό: “ποιος είσαι“, και είπε: “είμαι αυτός που είμαι, αυτός που είναι παντού και βλέπει τα πάντα“, σωστά;).

Ν. Μ.: Στη δεύτερη αυτή ενότητα ερωτημάτων που μας θέτεις, αρχικά θα συμφωνήσουμε μαζί σου σε ό,τι είναι δυνατόν να συμφωνήσουμε, δηλαδή στα εξής:

1. Πράγματι, το ΓΧΒΧ υπάρχει (δεν “βγαίνει”) στην Παλαιά Διαθήκη. Και λέω ότι “δεν βγαίνει”, επειδή με αυτό το όνομα ο Θεός αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους τής εποχής και τής περιοχής εκείνης, και έτσι ήθελε να Τον αποκαλούν. Δεν είναι λοιπόν κάτι που “το έβγαλαν” άνθρωποι, αλλά μία επιλογή τού Ιδίου τού Θεού.

2. Η έννοια τής λέξεως “Γιαχβέ”, είναι το ρήμα: “Είναι“, ή αρχαιοπρεπέστερα: “ο Ων“. Στην Καινή Διαθήκη, ΜΟΝΟ με αυτή την έννοια το συναντάμε ως προσωνυμία τού Θεού, αν εξαιρέσουμε το “Αλληλούϊα”, που σημαίνει: “αινείτε τον Γιαχ”, ή τη χρήση του ως συνθετικού άλλων ονομάτων. Επειδή η Καινή Διαθήκη γράφθηκε στα Ελληνικά, οι Απόστολοι (και κατόπιν όλη η υπόλοιπη Χριστιανική Εκκλησία), ή το αντικατέστησαν με το “Κύριος”, όπως πρωτοδίδαξαν οι μεταφραστές τής Ελληνικής Παλαιάς Διαθήκης τών Εβδομήκοντα, (μια και για τον Ίδιο Κύριο μιλάει), ή το μετέφρασαν με την Ελληνική του έννοια: “ο Ων”. Μια έννοια με την οποία ο Θεός θέλει να δηλώσει τη Μοναδικότητά του από τους “μη όντας θεούς” τών ειδωλολατρικών εθνών, που είναι δαιμόνια και όχι θεοί όπως ισχυρίζονται.

3. Πράγματι όπως πολύ σωστά έγραψες, όταν μιλάμε για τον Γιαχβέ, μιλάμε για τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ Παντοδύναμο, Πανταχού Παρόντα και Παντογνώστη Δημιουργό τού σύμπαντος, και κάθε κτιστού όντος.

Περισσότερα για το όνομα “Γιαχβέ” τού Θεού, την ετυμολογία του και τη σημασία του, μπορείς να βρεις στα εξής άρθρα:

• H σημασία τού ονόματος: ΄΄Γιαχβέ΄΄
• Ονομάζεται ΄΄Γιαχβέ΄΄ μόνο ο Πατέρας;

Ρωτάς επίσης: “αν βλέπετε ή όχι ομοιότητες με τον Ιουδαϊσμό ή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και αν είστε υπέρ ή κατά αυτών των μονοθεϊστικών θρησκειών που ονομάζουν ΓΙΑΧΒΕ τον ΘΕΟ“.

α. Φυσικά βλέπουμε ομοιότητες με τις δύο αυτές ομάδες. Με τους μεν Ιουδαίους, επειδή εμείς οι Χριστιανοί προήλθαμε από αυτούς, με τους δε Μάρτυρες τού Ιεχωβά, επειδή αυτοί αποτελούν Χριστιανική αίρεση, και έχουν διαφυλλάξει πολλά στοιχεία τής Χριστιανικής πίστεως, μεταξύ τών οποίων και το όνομα “Γιαχβέ” τού Θεού, με την παραφθαρμένη του μορφή: “Ιεχωβά”.

β. Είμαστε εναντίον τών δύο αυτών ομάδων, αλλά όχι για τον Γιαχβέ. Επίσης είμαστε εναντίον τους για διαφορετικούς λόγους μεταξύ τους. Στους μεν Ιουδαίους, επειδή απέτυχαν να διακρίνουν τον Γιαχβέ που ενανθρώπισε και έζησε ανάμεσά μας, τον Ιησού Χριστό, στους δε Μάρτυρες τού Ιεχωβά, αντιτιθέμαστε επειδή αλλοίωσαν το Χριστιανικό Ευαγγέλιο, και κηρύττουν άλλο ευαγγέλιο, διώκοντας παράλληλα όσα μέλη τους το μαθαίνουν σωστά.

γ. Ειδικότερα όμως, όσον αφορά τη χρήση τού ονόματος τού Θεού απ’ αυτούς, δεν έχουμε καμία αντίρρηση, και καμία διαφωνία επ’ αυτού, μαζί τους. Θεωρούμε μάλιστα ότι πολύ καλά κάνουν και αποκαλούν τον Θεό με το όνομά Του, και όχι όπως εμείς, με τον συγγενικό του τίτλο: “Πατέρας”.Οι άνθρωποι τού Ιουδαϊσμού και τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά όμως, δεν έχουν με τον Θεό τη σχέση που έχουμε εμείς οι Χριστιανοί, γι’ αυτό ΔΙΚΑΙΩΣ Τον αποκαλούν με το όνομά Του, σαν κάποιο ξένο, σαν δούλοι προς τον Κύριό τους. Εμείς όμως, Τον αποκαλούμε “Πατέρα”, όπως κάθε φυσιολογικό παιδί αποκαλεί τον πατέρα του, λόγω τής στενής οικογενειακής σχέσης που έχει μαζί του. Αυτή είναι η διαφορά μας μαζί τους, ως προς το υπό συζήτησιν θέμα. Εδώ είναι η διαφορά μας με αυτούς. Εμείς, ως Χριστιανοί, ως Υιοθετημένα τέκνα Του, τον αποκαλούμε με το Νέο Όνομα, με το οποίο φανέρωσε ο Ιησούς Χριστός τον Πατέρα Του στους Χριστιανούς: Με το όνομα: “Πατέρα” (Ματθαίος 6/στ: 9. Ιωάννης 17/ιζ: 1-6. Ρωμαίους 8/η: 15).

Περισσότερα για τα θέματα αυτής τής ενότητας που συζητάμε, μπορείς να βρεις στα εξής άρθρα μας:

• Ο Δημιουργός τού χώρου και τού χρόνου
• H πανταχού παρουσία του Θεού
• Δια ποιου ονόματος σωζόμαστε;
• Η “Οδός” και η Σωτηρία
• Τα δύο σπιτικά

Μ. Δ.: Και η λέξη ΘΕΟΣ βγαίνει από το ρήμα θέω που σημαίνει παρατηρώ. Η ετυμολογία σύμφωνα με ειδικούς μάλιστα προέρχεται από τη λέξη Zευς (δείτε στο wikipedia),…Ν. Μ.: Για μια φορά ακόμα, το να αποδεχθούμε με τόση ευκολία την ανωτέρω θεωρία, περί τής προέλευσης τής λέξεως: “Θεός”, όταν υπάρχουν και άλλες θεωρίες, (με επικρατέστερη μεταξύ τών γλωσσολόγων, την Ινδοευρωπαϊκή ρίζα: “ΙF^β – ΔiFos, divus, ΔIFos > ΔIOS.“), είναι παρακινδυνευμένο, και καθόλου υπεύθυνο από μέρους μη ειδικών, όπως εμείς, όταν και οι ειδικοί ακόμα, δεν έχουν καταλήξει οριστικά και ομόφωνα. Γι’ αυτό, για να δεις μία εκτενή ανάλυση τών θεωριών αυτών, δες το άρθρο μας:

Θεός: Ετυμολογικές ρίζες και σημασίες της έννοιας. Ουσιαστικά δηλαδή, δεν είναι τα πράγματα τόσο “απλά” όσο θέλουν να σε κάνουν να πιστεύεις, ορισμένοι που έχουν συμφέροντα να τα “απλοποιούν”, επειδή έτσι βολεύουν τις θεωρίες τους.

Μια και αναφέρεις τη wikipedia μάλιστα, φοβάμαι ότι μάλλον διαβάζεις στη wikipedia όσα σου είπαν ότι πρέπει να διαβάσεις, και όχι όσα γράφει εκεί στην πραγματικότητα! Γιατί ούτε στη λέξη “Θεός“, ούτε στη λέξη: “Ζευς“, γράφει η wikipedia αυτά που ισχυρίζεσαι εδώ, αλλά γράφει εν περιλήψει τα ίδια που υπάρχουν και στο ανωτέρω άρθρο τής ΟΟΔΕ που σου πρότεινα. Ότι δηλαδή οι λέξεις αυτές προέρχονται από Ινδοευρωπαϊκή ρίζα.

Πολύ φοβάμαι, ότι οι “ειδικοί” που αναφέρεις, δεν είναι τόσο “ειδικοί”, ούτε ότι η έρευνά σου για τις λέξεις ήταν τόσο προσεκτική όσο θα έπρεπε, ώστε να μπορείς να δηλώσεις ότι “δεν δέχεσαι αυτά που σου “σερβίρουν” χωρίς σκέψη“.

Μ. Δ.: …όπως και η λέξη Χριστός σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, ο χρισμένος (να γίνει Βασιλιάς) σύμφωνα πάντα με την ετυμολογία της ΓΛΩΣΣΑΣ μας. Και η λέξη Ιησούς σημαίνει θεραπευτής (ίαση=θεραπεία) πάλι από την ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ.

Ν. Μ.: Για μεν τη λέξη: “Χριστός”, έχεις δίκιο, γιατί είναι πράγματι ελληνική λέξη, και σημαίνει: “Χρισμένος”, εφ’ όσον η ανθρώπινη φύση Του χρίσθηκε Βασιλιάς και Ιερέας μας. Για δε τη λέξη: “Ιησούς” όμως, κάνεις λάθος, γιατί ΔΕΝ είναι Ελληνική λέξη, αλλά ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΟ Εβραϊκό όνομα, που προέρχεται από το Εβραϊκό: “Γιεχο-σούα”, που σημαίνει: “Η σωτηρία τού Γιαχβέ“. (Εβρ. יהושוע‎, Γεχοσούαχ). Πάλι ξέχασες όμως να το δεις στη wikipedia που το έχει σωστά και αυτό, αλλά εμπιστεύθηκες στη γνώμη Νεοπαγανιστών, που τα θέλουν όλα… Ελληνικά! Βλέπεις όμως πόσο αναξιόπιστοι είναι; Ευτυχώς όμως ρώτησες και γι’ αυτό, για να μη σε κοροϊδεύει κανείς.

Μ. Δ.: Και πως ο Μωυσής, ηγέτης του Ισραήλ, αλλά και ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος θα έσωνε τον λαό του Ισραήλ σύμφωνα με την Ιστορία (των Ιουδαίων δηλαδή όπου ήθελαν να ξεφύγουν από το ζυγό των Ρωμαίων) είναι και των Ελλήνων πνευματικοί ηγέτες;
ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ ΚΑΤΙ, ΕΡΩΤΩ ΑΠΛΩΣ και απευθύνομαι σε Έλληνες ομοεθνείς μου.Ν. Μ.: Ο μεν Μωυσής, ήταν εθνάρχης και ηγέτης τών Ισραηλιτών, για δε τους Χριστιανούς (ανεξαρτήτως έθνους), είναι προφήτης.

Για δε τον Χριστό, δεν θα έσωζε τον λαό τού Ισραήλ από τους Ρωμαίους “σύμφωνα με την Ιστορία τών Ιουδαίων” (όπως γράφεις), αλλά σύμφωνα με την ΕΡΜΗΝΕΙΑ τών προφητειών από τους Ιουδαίους, κατά τους τελευταίους αιώνες τής κατοχής τους από τους Ρωμαίους. Γιατί αυτό ήταν το πρόβλημά τους. Όπως ενωρίτερα, επί κατοχής τους από τους Έλληνες, (επί τού αρχαίου αυτού Έλληνα “Χίτλερ” Αντιόχου του Επιφανούς), έλπιζαν ότι ο Μεσσίας θα τους ελευθερώσει απ’ αυτούς, όπως ενωρίτερα επί Περσικής κατοχής αντίστοιχα, ενωρίτερα επί Βαβυλωνιακής αντίστοιχα, και ακόμα παλαιότερα επί Ασσυριακής κατοχής τους…

Όπως αντιλαμβάνεσαι, οι Ιουδαϊκές ερμηνείες δεν ήταν σοβαρές, αλλά απηχούσαν τις εκάστοτε ανάγκες τους, και διαψεύσθηκαν όλες. Άλλωστε, ο Μεσσίας, ΔΕΝ ήταν Ιουδαϊκός ηγέτης, ούτε Ιουδαϊκή προφητεία, αλλά η πρώτη επίσημη προφητεία για την ανθρώπινη έλευσή του, ήταν ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ, και ανάγεται στη Μεσοποταμία τού 5.500 π.Χ., όταν δόθηκε στον Μεσοποτάμιο Αδάμ και στην Εύα, περί τού “σπέρματος τής γυναικός” (Γένεση 3/γ: 14). Συνεπώς, οι Ιουδαϊκές ερμηνείες (που άλλωστε διαψεύσθηκαν), δεν μπορούν να θεωρηθούν αδιαμφισβήτητες. Αν και βεβαίως δόθηκαν εκατοντάδες

προφητείες για τον Χριστό ΚΑΙ στους Ιουδαίους. Και όχι μόνο στους Ιουδαίους, αλλά ΚΑΙ στους Έλληνες! Και από τη στιγμή που οι προφητείες για τον Μεσσία, ΔΕΝ ήταν μόνο Ιουδαϊκές, αλλά και Μεσοποτάμιες (4.000 χρόνια ΠΡΙΝ δημιουργηθεί το Ισραηλιτικό έθνος), αλλά και Ελληνικές προφητείες, αυτό σημαίνει ότι ο Μεσσίας, ΔΕΝ ήταν ένας τοπικός Μεσσίας και Σωτήρας, αλλά ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ!

Είτε λοιπόν απευθύνεσαι σε Έλληνες ομοεθνείς σου, είτε όχι, ο μεν Μωυσής υπήρξε προφήτης τού αληθινού Θεού, ο δε Ιησούς Χριστός, ο προφητευμένος Σωτήρας, Θεός, Βασιλιάς και Αρχιερέας όλης τής ανθρωπότητας. Και ως Θεός, ο Ιησούς, είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης κάθε κτίσματος.

5. Περί καταστροφών

Μ. Δ.: Επίσης, θέλω να μάθω αν αμφισβητείτε ότι στην εποχή από το 300 μ.Χ. έως το 900 μ.Χ. καταστράφηκαν-βεβηλώθηκαν οι ναοί των Αρχαίων Ελλήνων καθώς και αρχαία συγγράμματα ή αν θεωρείτε ότι τα κεφάλια των αγαλμάτων που λάτρευαν οι αρχαίοι Έλληνες κόπηκαν μόνα τους…

Ν. Μ.: Πώς μπορεί να αμφισβητηθεί κάτι τέτοιο για την περίοδο “300 μ.Χ. έως το 900 μ.Χ.“, όταν το ίδιο πράγμα συνέβαινε κυριολεκτικά ΣΕ ΚΑΘΕ περίοδο τής ιστορίας; Γιατί αυτή η περίοδος να αποτελεί εξαίρεση; Γι’ αυτό κάνει εντύπωση, η ΕΙΔΙΚΗ αναφορά σου στα 600 αυτά χρόνια. Γιατί άραγε, τόσο “επιλεκτική μνήμη” τών καταστροφών; Άραγε, οι Νεοπαγανιστές δεν σε πληροφόρησαν, ότι σε ΚΑΘΕ περίοδο τής Ελληνικής ιστορίας, (ακόμα και στην προχριστιανική), υπήρχαν κάποιοι που κατέστρεφαν ναούς, αγάλματα και συγγράμματα, με πρώτους και καλύτερους τους ίδιους τους αρχαίους Έλληνες;

Τι είπες; Δεν σου το είπαν αυτό;;; Παράξενο! Γιατί άραγε;;; Γιατί σου μίλησαν ΜΟΝΟ για την περίοδο αυτή που τους βόλευε; Μήπως για να διαστρεβλώσουν την ιστορική πραγματικότητα;;; Μήπως για να δημιουργήσουν ψευδείς εντυπώσεις, για τους υπαίτιους και για το είδος τών καταστροφών;;; Μήπως για να μην καταλάβεις τους βασικούς υπαίτιους, που δεν άφηναν τα κεφάλια τών αγαλμάτων στη θέση τους, και τους ναούς όρθιους;;; Μήπως τελικά σου κρύβουν περισσότερα απ’ όσα φαντάζεσαι;;;

Το θέμα ΔΕΝ είναι αν έγιναν καταστροφές, αλλά:

1. Ποιοι τις έκαναν;

2. ΠΟΤΕ τις έκαναν;

3. Γιατί τις έκαναν;

4. Τι ακριβώς κατέστρεψαν;

5. Σε ποιον ανήκαν τα κατεστραμμένα;

6. Ποιοι έφεραν την ηθική ευθύνη για τις καταστροφές;

7. Τι δείχνει η αρχαιολογική σκαπάνη για όλα αυτά;

Στη συνέχεια, θα σου δώσω ΜΕ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ τις απαντήσεις, (όπως πάντα), σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, για να μη σε κοροϊδεύουν οι Νεοπαγανιστές:

Και ξεκινάω με μια σειρά υπαίτιους καταστροφών τών αρχαίων ναών και αγαλμάτων, όπως εκτίθενται με ντοκουμέντα στα σχετικά μας άρθρα:

Οι Παγανιστές κατέστρεφαν αρχαίους ναούς και συγγράμματα:

Ορίστε μερικά άρθρα μας, όπου με ντοκουμέντα μπορείς να δεις τους κύριους υπαίτιους τής καταστροφής:

• Οι Παγανιστές κατέστρεφαν Κυκλαδικά ειδώλια σε θρησκευτικές τελετές το 2.500 π.Χ.
• Καταστροφές μνημείων από αρχαίους Έλληνες
• Κάψιμο βιβλίων από τους ειδωλολάτρες
• Περί απώλειας και διάσωσης αρχαίων βιβλίων
• Παγανιστικές καταστροφές βιβλίων στη Ρώμη
• Κάψιμο βιβλίων σε παγανιστικές νεκρικές πυρές
• Η Εγκατάλειψη των αρχαίων ναών
• Η κατάσταση της Ελλάδος ΠΡΙΝ από τον εκχριστιανισμό της

Στις παραπάνω προ-Χριστιανικές καταστροφές μνημείων και βιβλίων από αρχαίους ειδωλολάτρες, πρέπει να προστεθεί και η ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ καταστροφή που προκάλεσαν οι Ρωμαίοι Παγανιστές πριν από τον εκχριστιανισμό τής Ρώμης. Δυστυχώς, (λόγω μεγάλου όγκου στοιχείων), δεν έχουμε ακόμα προλάβει να συμπεριλάβουμε το θέμα αυτό στην ιστοσελίδα μας, αλλά κάποτε θα γίνει και αυτό. Ως τότε, σε καλώ να μελετήσεις επ’ αυτού, το 4ο κεφάλαιο τού βιβλίου: “Η Λεηλασία και Καταστροφή τών Ελληνικών αρχαιοτήτων” τού Κυριάκου Σιμόπουλου, (Εκδόσεις “Στάχυ”, Δ΄ Έκδοση, Αθήνα 2003), με τίτλο κεφαλαίου: “Τέσσερες αιώνες άγριας λεηλασίας Ελληνικών καλλιτεχνημάτων από τους Ρωμαίους κατακτητές”. Και για να καταλάβεις για τι όγκο πρωτογενούς αρχαίου υλικού μιλάμε για το θέμα τών καταστροφών που προκάλεσαν οι Ρωμαίοι Παγανιστές, σου λέω ότι συμπεριλαμβάνει περισσότερες από 40 πυκνογραμμένες σελίδες, με ντοκουμέντα καταστροφών!

Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάς τις καταστροφές που έγιναν από επιθέσεις βαρβάρων (επίσης Παγανιστικών) λαών, αιρετικούς, όπως οι Αριανιστές τού Αλάριχου και οι Παπικοί, ή οι διάφοροι τυμβωρύχοι και αρχαιοκάπηλοι τής ιστορίας! Κανέναν απ’ όλους αυτούς, δεν είναι τίμιο και δίκαιο, να συγκαταλέγεις μεταξύ τών Χριστιανών, και να μας φορτώνεις τις δικές τους καταστροφές. Ορίστε μερικά ακόμα στοιχεία επ’ αυτού: Απώλειες αρχαίων βιβλίων της Δύσης

Άρα λοιπόν, δεν μπορείς να “ξεχωρίζεις” μόνο τις καταστροφές που έγιναν στους Χριστιανικούς αιώνες, και να “ξεχνάς” τις προγενέστερες καταστροφές, (ή τις καταστροφές που έγιναν από αιρετικούς), που μαζί με τις καταστροφές από Παγανιστές, ήταν οι περισσότερες και οι χειρότερες! Ούτε είναι λογικό, να κατηγορείς ΜΟΝΟ τους Χριστιανούς για την καταστροφή “τών” ναών, και “τών” αγαλμάτων που είναι σήμερα χωρίς κεφάλι. Αυτή η ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ, και η απόδοση ΟΛΩΝ τών ευθυνών στους Χριστιανούς, είναι όχι μόνο άδικη, αλλά ανορθολογική. Σίγουρα, έβαλαν και Χριστιανοί το χεράκι τους, ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ καταστροφές. Αλλά αυτές ήταν οι λιγότερες, και οι σπανιότερες. Η βασική ευθύνη βαραίνει τους ίδιους τους Παγανιστές τής αρχαιότητας, και αυτό είναι αναμφισβήτητο. Οι Χριστιανοί μάλιστα ήταν ουσιαστικά αυτοί που ΔΙΕΣΩΣΑΝ τις αρχαιότητες και τα συγγράμματα που έχουμε σήμερα!

Ειδικότερα για τις καταστροφές που προκλήθηκαν από Χριστιανούς, και για τη διάσωση τών αρχαίων κειμένων:

Αφού ξεκαθαρίσαμε λοιπόν το ζήτημα, ότι οι Χριστιανοί ΔΕΝ ήταν οι μόνοι που προκάλεσαν καταστροφές, ας παρουσιάσουμε μερικά στοιχεία, που δείχνουν κατ’ αρχήν, ότι οι Χριστιανοί κατηγορούνται άδικα για πολλές καταστροφές:

• O άγιος Πορφύριος Γάζας και η καταστροφή των ναών της πόλης
• Παγανιστικά ψεύδη κατά του αγίου Μαρτίνου
• Έκαψαν και λεηλάτησαν τα βιβλία στην Έφεσο οι Χριστιανοί;
• Η αλήθεια για τη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας

Ας δούμε τώρα, τι αποκαλύπτει η Αρχαιολογική σκαπάνη για τις καταστροφές τών αρχαιελληνικών αρχαιοτήτων από Χριστιανούς:

• Το Βυζάντιο έβλαψε, ή διέσωσε την αρχαιότητα;
• Απώλειες αρχαίων Χριστιανικών κειμένων
• Η αλήθεια για τον 4ο αιώνα
• Η αθωότητα του Θεοδόσιου για τους υποτιθέμενους διωγμούς
• Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της Ρώμης στην πράξη
• Ανύπαρκτοι και οι υποτιθέμενοι “διωγμοί εθνικών” στο Άγιο Όρος!
• Αρχαιολογικά στοιχεία κατά των δήθεν διωγμών
• Ιστορικά στοιχεία κατά των δήθεν διωγμών
• Οι πραγματικές αιτίες της καταστροφής των αρχαίων ναών
• Από τους ειδωλολατρικούς ναούς σε Εκκλησίες
• Καταστροφές μνημείων από αρχαίους Έλληνες
• Καταστροφή ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ναών από Χριστιανούς
• Χτίσιμο Παγανιστικού Ναού του Δία πάνω σε παλαιότερο
• Μύθος η καταστροφή αρχαίων μνημείων από τους Χριστιανούς

Όσο για τη θέση τής Εκκλησίας, σχετικά με τους διωγμούς και τις καταστροφές μνημείων, εκφράζεται πολύ όμορφα από τους αγίους τής Εκκλησίας:

• Πατερικά στοιχεία κατά των δήθεν διωγμών

Όπως μπορείς να παρατηρήσεις στα ανωτέρω άρθρα, που είναι πλήρη αναμφισβήτητων ντοκουμέντων, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική από τα παραμύθια που σου είπαν οι φίλοι σου οι Νεοπαγανιστές. Αν και ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσεις τα ανωτέρω άρθρα, αν πραγματικά θέλεις να πιστεύεις ότι αγαπάς την αλήθεια, και ότι δεν δέχεσαι με κλειστά τα μάτια όσα σου σερβίρουν, θα σου κάνω εδώ μία περίληψη τών όσων θα διαβάσεις στα ανωτέρω άρθρα:

Όπως αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα οι αρχαιολογικές ανασκαφές και τα ιστορικά ντοκουμέντα που παρουσιάσθηκαν στα ανωτέρω άρθρα, οι Χριστιανοί στην πραγματικότητα γκρέμισαν ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ναούς ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, κυριολεκτικά μετρημένους στα δάχτυλα!

Οι περισσότεροι ναοί που γκρεμίσθηκαν, ήταν ναοί που πάλιωσαν και εγκαταλείφθηκαν και έπρεπε να επαναχρησιμοποιηθούν τα υλικά τους, που τότε ήταν σπανιότατα. Αν ένας ναός έστεκε σε καλή κατάσταση, οι Χριστιανοί προτιμούσαν να τον μετατρέψουν σε Εκκλησία, παρά να τον γκρεμίσουν. Όπως κάνουμε και σήμερα, γκρεμίζοντας μια ετοιμόρροπη Εκκλησία, και χτίζοντας στη θέση της μία Καινούργια. Και όταν μιλάμε για “Χριστιανούς”, δεν είναι κάποιοι που “έπεσαν από τον Άρη”. Είναι αυτοί οι ίδιοι, που κάποτε σε αυτό τον ναό λάτρευαν είδωλα και ξόανα, και όταν πλέον φωτίσθηκαν από το φως τού Χριστού, φυσιολογικότατα, και με κάθε δικαίωμα, μετέτρεψαν ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΝΑΟ, σε Χριστιανικό, για τις ανάγκες τής νέας τους πίστης! Το ίδιο έκαναν από αιώνων, (όπως θα δεις στους ανωτέρω δεσμούς), ΟΛΕΣ οι άλλες θρησκείες και λαοί, συμπεριλαμβανομένων και τών αρχαίων Ελλήνων! Μάλιστα, οι Χριστιανοί διέσωζαν συχνά, ακόμα και κτίρια και μνημεία που ΔΕΝ χρησιμοποιούσαν, ακόμα και ΕΙΔΩΛΑ(!!!), όταν αυτά ήταν καλλιτεχνήματα, και στόλιζαν την πόλη.

Σχετικά με τα συγγράμματα, ΔΕΝ κατέστρεφαν Φιλοσοφικά συγγράμματα, αλλά ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΓΕΙΑΣ, σαν την περίπτωση τών Εφεσίων, που μαρτυρείται και στην Αγία Γραφή. Κάτι δηλαδή, σαν να σκίσει ένας νεοκατήχητος Χριστιανός, τα ΔΙΚΑ ΤΟΥ περιοδικά Αστρολογίας που είχε στη βιβλιοθήκη του! ΜΟΝΟ ΤΕΤΟΙΕΣ περιπτώσεις καταστροφής συγγραμμάτων, είχαμε από Χριστιανούς. ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ βιβλία μαγείας. Τίποτα άλλο.

Στο θέμα τής καταστροφής τών ειδώλων, το θέμα είναι λίγο περιπλοκότερο. Και στο ζήτημα αυτό,

οι Χριστιανοί είχαν εντολή από τους Αγίους τής Εκκλησίας, ΝΑ ΜΗ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΞΕΝΑ ΞΟΑΝΑ. Μόνο τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ είδωλα, που λάτρευαν πριν γίνουν Χριστιανοί κατέστρεφαν, (και καλά έκαναν και είχαν κάθε δικαίωμα στα δικά τους είδωλα, τα οποία παραμπιπτώντος, ΤΟΤΕ ΔΕΝ είχαν αρχαιολογική αξία). Και όσα αγάλματα ήταν αριστουργήματα καλλιτεχνικής αξίας, εφ’ όσον δεν αποτελούσαν πλέον αντικείμενα λατρείας, οι Χριστιανοί τα διέσωζαν ως στολίσματα τής πόλης τους. Παρ’ όλα αυτά, δεν έλειψαν και εδώ ορισμένοι “θερμοκέφαλοι”, που εκτός από τα δικά τους είδωλα, κατέστρεφαν και είδωλα ξένα, σε φανερές ή κρυφές επιθέσεις βανδαλισμού. Αυτό όμως ήταν ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ από τους Επισκόπους τής Εκκλησίας, και γινόταν ΠΑΡΑΝΟΜΑ, γιατί δεν έδειχνε σεβασμό στην ελευθερία τών άλλων να λατρεύουν ξόανα, ή ό,τι άλλη ανοησία επιθυμούσαν. Γι’ αυτό τέτοιες περιπτώσεις, ήταν επίσης σπάνιες, και γίνονταν κυρίως σε σπάνιες καταστάσεις ταραχών, μεταξύ ομάδων Χριστιανών και Παγανιστών, όπως η γνωστή στην Αλεξάνδρεια. Μάλιστα ήταν τόσο σπάνιες οι περιπτώσεις αυτές, που οι αρχαιολόγοι αναρωτιούνται, πώς είναι δυνατόν, ο Χριστιανικός λαός, που για 3 αιώνες υπέφερε τόσους διωγμούς από τους πιστούς τών δαιμόνων, να αντέξει στον πειρασμό, και να καταστρέψει ΤΟΣΟ ΛΙΓΑ αγάλματα τών ψευτοθεών τών βασανιστών του!

Αυτό που τελικά πρέπει να εντυπωσιάσει τον μελετητή τής ιστορίας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το ότι ΜΕΡΙΚΟΙ Χριστιανοί κατέστρεψαν ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ αρχαιοελληνικούς ναούς και είδωλα, αλλά ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΥΣ!!!

Φίλε μου Μ. Δ., όπως μπορείς να δεις περίτρανα στους 28 δεσμούς άρθρων (γεμάτων με ιστορικά και αρχαιολογικά ντοκουμέντα), έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα, και ΟΧΙ όπως σου τα δαστρέβλωσαν οι Νεοπαγανιστές. Τώρα πλέον ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ την αλήθεια, και δεν είσαι πλέον δικαιολογημένος, να κατηγορείς τους Χριστιανούς για βανδαλισμούς που ΔΕΝ έκαναν.

6. Περί επανάστασης, Τουρκοκρατίας και Εκκλησιαστικής περιουσίας

Μ. Δ.: Καθώς και το γεγονός ότι στην περίοδο της επανάστασης του έθνους μας η Εκκλησία (δε μιλώ για κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους της Εκκλησίας αλλά για την συνολική Εκκλησία) ήταν εναντίον των Επαναστατών διότι πολύ απλά είχε συμφέροντα από τους Τούρκους…

Ν. Μ.: Από πού και ως πού “στην περίοδο της επανάστασης του έθνους μας η Εκκλησία… ήταν εναντίον των Επαναστατών“; Μήπως σε παραπληροφόρησαν και εδώ; Δες λοιπόν τα σφάλματα τών διατυπώσεών σου, και τών εντυπώσεων που έχεις:

1. Μάθε λοιπόν κατ’ αρχήν, ότι “Εκκλησία” ΔΕΝ είναι μόνο η ηγεσία, αλλά ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο λαός τών πιστών, που φανερώνεται ως Εκκλησία κατά τη στιγμή της Θείας Κοινωνίας. Συνεπώς, εφ’ όσον αυτοί που επαναστάτησαν, ήταν οι Ρωμιοί τής Ελλάδος, και εφ’ όσον οι Ρωμιοί τής Ελλάδος ήταν Χριστιανοί, η επανάσταση ήταν επανάσταση τών Χριστιανών τής Εκκλησίας. Με άλλα λόγια, η Εκκλησία είναι αυτή που έκανε την επανάσταση, άρα δεν μπορείς να λες ότι δήθεν η “συνολική Εκκλησία ήταν εναντίον των Επαναστατών“. Γιατί διαφορετικά, ποιος έκανε την επανάσταση, αν όχι ο λαός (και κλήρος μαζί) τής Εκκλησίας;

2. Πρέπει επίσης να ξέρεις, ότι κατά την Ελληνική επανάσταση, η έννοια τού “έθνους – κράτους” ήταν κάτι καινοφανές, και ο συνεκτικός δεσμός τών Ρωμιών ήταν Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ. Η ζωή τών υπόδουλων Ελλήνων στην Οθωμανική (και ΟΧΙ Τουρκική) αυτοκρατορία, ήταν οργανωμένη σύμφωνα με τις ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ Κοινότητες, που είχαν ως εθνάρχες τους κληρικούς. Αυτοί ήταν που ΔΙΕΣΩΣΑΝ την Ελληνική μας ταυτότητα, και όχι κάποια υποτιθέμενη “εθνική συνείδηση”. Μόνο η Χριστιανική συνείδηση μας διαχώριζε από τους Οθωμανούς, και δευτερευόντως η γλώσσα, η οποία ήταν διαφορετική για άλλες Ρωμαίικες ομάδες, όπως οι Αλβανοί, οι Σέρβοι, κλπ. Συνεπώς, α) στην Εκκλησία χρωστάμε την επιβίωση τού λαού μας, και β) όταν χρησιμοποιείς για την περίοδο εκείνη, και για τους επαναστάτες, τη λέξη: “έθνος“, πρέπει να καταλάβεις ότι η λέξη αυτή τότε ταυτιζόταν με τη λέξη: “Χριστιανός”. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν, οι Χριστιανοί να ξεσηκωθούν χάριν τής Χριστιανικής τους ελευθερίας, και να είναι… αντίθετοι από την επανάσταση που οι ίδιοι ξεκίνησαν;;;

Περισσότερα όμως για την έννοια τού “έθνους” τότε, δες το ακόλουθο άρθρο:

Η ανιστόρητη διαμόρφωση της σύχρονης αντίληψης του έθνους

Σχετικά με τη διάσωση τού έθνους μας από την Εκκλησία, και με τον τρόπο που ήταν δομημένη η ζωή τών υπόδουλων προγόνων μας στις Εκκλησίαστικές Κοινότητες, δες τους ακόλουθους δεσμούς:

• Οι Έλληνες στην Τουρκοκρατία
• Οι ενέργειες για την επιβίωση της Εκκλησίας των Ρωμηών μετά την άλωση
• Οι Τουρκόφωνοι Ρωμηοί της Καππαδοκίας

3. Μάθε επίσης, ότι η Εκκλησία τών Ρωμιών, ήταν διχασμένη μεταξύ δύο επιλογών: Α: Να επανασταστήσει και να κερδίσει δια της βίας την ελευθερία της από τους Μουσουλμάνους κατακτητές, ή Β: Να περιμένει κι άλλο, μέχρι κάποιος Χριστιανός να βρεθεί στην ηγεσία τής Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και έτσι να επαναληφθεί η ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ κατάκτηση τής αυτοκρατορίας από τους Χριστιανούς, όπως έγινε και με τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, εν μέσω μάλιστα σκληρότερων διωγμών. Συνεπώς, αφού υπήρχαν ΔΥΟ ΓΝΩΜΕΣ μεταξύ τών Χριστιανών, η ερώτησή σου που λέει: “(δε μιλώ για κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους της Εκκλησίας αλλά για την συνολική Εκκλησία) ήταν εναντίον των Επαναστατών” είναι εντελώς εσφαλμένη, γιατί δεν έχει νόημα. Υπήρχαν και λαϊκοί και κληρικοί τής μίας ή τής άλλης άποψης. Και όταν λήφθηκε η απόφαση τής επανάστασης, αναγκάσθηκαν ΟΛΟΙ να βοηθήσουν, γιατί ήδη είχε ξεκινήσει η επανάσταση, και διαφορετικά θα χανόταν.

4. Είναι προφανές λοιπόν από τα λόγια σου, ότι όταν λες “Εκκλησία”, εννοείς την ηγεσία τής Εκκλησίας, και όχι “την συνολική Εκκλησία” που γράφεις. Και αυτό είναι μία ακόμα απόδειξη, για το πόσο ΕΛΑΧΙΣΤΑ γνωρίζεις τη Χριστιανική πίστη, παρά τους συχνούς εκκλησιασμούς σου όταν ήσουν παιδί. Γιατί πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι “υπήρξες πιστός Χριστιανός”, όταν δεν γνωρίζεις καν, την έννοια τής Εκκλησίας, και την μπερδεύεις με τον κλήρο;

Εν πάση περιπτώσει, κατανοώντας τι θέλεις να πεις, προσπερνάω τα σφάλματα αντίληψης και διατύπωσης που έχεις στη σκέψη σου, και προχωράω να σου απαντήσω στο κατά πόσον ο Ορθόδοξος κλήρος, (η ηγεσία τής Εκκλησίας δηλαδή), ήταν υπέρ ή κατά της επανάστασης:

Όπως σου είπα, όχι μόνο μεταξύ τών λαϊκών, αλλά και μεταξύ τών κληρικών υπήρχε διαφωνία, για το αν έπρεπε να γίνει ή όχι η επανάσταση. Αλλά όταν έγινε, όλοι οι Χριστιανοί, σαν μια γροθιά, υποστήριξαν τον αγώνα. Και αυτό ισχύει ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

Επειδή γνωρίζω τα παραμύθια και τις συκοφαντίες τών Νεοπαγανιστών, εναντίον τής Εκκλησίας, και εναντίον Ιεραρχών, και εναντίον του Εθνομάρτυρα Γρηγορίου του Ε΄, (ιδιαίτερα σε σχέση με τον “στημένο” και ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟ Αφορισμό τής Επανάστασης), σου λέω κατ’ αρχήν ότι ο ίδιος ο Γρηγόριος ο Ε΄ βρισκόταν σε συννενόηση με τους επαναστάτες όπως θα δεις στους δεσμούς που θα σου δώσω. Και σε καλώ να δεις τα ντοκουμέντα τών ακόλουθων δεσμών:

• Ο “αφορισμός” του Αλεξάνδρου Υψηλάντη
• Ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ και η Επανάσταση του 1821
• Η επιτυχία και η αποτυχία της Επανάστασης του 1821
• Αρχιερείς – μέλη τής Φιλικής Εταιρίας
• Μια μαρτυρία από τη Ζάκυνθο για το 1821
• Θεολογία ελευθερίας και «θεολογία απελευθερώσεως»

Σε καλώ να διαβάσεις και τα ντοκουμέντα αυτά, για να δεις πόσο σε κορόϊδεψαν οι Νεοπαγανιστές για μία ακόμα φορά, και πόσο “απερίσκεπτα” τους πίστεψες, ενώ νόμιζες ότι “δεν δέχεσαι αυτά που σου “σερβίρουν” χωρίς σκέψη“. Δες όμως, ως αυτό το σημείο τής απάντησής μας, πόσα ψέματα σε κλόνισαν από την αληθινή πίστη, προς δρόμους συκοφαντών και απατεώνων! Είναι μια ευκαιρία να μάθεις να ελέγχεις αυτά που σου λένε, από τις ίδιες τις πηγές, και όχι από διαστρεβλωτές τής ιστορίας.

Μ. Δ.: Φαντάζομαι γνωρίζετε ότι την μεγαλύτερη περιουσία η Χριστιανική Εκκλησία την απέκτησε στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Το πρόσφατο σκάνδαλο του Βατοπεδίου υπενθυμίζει ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ που η δική μας Εκκλησία χρησιμοποιεί την περιουσία της.

Ν. Μ.: Προσωπικά δεν το γνωρίζω αυτό, δηλαδή κατά πόσον “η Χριστιανική Εκκλησία απέκτησε τη μεγαλύτερη περιουσία της στα χρόνια τής Τουρκοκρατίας“. Και θα ήταν ενδιαφέρον, (εφ’ όσον έχεις τη σχετική ΙΣΤΟΡΙΚΗ μελέτη που σε έπεισε γι’ αυτό), η οποία αποδεικνύει αυτό τον ισχυρισμό από της πηγές τής εποχής εκείνης, με τις απαραίτητες στατιστικές και τα έγγραφα τών σχετικών μετρήσεων, να μας την έστελνες, για να τη δημοσιεύσουμε κι αυτή. Αν πάλι δεν έχεις τέτοια μελέτη να μου στείλεις, θα με ενδιέφερε να μάθω τι σε έκανε τόσο σίγουρο γι’ αυτό!

Θεωρώ ενδιαφέρον και χρήσιμο, το να μπορούσαμε να δημοσιεύσουμε κάτι τέτοιο (αν πράγματι το έχεις), επειδή θα ήταν η καλύτερη απόδειξη, για το γεγονός ότι οι υπόδουλοι Ρωμιοί, εμπιστεύονταν τόσο την ηγεσία τής Εκκλησίας, που για να μην πέσει η περιουσία τους στα χέρια τών Οθωμανών, προτιμούσαν να τη μεταβιβάζουν στην Εκκλησία. Γιατί εφ’ όσον η Εκκλησία είναι ΟΛΟΙ οι Χριστιανοί, ό,τι ανήκει στην Εκκλησία, ανήκει στον λαό! Θα ήταν πολύ σημαντική μια τέτοια διαπίστωση, που θα έδειχνε αφ’ ενός τον άρρηκτο δεσμό τών υπόδουλων Ρωμιών με την πίστη τους, ώστε να καθιστούν την Εκκλησία κληρονόμο τους, αφ’ ετέρου την αυξανόμενη περιουσιακή ισχύ τής Εκκλησίας τών Ρωμιών στην Οθωμανική αυτοκρατορία, κάτι που θα δικαιολογούσε σε μεγάλο βαθμό την πεποίθηση πολλών Ρωμιών, ότι και χωρίς αγώνα, η Οθωμανική αυτοκρατορία θα γινόταν στο τέλος Ρωμαίικη.

Βεβαίως, δεν αμφιβάλλω για το ότι θα υπήρχαν (όπως παντού και πάντα) και κλέφτες και απατεώνες, και καπηλευτές τής περιουσίας, και συναλλασσόμενοι με τον κατακτητή για ίδιον όφελος, κληρικοί και λαϊκοί. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, γιατί οι όποιες παρανομίες βαρύνουν προσωπικά αυτούς που τις κάνουν, και όχι το λαό τής Εκκλησίας ως σύνολο Σώμα Χριστού.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ευχάριστη και επιθυμητή, οποιαδήποτε αύξηση τής Εκκλησιαστικής περιουσίας, γιατί αυτό της δίνει περισσότερη δύναμη και δυνατότητες να ενεργεί υπέρ τών εχόντων ανάγκη, όχι μόνο Χριστιανών, αλλά κάθε ανθρώπου. Και η Εκκλησία σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, έτσι ενεργεί.

Σχετικά με την αναφορά σου στο Βατοπαίδιο τώρα:

Στο θέμα αυτό, η Νεοταξική παραπληροφόρηση, κάνει και πάλι το θαύμα της! Γιατί κατηγορείται η Ι. Μονή Βατοπαιδίου, ότι δήθεν καπηλεύθηκε την περιουσία τού λαού! Όμως δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη διαστρέβλωση τής πραγματικότητας απ’ αυτό τον ισχυρισμό, επειδή:

1. Η Εκκλησία είναι ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο λαός τών Χριστιανών.

2. Κάθε κανονική Ορθόδοξη Μονή, ανήκει στην Εκκλησία.

3. Άρα κάθε Μοναστική Περιουσία, είναι Εκκλησιαστική περιουσία.

4. Και αφού η Εκκλησία είναι ο λαός, άρα ολόκληρη η Εκκλησιαστική περιουσία, συμπεριλαμβανομένης και τής Ι. Μονής Βατοπαιδίου, ανήκει στον λαό τής Εκκλησίας, δηλαδή σε όλους τους πιστούς βαπτισμένους Χριστιανούς.

5. Με δεδομένο το ότι η πλειονότητα τών Ελλήνων πολιτών είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, η περιουσία αυτή ανήκει στον Ελληνικό λαό!

Δηλαδή, κατηγορείται η Ι. Μονή Βατοπαιδίου από τους ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΥΣ, ότι δήθεν έκλεψε την περιουσία τού… λαού, επειδή αντάλλαξε την Κρατική περιουσία (που για αιώνες παραμένει ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΗ), με συμφέρουσα ανταλλαγή, χάριν τού… ΛΑΟΥ!!! Γιατί μη μου πεις, ότι το Ελληνικό Κράτος εκμεταλλεύεται την Κρατική περιουσία χάριν τού Ελληνικού Λαού! Πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να πιστεύει κάτι τέτοιο! Στη χώρα μας υπάρχουν αμέτρητα στρέμματα ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΑ! Την έκταση τού Βατοπεδίου περίμενε δηλαδή το κράτος για να αξιοποιήσει χάριν τού λαού; Δεν είχε άλλη περιουσία να αξιοποιήσει;

Για να πούμε ότι “ο Ελληνικός λαός ζημιώθηκε” από την περιουσία που αντάλλαξε το κράτος με την Ι. Μονή Βατοπαιδίου, θα έπρεπε αυτή η περιουσία: α. να αποκτηθεί από άλλον, και όχι από τον ίδιο τον Ελληνικό Ορθόδοξο Λαό, (που ΕΙΝΑΙ ο ίδιος η Εκκλησία στη συντριπτική του πλειοψηφία), και β. το κράτος να είχε σκοπό να αξιοποιήσει την περιουσία αυτή χάριν τού Λαού, και να εμποδίσθηκε από την αλλαγή αυτή. Γιατί όταν δεν υπάρχει σχέδιο και πρόθεση αξιοποίησης, τότε προς τι ζημιωθήκαμε; Για κάτι που ΠΟΤΕ δεν θα αξιοποιούσε το κράτος, όπως ΠΟΤΕ δεν αξιοποίησε το μέγιστο μέρος τής υπόλοιπης περιουσίας του; Ποιους κοροϊδεύουν, πέρα από τους αφελείς;

Για όσους έχουν ακόμα τας φρένας τους, είναι προφανές ότι η Κρατική περιουσία, ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, (όχι μόνο το τοπικό, αλλά και το ΔΙΕΘΝΕΣ), που τη νέμεται κατά τα συμφέροντα τών “εχόντων”, και όχι τού λαού. Οι μόνοι που θα ζημιώνονταν από τις ανταλλαγές αυτές, θα ήταν όσοι ΤΩΡΑ θα επωφεληθούν από την περιουσία αυτή, για να αυξήσουν τα εταιρικά τους κεφάλαια! Και αυτός που τελικά ζημιώθηκε από την ακύρωση τών συμβολαίων, είναι ο ίδιος ο Ελληνικός Λαός, που ΕΧΑΣΕ την Εκκλησιαστική αυτή περιουσία, η οποία θα στήριζε χιλιάδες χιλιάδων φτωχούς, από την αξιοποίησή της.

Δεν εξετάζω εδώ, κατά πόσον ήταν νομότυπη ή πονηρή η διαδικασία ανταλλαγής. Πιθανόν πράγματι να υπήρχαν παρατυπίες στον τρόπο τής ανταλλαγής. Δεν είμαι ούτε νομικός, ούτε δικαστής. Εγώ μένω στην ουσία, και όχι στη νομοτυπία. Το αν κάτι είναι νομικά σωστό ή όχι, δεν είμαι σε θέση να το κρίνω εγώ. Εγώ κρίνω μόνο την ουσία, που είναι ότι εγώ, και ΟΛΟΙ οι Έλληνες, χάσαμε από την ακύρωση τών ανταλλαγών, ενώ τα ΜΜΕ, με την συνεπικουρία τών εχθρών τής Εκκλησίας, (δηλαδή τών εχθρών ΜΑΣ), προσπαθούσαν φιλότιμα να μας πείσουν ότι… κερδίσαμε, επειδή τελικά κέρδισαν οι κεφαλαιούχοι που θα μοιράσουν μεταξύ τους τα κεφάλαια αντί για τη Μονή!

Θα μου πεις, ότι δεν είναι όλοι οι Έλληνες μέλη τής Εκκλησίας, άρα, έστω και αυτοί οι λίγοι που δεν είναι Χριστιανοί, θα ζημιώνονταν, αν μια περιουσία περνούσε στα χέρια τής Εκκλησίας με ελάχιστα χρήματα για το κράτος. Αλλά αυτό θα ίσχυε ΜΟΝΟ αν μιλάμε για τους μεγαλομετόχους, που πλέον θα τσεπώσουν τις επενδύσεις τού “περιουσιακού φιλέτου” που αναγκάσθηκε να επιστρέψει η Μονή. Αλλά πόσοι νομίζεις ότι είναι αυτοί;

Εκτός από αυτούς τους ελαχίστους κεφαλαιούχους όμως, ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι, ακόμα και αυτοί που ΔΕΝ είναι Χριστιανοί, στην πραγματικότητα χαμένοι βγαίνουν! Όχι μόνο για πνευματικούς λόγους, επειδή αντιτίθενται στην Εκκλησία τής Σωτηρίας. Δεν το εξετάζω αυτό. Εδώ μιλάω για καθαρά υλικό κέρδος, (γιατί γι’ αυτό μιλάμε τόση ώρα). Και ο λόγος είναι ότι ΟΧΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ Η Ι. ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ, χρησιμοποιεί τα χρήματα που κερδίζει σε ένα τεράστιο Οικονομικό πρόγραμμα υπέρ τών συνανθρώπων μας, όχι μόνο τών Χριστιανών, ούτε μόνο τών Ελλήνων, αλλά ΚΑΘΕ ανθρώπου που έχει ανάγκη.

Αυτό που ΑΠΕΚΡΥΨΑΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ τα ΜΜΕ και οι κορώνες τών εχθρών τής Εκκλησίας, είναι ότι από τα επίσημα έγγραφα τής Μονής, η Ι. Μονή Βατοπαιδίου ξοδεύει τεράστια ποσά από τα κέρδη της για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Κάθε χρόνο περίπου 2.000.000 ευρώ διατίθενται για υποτροφίες, βοήθεια σε φτωχές οικογένειες, αρρώστους και φυλακισμένους, κατασκηνώσεις και ιδρύματα, εκκλησιαστικούς οργανισμούς στην Ελλάδα, Κύπρο, Ρωσία, Ρουμανία, Σερβία, Αφρική και σε Μοναστήρια και εκκλησιαστικούς οργανισμούς στην Αμερική. Το πρώτο μεγάλο έργο τής Μονής είναι σε εξέλιξη: γηροκομείο προϋπολογισμού 5.000.000 ευρώ.

Εκτός από την προσπάθεια αυτή, πρέπει να τονισθεί ότι το Βατοπαίδι έγινε κοινόβιο το 1990 και κλήθηκε να αναστηλώσει τα 35.000 τετρ. μέτρα του κτιριακού συγκροτήματος της Ιεράς Μονής που χρονολογείται από τον 10 αιώνα, έχει την ευθύνη για την αναστήλωση ιερών σκητών και κελλιών άλλα 30.000 τετρ. μέτρα. Επίσης, να συντηρήσει και να διασώσει τα ανεκτίμητης πολιτιστικής και ιστορικής αξίας κειμήλια, την συντήρηση και ανάδειξη του ιστορικού περιβάλλοντος χώρου της Μονής και την παροχή δωρεάν φιλοξενίας και σίτισης 25.000 επισκεπτών κάθε χρόνο.

Ρωτάω λοιπόν: Άραγε οι εκατομμυριούχοι που θα ωφεληθούν τώρα από τα “φιλέτα” που έχασε η Ι. Μονή, τι φιλανθρωπικές δαπάνες θα κάνουν με τα χρήματα αυτά;

Ποιος ζημιώθηκε λοιπόν; Και ποιος θα κέρδιζε, αν η Ι. Μονή κρατούσε την περιουσία τής ανταλλαγής; Πότε ανήκει η περιουσία στον λαό; Όταν την έχει το κράτος αναξιοποίητη, ή για “ημετέρους” μεγαλοκεφαλαιούχους, ή όταν την έχει και την αξιοποιεί η Εκκλησία υπέρ τού Λαού;

Επαναλαμβάνω, ότι δεν εξετάζω εδώ τη νομοτυπία τού θέματος, ή την Χριστιανικότητα τών μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν, αλλά την ουσία, που είναι το πότε η περιουσία ανήκει στον Λαό, και πότε όχι, και το αν η Εκκλησία βοηθάει αυτούς που έχουν ανάγκη. Αυτά τα δύο είναι τα αληθινά ζητούμενα, και όχι το τι έκανε ο Α ή ο Β Ηγούμενος, ή αν το έκανε με νόμιμο ή με Χριστιανικό τρόπο ή όχι. Το κατά πόσον νομότυπος ή όχι ο τρόπος που αποκτήθηκαν κάποια τμήματα τής περιουσίας αυτής το αφήνω στους νομικούς, και δεν επηρεάζουν προσωπικές ενέργειες τη Σύνολη Εκκλησία. Και αφήνω στον Θεό την κρίση, στο αν οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την αύξηση τού κεφαλαίου τής Ι. Μονής Βατοπαιδίου ήταν Καπιταλιστικές και αντιχριστιανικές. Ο μόνος Κριτής τών πράξεων και τών προθέσεων τού κάθε πιστού και τού κάθε Ηγουμένου είναι ο Θεός. Γι’ αυτό παραπέμπω για περισσότερα επ’ αυτού στο σχετικό μας άρθρο.

Τελειώνω λοιπόν και αυτό το δεύτερο μέρος τής απάντησής μου, απαντώντας στην εξής πρότασή σου: “Το πρόσφατο σκάνδαλο του Βατοπεδίου υπενθυμίζει ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ που η δική μας Εκκλησία χρησιμοποιεί την περιουσία της“.

Πράγματι! Τα 2.000.000 ευρώ που ξοδεύει κάθε χρόνο για τους φτωχούς (ανεξαρτήτως εθνότητας ή θρησκείας) το Βατοπαίδι, τα 5.000.000 ευρώ που δαπανά αυτή τη στιγμή για κατασκευή Γηροκομείου, τα πολιτισμικά έργα στα οποία αναλώνεται για τη διάσωση τής πολιτισμικής μας κληρονομιάς, και η σίτιση 25.000 επισκεπτών κάθε χρόνο, που φιλοξενεί, είναι ξεκάθαρη απόδειξη για το υπέροχο και πλατύ φιλανθρωπικό έργο τής Εκκλησίας, ακόμα και στις πιο “σκανδαλώδεις” μονές της! Τι άλλη απόδειξη χρειάζεται, και ο πλέον δύσπιστος; Πρέπει να είναι κάποιος εντελώς πωρωμένος, για να μη δει το ρόλο τής Εκκλησίας στη ζωή μας, και τον άρρηκτο δεσμό τών μοναστηριών μας με τον Λαό, χάριν του οποίου διατηρεί και δαπανά η Εκκλησία την περιουσία της.

Το μόνο που αναρωτιέμαι, είναι: ΕΣΥ, πόσο δικαιολογημένα χρησιμοποιείς φράσεις όπως: “η δική μας Εκκλησία“, για την Εκκλησία στην οποία γεννήθηκες και βαπτίσθηκες μεν, αλλά που τόσο εύκολα και αδιαμαρτύρητα, άφησες να συκοφαντηθεί στην καρδιά σου, με τόσα ψεύδη από τους απατεώνες τού Νεοπαγανισμού;

Όμως έχουμε πολλά ακόμα να πούμε, στο Τρίτο Μέρος τής απάντησής μου στην επιστολή σου, που θα ακολουθήσει το συντομότερο.

Ακολουθεί το 3ο Μέρος τής απάντησής μας

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΚΤΟΥΣ (ΜΕΡΟΣ 1ο)

Πηγη:http://makrigiannisvoice.blogspot.com/2009/07/1.html

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/

“Εξαιτίας του Χριστιανισμού οι Έλληνες εγκατέλειψαν τον Αρχαίο Ελληνικό ορθολογισμό και υιοθέτησαν τον ανορθολογισμό της ιουδαιοχριστιανικής Ανατολής. Ο Έλληνας αντιμετωπίζει π.χ. την ανοβρία με λιτανείες και όχι με αρδευτικά έργα, τις αρρώστιες με προσδοκία θαυμάτων από κάθε ανόητο χριστιανικό μύθο και όχι με καταφυγή στην επιστήμη και μόνο, με προσευχές για θεϊκή εύνοια αντί για χρήση της επιστήμης”.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Μια από τις μεγαλύτερες ανακρίβειες για την αρχαιότητα είναι αυτή της ορθολογικής αρχαίας κοινωνίας.

Στην αρχαιοελληνική θρησκεία τα θαύματα των αρχαίων «θεών» έδιναν κι έπαιρναν (πρβλ. θαυματουργικές κινήσεις αγαλμάτων, θαυματουργικές τιμωρίες, θεραπείες λ.χ. του Ασκληπιού). Οι Νεοπυθαγόρειοι, για να μάθουν τη θέληση θεών και δαιμόνων, έκαναν νεκρομαντείες, υπνοτισμούς κ.ά. (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ. 511), αντίθετα από ό,τι παραπλανητικά οι Νεοπαγανιστές σήμερα κηρύττουν, για να φαίνεται ίσως πιο «επιστημονικό» κι «ορθολογικό» το σύστημά τους. Και παριστάνοντας τους «ορθολογιστές», ειρωνεύονται τους Χριστιανούς που απέδιδαν γεγονότα στην οργή του Θεού, ξεχνώντας πως ένα από τα ινδάλματά τους, ο Πορφύριος, τον τρίτο μ.Χ. αιώνα γράφει για μια επιδημία λοιμού: «κανένας θεός δεν ήλθε να βοηθήσει την πόλη από τότε που λατρεύεται ο Ιησούς» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ. 587). Αυτό ονομάζουν οι Νεοπαγανιστές «ορθολογισμό» και «μη διατάραξη της Φυσικής Τάξης» ή κάνουν τα στραβά μάτια; Επειδή λατρεύεται ο Ιησούς, ο Πορφύριος πιστεύει ότι δεν θεραπεύεται η επιδημία; Είναι αυτό αρχαίος ορθολογισμός;

Και βέβαια, οι Νεοπαγανιστές που γνωρίζουν μόνο τα Κατά Χριστιανών και Περί αγαλμάτων του «θεωρητικού» τους Πορφύριου, δεν φαίνεται να γνωρίζουν ένα άλλο σύγγραμμά του, το Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας, όπου ο Πορφύριος γράφει πως οι άνθρωποι μπορούν να εξαναγκάσουν θεούς να κάνουν μάγια, θαύματα, να αποκαλύψουν το μέλλον και να εμφανιστούν˙ επίσης γράφει πως οι θεοί δυσφορούν αλλά δεν μπορούν να αποφύγουν, όταν τα χρησιμοποιούμενα μέσα (μαγικές λέξεις, ευχές, περιποιήσεις λατρευτικών αγαλμάτων) είναι τα πρέποντα, να κάνουν ό,τι τους ζητούν οι άνθρωποι. Επίσης ότι οι θεοί μαθαίνουν το μέλλον από τα άστρα. Οι χρησμοί είναι λανθασμένοι όταν ζητήται από τους θεούς να πουν περισσότερα από όσα γνωρίζουν (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ. 512). Ο Πορφύριος πιστεύει επίσης στην ανταπόκριση των θεών σε θεουργικές ενέργειες (μάγια) (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ. 512). Αφού ο Πορφύριος κατακρίνει τα θαύματα λέγοντας πως δεν επεμβαίνει στη φυσική τάξη των πραγμάτων οι θεοί, πώς εξηγούν την παραπάνω άποψή του οι σύγχρονοι θαυμαστές του Πορφύριου; Μήπως πρόκειται για «έκτακτη» ανταπόκριση-θαύμα και παρέμβαση στη Φυσική Τάξη των θεών;

«Η τελική στάση του Πορφύριου απέναντι στη «θεουργία» (στα έργα του Περί αποχής εμψύχων και Περί επανόδου της ψυχής) είναι ότι η θεουργία επηρεάζει πραγματικά τους θεούς, μπορεί μάλιστα να τους κάνει να υποφέρουν, χάρη σε αυτήν οι ψυχές των ανθρώπων μπορούν, με την βοήθεια κάποιου καλού δαίμονος, να ανυψωθούν λίγο και να ατενίσουν τους θεούς και τους αγγέλους» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ. 512).

«Ο Πορφύριος δογματίζει ότι όσες από τις ψυχές είναι καλές, χρησιμοποιούνται (μεταθανάτια) από τους θεούς για να φροντίζουν για τα ζώα, τα φυτά, και προκαλούν τα καιρικά φαινόμενα» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ. 512).

Πώς ο κατεξοχήν αντιχριστιανός Ειδωλολάτρης φιλόσοφος που «αρνείται τα θαύματα» ισχυρίζεται ότι άνθρωποι προκαλούν τα καιρικά φαινόμενα. Είναι αυτό διατάραξη της Φυσικής Τάξης, ναι ή όχι;

«Ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι συνδέονται με το Ενα όχι με νοητική ή πνευματική προσπάθεια, αλλά με την τέλεση μυστικιστικών ιεροτελεστειών και με τη βοήθεια μυστικών δυνάμεων που υπάρχουν σε ορισμένους λίθους, φυτά και ζώα. Ο Πρόκλος αποδίδει επίσης μεγάλη σημασία στην πίστη» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Ζ’, σ. 335).

«Η ίδια σύνδεση της πίστεως με την αλήθεια και την αγάπη εμφανίζεται αρκετές φορές στον Πρόκλο. Πρόκλου, Εις Αλκ. 51, 15 πίστις, ἀλήθεια και ἔρως, είναι οι τρεις αρχές δημιουργίας που αντιστοιχούν στο Αγαθό, στο Νοητό και στο Κάλλος. Πρόκλου Εις Τίμ. 1, 212, 21, για να έχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα από την προσευχή χρειαζόμαστε (μεταξύ άλλων) «πίστιν καὶ ἀλήθειαν καὶ ἔρωτα, ταύτην ἐκείνην τὴν τριάδα, καὶ ἐλπίδα τῶν ἀγαθῶν (…) ἵνα μόνος τις τῷ θεῷ μόνῳ συνῇ». Πρόκλου, Εις Παρμ. 927, 26 πίστις, ἀλήθεια και ἔρως είναι «τὰ σώζοντα τὰς ψυχὰς κατ� ἐπιτηδειότητα τὴν πρὸς ἐκεῖνα τρία συνάπτουσαν». Η άμεση πηγή του Πρόκλου (όπως έδειξε ο Kroll, De orac. Chald. σ. 26) είναι τα Χαλδαϊκά Λόγια, από τα οποία παραθέτει τη γραμμή «πάντα γὰρ ἐν τριςὶ τοῖσδε κυβερνᾶταί τε καὶ ἔστι» Πρβλ. Θεολ. Πλάτ. 1,25 «ἡ πρὸς αὐτὸ (το ἀγαθὸν) συναφὴ καὶ ἕνωσις ὑπὸ τῶν θεολόγων πίστις καλεῖται» (τῶν θεολόγων= Χαλδαϊκά Λόγια)» (E.R. Doods, Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 190).

Θα αντιπούν οι Ν/Π (Νεοπαγανιστές) ότι το Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας το έγραψε ο Πορφύριος προτού έρθει σ� επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό. Μα και στο Περί αποχής εμψύχων, πάλι δέχεται την θεουργία, όχι βέβαια τόσο όσο την δεχόταν αρχικά, αλλά την δέχεται σε σημαντικό βαθμό. Εάν οι Ν/Π θεωρούν «φυσιολογικές» για την εποχή εκείνη τις συγκρητιστικές παρεγκλήσεις του Πορφύριου από την δήθεν ενιαία αρχαιοελληνική άποψη, τότε ποιο το πρόβλημά τους με τα χριστιανικά θαύματα; Κι αυτά θα μπορούσαν να τα πουν «φυσιολογικό συγκρητισμό» της εποχής. Δεν είναι λοιπόν τα θαύματα που τους ενοχλούν˙ δεν είναι ο ανύπαρκτος ορθολογισμός τους, ο οποίος δήθεν πλήτεται από αυτά. Απλώς είναι το άλοθί τους.

Το γνωστό παραμύθι, στο οποίο (ακόμη και οι μη Παγανιστές-εθνικιστές) αρχαιολάτρες πιστεύουν, περί ορθολογικού αρχαίου Πολυθεϊσμού και ανορθολογικού Χριστιανισμού που βαζίζεται στην πίστη, είναι λοιπόν μια απάτη. Εκείνη την εποχή, ορθολογικός ήταν ο Χριστιανισμός και ανορθολογικός (με θεουργίες, μετενσαρκώσεις, μαντική, αστρολογία) ήταν ο ειδωλολατρικός Ελληνισμός.

«Στην πραγματικότητα, ενώ ο Ωριγένης και οι επίγονοί του πάσχιζαν να συμπληρώσουν την αυθεντία με τη λογική, η παγανιστική φιλοσοφία έτεινε όλο και περισσότερο να αντικαταστήσει τη λογική με την αυθεντία και όχι μόνο με την αυθεντία του Πλάτωνος, αλλά και την αυθεντία της ορφικής ποιήσεως, της ερμητικής θεοσοφίας ή κάποιων σκοτεινών αποκαλύψεων, όπως τα Χαλδαϊκά Λόγια» (E.R. Doods, Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 189). «Το γεγονός ότι Εβραίοι και Χριστιανοί αξίωναν μια πίστη βασιζόμενη σε προτάσεις για τις οποίες ήταν ανίκανοι να προσκομίσουν αποδείξεις ήταν κοινός τόπος της νεοπλατωνικής κριτικής. Στους ύστερους αιώνες, ωστόσο, αυτή η αντίθεση αμβλύνθηκε στο βαθμό που οι Χριστιανοί πάσχιζαν για μια λογική θεώρηση των απόψεών τους, ενώ ο Νεοπλατωνισμός προσέλαβε περισσότερο τα χαρακτηριστικά θρησκείας και στην τελική του μορφή προέκρινε την πίστη ως την υψηλότερη των αρετών» (R.T. Wallis Νεοπλατωνισμός, εκδ. Αρχέτυπο, σ. 169).

Οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι «Έλληνες Εθνικοί» «θεμελίωσαν» την σημερινή θρησκεία τους βασιζόμενοι με την έννοια, ασφαλώς, ενός σημαντικού πνευματικού καθοδηγητή κι όχι του προφήτη σε σημαντικό βαθμό στον Πορφύριο, που έλεγε ότι δεν συμβαίνουν θαύματα, διότι οι θεοί δεν επεμβαίνουν κι ούτε διαταράσσουν την Φυσική Τάξη του Σύμπαντος, αλλά και διότι οι θεοί είναι στην πραγματικότητα «φυσικές δυνάμεις». Από τα παραπάνω αποσπάσματα όμως διαφαίνεται πολύ καλά πως τόσο ο Πορφύριος όσο και ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος και άλλοι διατείνονται πως η Φυσική Τάξη διαταράσσεται από τους θεούς με την βοήθεια θεουργιών, μαγείας, τσαρλατανισμού με λίγα λόγια. Όσα λοιπόν ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές περί «ορθολογισμού» της αρχαίας θρησκείας διαψεύονται και γίνονται καταγέλαστα από τους ίδιους τους ιδεολογικούς τους αντιχριστιανούς φιλοσοφικούς προγόνους. Οι Νεοπαγανιστές λενε πως αυτές οι δεισιδαιμονίες, οι θαυματοποιίες, προλήψεις και μαγείες δεν υπήρχαν στην κλασσική εποχή και ότι εμφανίστηκαν μόνο μετά τον ερχομό του Χριστιανισμού. Δε φαίνεται να γνωρίζουν π.χ. ότι στην Αρχαία Ελλάδα οι ετοιμόγενες γυναίκες δεν επιτρέπονταν να μπουν στο ναό για 40 μέρες, αυτοί που ήρθαν σε επαφή μαζί τους μόνο για δύο, αυτοί που απλώς είδαν ένα πτώμα ή πήραν μέρος σε νεκρικές τελετές απαγορεύεται προσωρινά να επισκεφτούν τους θεούς. Όταν ο άντρας και η γυναίκα έρχονταν σε επαφή ήταν ακάθαρτοι για μικρότερο διάστημα. Στα Μέθανα, όταν οι άνεμοι απειλούσαν να καταστρέψουν τα κλήματα, δυο άντρες έσχιζαν έναν κόκορα στα δύο και καθένας τους, βαστώντας από ένα ματωμένο κομμάτι, έκαναν το γύρο των αμπελιών, από αντίθετη κατεύθυνση, ώσπου να ανταμώσουν. Εκεί έθαβαν τα δυο κομμάτια για να σταματήσει το κακό

(M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 26). Μια κοπέλλα έπρεπε να περπατήσει γύρω από το κτήμα με ένα κόκκορα στα χέρια της για να διώξει τα αγριόχορτα και τα βλαβερά έντομα. Κάνουν λόγο για την βροχοποιία και για τις χριστιανικές λιτανείες χλευαστικά οι Νεοπαγανιστές, μη γνωρίζοντας βέβαια ότι όταν επικρατούσε ξηρασία, ο ιερέας του Δία στο Λύκαιο όρος πήγαινε στο πηγάδι, βουτούσε ένα κλωνάρι στο νερό του και το ανακινούσε. Αμέσως φαινόταν να υψώνεται καταχνιά από το πηγάδι. Γινόταν σύννεφο και έβρεχε σε όλη την Αρκαδία (Παυσανία, Αρκαδικά, 38,4). Αυτό μήπως είναι θεουργία ή αναίρεση της Φυσικής Τάξης;

«Η λατρεία των ηρώων στην Αρχαία Ελλάδα ήταν δεμένη στον τάφο τους και η δύναμή τους στα λείψανά τους, που ήταν θαμμένα στον τάφο. Οι Λακεδαιμόνιοι βρήκαν, με κάποια δυσκολία τα κόκαλα του Ορέστη κάτω από ένα σιδεράδικο και τα έφεραν στην Σπάρτη, όταν χρειάστηκαν τη βοήθειά του στον πόλεμο με τους Αρκάδες (Παυσανίας, 3, 3,6˙ Ηρόδοτος, 1, 67-68). Στη μάχη του Μαραθώνα ο Θησέας πετάχτηκε από το μνήμα του για να αγωνιστεί με το λαό του ενάντια στους Πέρσες» (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 16).

Έτσι κερδίζονταν οι πόλεμοι, σύμφωνα με την αρχαία θρησκεία: Παυσανία, Λακωνικά, 3, 7 «Χρησμό παρόμοιο με αυτόν που είχαν λάβει οι Λακεδαιμόνιοι για τα οστά του Ορέστη έλαβαν αργότερα και οι Αθηναίοι, που τους έλεγε να φέρουν πίσω το Θησέα από τη Σκύρο, γιατί διαφορετικά δε θα ήταν δυνατό να καταλάβουν τη Σκύρο. Ο Κίμωνας, ο γιος του Μιλτιάδη, τα βρήκε επιστρατεύοντας την εξυπνάδα του και πολύ σύντομα κατέλαβε τη Σκύρο» (βλ. και Πλούταρχου, Θησέας, 36).

«Ο Πυθαγόρας πρόσταζε να μη χρησιμοποιούμε το λουτρό» (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία 4, 17). Ο Πρόκλος πίστευε πως ήταν μετενσάρκωση του Νικόμαχου (περίπου 150 μ.Χ.) (Μαρίνου, Βίος Πρόκλου, 28). Σύμφωνα με τον «ορθολογιστή» Πλωτίνο, η ανθρώπινη μοίρα μπορεί να διαβαστεί στα άστρα (Εννεάδες, II, 3, 7, 4-10). Σ� ενα του εδάφιο ο Πλωτίνος αναφέρεται με φανερή συμπάθεια στη θεουργική πρακτική εμψύχωσης ενός θεϊκού αγάλματος (IV, 3, 11). Μια φορά πείστηκε να προσφύγει σε επίκληση του οικείου του δαίμονα (Βίος Πλωτίνου, 10, 14-33). «Ο αυτοκράτορας Μ. Αυρήλιος ευχαριστούσε τους θεούς για τις ιατρικές οδηγίες που του έστελναν στον ύπνο του. Ο Πλούταρχος απέφευγε να τρώει αβγά εξαιτίας ορισμένων ονείρων (Συμπ. Προβλ. 2, 3, 1 635e). Ο Δίωνας Κάσσιος εμπνεύστηκε από ένα όνειρο να γράψει ιστορία (72, 23)˙ κι ακόμη ένας τόσο φωτισμένος χειρουργός όπως ο Γαληνός ήταν έτοιμος να προβεί σε μίαν εγχείρηση με την προσταγή ενός ονείρου (σχόλια στο ιπποκρατικό Περί χυμών 2,2)» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 92). «Τόσο δεισιδαίμονες ήταν οι Αθηναίοι, ώστε επειδή ένας έκοψε ένα πουρνάρι από ένα ηρώο, τον σκότωσαν. Αλλά και τον Ατάρβη, επειδή αυτός σκότωσε το ιερό σπουργίτι του ναού του Ασκληπιού, δεν το παρείδαν αυτό οι Αθηναίοι, αλλά τον σκότωσαν, μη δίνοντας συγχώρεση λόγω άγνοιας ή λόγω τρέλλας» (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία 5, 17). «Ένα παιδάκι μάζεψε από το έδαφος ένα χρυσό πέταλο που είχε πέσει από το χρυσό στεφάνι της Αρτέμιδας. Οι δικαστές άπλωσαν μπροστά στο παιδί διάφορα παιχνίδια, αστραγάλους και το πέταλο. Το παιδί αμέσως ξανάπιασε το χρυσό πέταλο. Γι αυτό το σκότωσαν ως ιερόσυλο, μη δινοντας συγχώρεση λόγω της ηλικίας του, αλλά τιμωρώντας το για την πράξη του» (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία 5, 16).

Στη Δωδώνη βρέθηκαν αρκετοί μολυβένιοι πίνακες με τα ερωτήματα του κόσμου προς το μαντείο. Κάποιος Ηρακλείδης ρωτάει αν η γυναίκα του θα του κάνει παιδί, κάποιος Λυσανίας αν το παιδί της γυναίκας του είναι δικό του. Κάποιος άλλος αν θα κάνει καλά να θρέψει πρόβατα, άλλος αν θα κερδίσει από τη δουλειά του πραματευτή (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 122).

«Ξέρουμε πως στην Αθήνα του 4^ου π.Χ. αιώνα υπήρχε αρκετή «μαγεία για όλους», και μάλιστα με την κυριολεκτική σημασία του όρου, όπως μαθαίνουμε από πρώτο χέρι για τους «κατάδεσμους». Η τεχνική της καταδέσεως ήταν ένα είδος μαγικής επίθεσης. Πίστευαν ότι είναι δυνατόν να «δέσει» κάποιος τη θέληση ενός άλλου ανθρώπου ή να του προκαλέσει θάνατο εξεγείροντας εναντίον του την κατάρα των δυνάμεων του κάτω κόσμου. Έγραφαν την κατάρα πάνω σε κάτι ανθεκτικό, μια μολύβδινη πλάκα ή ένα κεραμύδι, και το τοποθετούσαν κατά προτίμηση στον τάφο ενός νεκρού. Έχουν βρεθεί εκατοντάδες τέτοια «δεσίματα» από ανασκαφές σε πολλά σημεία του μεσογειακού κόσμου. Είναι όμως σημαντικό πως τα αρχαιότερα παραδείγματα, που έχουν μέχρι τώρα ανακαλυφθεί, προέρχονται από την Ελλάδα, τα περισσότερα από την Αττική και επίσης, ενώ με βεβαιότητα μπορούμε να αναγάγουμε στον 5^ο π.Χ. αιώνα πάρα πολύ λίγα παραδείγματα, ξαφνικά στον 4^ο π.Χ. αιώνα παρουσιάζονται πάρα πολλά. Ανάμεσα στα επικατάρατα πρόσωπα των επιγραφών περιλαμβάνονται αρκετά γνωστές δημόσιες προσωπικότητες. Η συνήθεια ήταν αρκετά κοινή στις μέρες του Πλάτωνα, ώστε ο φιλόσοφος να θεωρήσει πως αξίζει τον κόπο να νομοθετήσει εναντίον της (Νόμοι 933 Α-Ε), καθώς επίσης εναντίον της συγγενικής μεθόδου της μαντικής επίθεσης με τη χρήση ενός κέρινου ομοιώματος του εχθρού (Νόμοι 933 Β)» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 128).

Άς δούμε όμως, κάποιες μολύβδινες πλάκες.

Μια πινακίδα που βρέθηκε στην Αττική γράφει «Ρίξτε ανυπόφορους πυρετούς σε όλα τα μέλη της Γαμετής, της κόρης της Υγείας… σκοτώστε, χθόνιοι θεοί και … την ψυχή και την καρδιά της Γαμετής, της κόρης της Υγείας… ρίξτε πυρετούς ανυπόφορους σε όλα τα μέλη της..» (A. Audollent, Defixionum tabellae, 1904, No 51). Μια άλλη ταμπέλα με κατάδεσμο, από την Αθήνα του 3^ου ή 2^ου π.Χ. αι. ζητά να πάθει μια κοπέλα, η Κερκίδα, αλαλία: «Κερκίς, Βλαστός, Νίκανδρος, Γλυκέρα. Δένω την Κερκίδα τα λόγια και τις πράξεις της Κερκίδας, όπως και τη γλώσσα της, στα νεαρά αγόρια [εννοεί τους νεκρούς που πέθαναν νέοι], και όταν θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές να στερήσουν την Κερκίδα από τη λαλιά της… Ερμή, χθόνιε θεέ, εσύ…» (A. Audollent, Defixionum tabellae, 1904, No 52). Μια άλλη πινακίδα (P. Roesch �Une tablette de malιdiction de Tιbessa�, Bulletin d� archιologie algιrienne 2, 166-167, σ. 231-232) γράφει: «Δένω τη Σατουρνίνα. Θα δέσω στο πνεύμα της ένα πικρό [κακό;], τη δένω μαζί με τους απογόνους της. Να μη γνωρίσει παρά πίκρα και φρίκη, ώς τη μέρα που η Σατουρνίνα θα φθάσει στα έσχατα όρια του θανάτου… στη Σατουρνίνα… καταποντίζω τη Σατουρνίνα στην τρέλα, από αυτή τη στιγμή, τώρα, για την αιωνιότητα, αμέσως, αμέσως, γρήγορα, γρήγορα. Την κόβω κομμάτια, ολόκληρη, γρήγορα, για την αιωνιότητα, γρήγορα, γρήγορα». Μια άλλη πινακίδα (A. Audollent, Defixionum tabellae, 1904, No 18) από τον Άγιο Τύχωνα στην Κύπρο, γράφει: «υποταγμένοι δαίμονες, Πλούτωνα, άρχοντες της γης, χθόνιε Ερμή, κι εσείς πνεύματα, όσα βρίσκεστε εδώ, πάρτε τον αντίδικό μου». Μια πινακίδα του 3^ου μ.Χ. αι που βρέθηκε στην Αγορά των Αθηνών (G.W. Elderkin, Hesperia V, 1936) γράφει: «ΒΑΡΒΑΦΟΡΦΟΡΒΑΡΒΟΡΒΑΡ ΒΟΡΑ ΒΟΡΒΟΡ ΒΑΡΒΑ ΦΟΡΒΑΒΑΙΗ. Πανίσχυρε Τυφώνα, σού παραδίδω τη Φιλόστρατα, την οποία γέννησε η Γοργίππα, για να παγώσεις ό,τι είναι δικό της: την αναπνοή της, τη ζωή της, τις δυνάμεις της, την αντοχή της, το σώμα της, τα μέλη της, τα νεύρα της, τα κόκαλά της, τις φλέβες της, τις αρτηρίες της, την καρδιά της, τα νύχια της, το συκώτι της, τα πνευμόνια της, όλα τα εσωτερικά της όργανα. Ναι, άρχοντα Τυφώνα, εκδικήσου αυτόν που γέννησε…». Ένας πάπυρος δίνει συμβουλές για παρασκευή κατάδεσμου για να προκαλέσει αϋπνία σε κάποια (ΕΜΠ VII, 376-84 [Berz, The Greek Magical Papyri in Translation, 1986 σ. 127-8]): «(..)πάρε μια λάμπα βάλε της φιτίλι και πες: “Σε εξορκίζω, λάμπα, στ όνομα της μάνας σου, της Εστίας ΜΗΡΑΛΛΗΛ (πες το δυο φορές), και του πατέρα σου, του Ηφαίστου, ΜΕΛΙΒΟΥ ΜΕΛΙΒΑΥ ΜΕΛΙΒΑΥΒΑΥ. Κάνε την να αναπαύεται χωρίς ύπνο”». Ένας κατάδεσμος γράφει (ΕΜΠ VII, 376-84 [Berz, The Greek Magical Papyri in Translation, 1986 σ. 128): «Κατάδεσμος ΣΕΔΕΜΟΥΡ ΒΙΡΒΙΑ ΗΧΙ ΕΡΩΦΘΙ ΑΤΑΡΜΕΤΡΑ ΧΗΛΛΩΩΨ (να προστεθεί ό,τι χρειάζεται)». Τέλος, ένας πάπυρος δίνει οδηγίες για παρασκευή κατάδεσμου για πάσα χρήση (ΕΜΠ VII, 376-84 [Berz, The Greek Magical Papyri in Translation, 1986 σ. 129-130): «(..) Το κείμενο που πρέπει να γράψεις είναι το εξής: “Σε εξορκίζω, Άρχοντα Όσιρι, με τα άγια ονόματα σας ΟΥΧΙΩΧ ΟΥΣΕΝΑΡΑΘ, Όσιρι, ΟΥΣΕΡΡΑΝΝΟΥΦΘΙ ΟΣΟΡΝΟΥΦΗ, Όσιρι-Μνήβι, ΟΥΣΕΡΣΕΤΕΜΕΝΘ ΑΜΑΡΑ ΜΑΧΙ ΧΩΜΑΣΩ ΕΜΜΑΙ ΣΕΡΒΩΝΙΕΜΕΡ Ίσις, ΑΡΑΤΩΦΙ ΕΡΑΧΑΞ ΕΣΕΙΩΘ ΑΡΒΙΩΘΙ ΑΜΗΝ ΧΝΟΥΜ ΜΟΝΜΟΝΤ ΟΥΟΥΖΑΘΙ ΠΗΡ ΟΥΝΝΕΦΕΡ ΕΝ ΩΩΩ παραδίδω στα χέρια σας, Άρχοντα Όσιρι και σας εμπιστεύομαι αυτό το υλικό”. Αν όμως θάψεις την πινακίδα ή την κρύψεις σε ποταμό …. να γράψεις την ορφική φράση ΑΣΚΕΙ ΚΑΙ ΧΑΣΚΕΙ». Αυτά επιτρέπει η ειδωλολατρική θρησκεία. «Ασήμαντες λεπτομέρειες», βέβαια. Δηλαδή οι Έλληνες ειδωλολάτρες είχαν ξεπεράσει και προλάβει ακόμη και την ανατολίτικη παγανιστική δεισιδαιμονία, ήδη κατά τον πέμπτο π.Χ αιώνα., προτού τάχα την εισάγει στην Ελλάδα ο Αλέξανδρος, όπως ισχυρίζονται μερικοί Νεοπαγανιστές, προκειμένου να φορτώσουν σε άλλους τις δεισιδαιμονίες των Αρχαίων Ελλήνων.

Έπειτα από όλα αυτά η άποψη των Ν/Π που λένε πως «Για να αντιμετωπισθεί η λαίλαπα του παραλογισμού της Ανατολής, οι νεοπλατωνικοί χώνονταν στον βάλτο του μυστικισμού και της δαιμονολογίας, οι δε επίσημες αρχές προσπαθούσαν απελπισμένα να αντιτάξουν εθνικούς θαυματοποιούς», με άλλα λόγια ότι η θαυματοποιία εμφανίστηκε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο μόνο μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού είναι τελείως εσφαλμένη. Θαύματα και προλήψεις της αρχαίας θρησκείας έδιναν κι έπαιρναν στην κλασσική εποχή, κι ακόμη πιο πριν. Προφανώς αυτά ήταν «ελληνικό ήθος» κι όχι τσαρλατανισμός.

Προφανώς οι ανόητες ερωτήσεις αν το παιδί είναι δικό του προς τους θεούς και φυσικά οι «θεϊκές», επιστημονικά ελεγμένες, απαντήσεις των «θεών» στις ερωτήσεις αυτές, αποτελούν θαυμαστή θεουργία της προχριστιανικής Ελλάδας και σε καμμία περίπτωση μεταφυσική αγύρτικη θαυματοποιία.

«Την ποιότητα των πολιτισμών και των θρησκειών δεν καθορίζουν 1,2,10, ή 20 ή και 50 έστω μεμονωμένα περιστατικά, αλλά η στοχοθεσία των θεσμών τους, κοντολογίς και το σε τι άνθρωπο στοχεύουν τι άνθρωπο δημιουργούν», απαντάν οι Ν/Π για όλα αυτά τα αρχαιοελληνικά παράλογα. Αν οι Ν/Π ερμηνεύουν με αυτόν τον τρόπο την αρχαία δεισιδαιμονία, τότε παρατηρούμε ότι:

1) Έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, διότι, όταν πρόκειται για την αρχαιοελληνική παγανιστική δεισιδαιμονία, αντιδιαστέλλουν την «κακή συνήθεια/πρακτική», από την καλή «στοχοθεσία», ενώ αντίθετα, όταν πρόκειται για τις λαϊκές χριστιανικές δεισιδαιμονικές συνήθειες, τότε δεν αντιδιαστέλλουν θεωρία και πρακτική, αλλά θεωρούν πως αυτές έχουν αίτιο την χριστιανική θεολογία, πράγμα φυσικά ενάντιο στην επιστημονική αλήθεια. Διότι, όπως είναι γνωστό, οι τυχόν σημερινές δεισιδαιμονίες του λαϊκού Χριστιανισμού είναι αποκλειστικά κατάλοιπο των αρχαιοελληνικών δεισιδαιμονιών που είχαν «οι αρχαίοι ημών πρόγονοι». Είναι όσα δεν κατάφερε η Εκκλησία να ξεριζώσει, δηλαδή, τα απομεινάρια της ειδωλολατρικής ανοησίας και δεισιδαιμονίας της αρχαίας θρησκείας.

2) Αντίθετα με ό,τι λεν, η αρχαιοελληνική στοχοθεσία ποτέ δεν είχε στόχο την καταπολέμηση της παγανιστικής δεισιδαιμονίας. Δυο-τρεις φιλόσοφοι μίλησαν κατά του ειδωλολατρικού ανορθολογισμού, αλλά οι υπόλοιποι Αρχαίοι, οι μη φιλόσοφοι Ειδωλολάτρες προτιμούσαν όλον τον παραλογισμό που παραθέσαμε.

3) «Ένα, δύο, τρία, δέκα, είκοσι, πενήντα μεμονωμένα περιστατικά» δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά ούτε «λεπτομέρειες», όπως ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές, αλλά ενδείξεις του ειδωλολατρικού ανορθολογισμού που ήταν κυρίαρχος σε όλη την αρχαιότητα. Οι Νεοπαγανιστές, άλλωστε, υπερασπιζόμενοι και σήμερα ακόμη την αστρολογία, την μαντική, αποδεικνύουν τον ισχυρισμό μας αυτόν. Υπερασπίζονται ό,τι καταπολέμησαν οι � συγκριτικά με το σύνολο του πληθυσμού � λίγοι ορθολογιστές Αρχαίοι φιλόσοφοι. Οι Νεοπαγανιστές, για παράδειγμα, ακόμη και την εκλογή από τους Επαναστάτες της 25^ης Μαρτίου ως ημέρας έναρξης της επανάσταστασης του 1821 την αποδίδουν (Δελτίο τύπου ΥΣΕΕ #15) στην αστρολογία: «(….) «εορτάζει» την Εθνεγερσία της 25^ης Μαρτίου (που όμως στ� αλήθεια ξεκίνησε την Εαρινή Ισημερία)»!! � αγνοώντας τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος την 25^η Μαρτίου την αναφέρει όχι ως ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, αλλά ως ημέρα του Ευαγγελισμού («Την ημέραν του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθή» (Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα, εκδ. Αφών Τολίδη, σ.145)).

4) Αν λοιπόν, οι Νεοπαγανιστές είναι στ αλήθεια ταγμένοι στην «υπεράσπιση της αρχαίας ψυχής», όπως τους αρέσει να λένε, τότε δεν μπορούν να εκλέγουν αυθαιρέτως ό,τι τους αρέσει από την «αρχαία ψυχή», ενώ τα υπόλοιπα τμήματά της να τα υποβιβάζουν επειδή τους συμφέρει να κάνουν έτσι σε ασήμαντα, τάχα μεμονωμένα περιστατικά. Μεμονωμένα περιστατικά είναι, λοιπόν, η λατρεία του Ασκληπιού, οι χρησμοί των μαντείων � τα οποία έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην αρχαιότητα � και το λαϊκό ήθος, η πραγματική στοχοθεσία, που φανερώνεται στις δεισιδαιμονίες; Φυσικά, δεν είναι˙ αντιθέτως, πρόκειται για τεκμήρια της σκοτεινής πλευράς ενός λαμπρού πολιτισμού.

Οι πεποιθήσεις ενός συνόλου ανθρώπων, ενός πολιτισμού χιλιάδων χρόνων, οι στόχοι τους, η πίστη τους δεν μπορούν να γίνουν γνωστοί, αν ένα τμήμα τους απομονωθεί για ιδεολογικούς λόγους ό,τι συμφέρει κάποιους. Ακριβώς αυτή η νεοεποχίτικη μόδα είναι που τους κάνει να δηλώνουν «αρχαιολάτρες» και «υπερασπιστές υποτίθεται όλου του αρχαίου ήθους», ενώ στην πραγματικότητα διαλέγουν μόνον ό,τι τους συμφέρει από το αρχαίο ήθος, εθελοτυφλώντας για την συνολική στοχοθεσία και το συνολικό ήθος της αρχαίας Ελλάδας.

Απο τον ιστότοπο:http://www.arhaioplixia.org/

Ένας παρασυρόμενος στον Νεοπαγανισμό μας γράφει – Μέρος 1ο τής απάντησής μας

Μέρος 1ο τής απάντησής μας

Ένας παρασυρόμενος στον Νεοπαγανισμό μας γράφει

Απάντηση από τον Ν. Μ.

Πηγη:http://www.oodegr.com/neopaganismos/epistoles/parasyromenos_1.htm

Τα 9 στα 10 μηνύματα που λαμβάνουμε στην ΟΟΔΕ από Νεοπαγανιστές, ή από θύματά τους, είναι υβριστικά και γεμάτα μίσος για κάθε τι αληθινό και σωστό. Γι’ αυτό και ως τώρα δεν κρίναμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε κάτι απ’ αυτά. Σε αντίθεση, ο παρακάτω επιστολογράφος, αν και εμφανώς παρασυρμένος από τις Νεοπαγανιστικές συκοφαντίες, δείχνει να μην έχει προσβληθεί από την Παγανιστική ίωση τού μίσους. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε καλό να δημοσιεύσουμε την επιστολή του και την απάντησή μας, μια και μας το ζήτησε ο ίδιος μάλιστα, έτσι ώστε να ωφεληθούν από την απάντηση και άλλοι αναγνώστες, που τα ψεύδη τών Νεοπαγανιστών τους έσπειραν αμφιβολίες και εσφαλμένα δεδομένα στη σκέψη.

Επειδή όμως η απάντησή μας κατ’ ανάγκην πρέπει να απαντήσει σε πληθώρα θεμάτων που θίγει ο επιστολογράφος μας, λόγω μεγάλου όγκου θα τη χωρίσουμε σε τμήματα, τα οποία θα δημοσιεύσουμε σταδιακά. Στο παρόν άρθρο, θα δείτε το πρώτο μέρος, με τις εξής τρεις ενότητες:

• 1. Περί Χριστιανικής παιδείας
• 2. Περί πατρίδας και ετυμολογίας τών Ελλήνων
• 3. Περί “πατρώας θρησκείας”

Στη συνέχεια, με σκούρο μπλε χρώμα μπορείτε να διαβάσετε τα όσα μας έγραψε ο φίλος Μ. Δ., και με μαύρο χρώμα τις δικές μας απαντήσεις. Παράλληλα, για θέματα στα οποία υπάρχει εκτενέστερη ανάλυση, ακολουθήστε τους δεσμούς που θα βρείτε με μπλε χρώμα:

1. Περί Χριστιανικής παιδείας

Μ. Δ.: Αγαπητοί κύριοι, είμαι γεννημένος και βαπτισμένος ως Χριστιανός ορθόδοξος, ως παιδί πήγαινα κάθε Κυριακή σχεδόν στην Εκκλησία καθώς κατάγομαι από ευσεβή στον ορθόδοξο χριστιανισμό οικογένεια. Συγχρόνως όμως είμαι σκεπτόμενος Έλληνας και μου αρέσει να αναζητώ την Αλήθεια και να μη δέχομαι αυτά που μου “σερβίρουν” χωρίς σκέψη.

ΟΟΔΕ: Αγαπητέ μας φίλε, ένας βαπτισμένος, μπορεί να ονομασθεί “Ορθόδοξος” και “Χριστιανός”. Το να γεννηθεί όμως κάποιος από γονείς Ορθοδόξους, (όσο ευσεβείς και αν είναι αυτοί), δεν τον κάνει Ορθόδοξο, ούτε Χριστιανό, πριν βαπτισθεί.Ακόμα και το βάπτισμα όμως, όταν γίνεται σε παιδί, για να κάνει κάποιον Χριστιανό, θα πρέπει να γίνει αποδεκτό από τον ίδιο, καθώς μεγαλώνει. Γιατί ο Θεός δεν μας εκβιάζει ποτέ την πίστη και την προαίρεση, και την ελεύθερη βούληση. Αλλά μαζί με το βάπτισμα, πρέπει να υπάρχει και η αποδοχή του ανθρώπου και η πίστη. Το βάπτισμα είναι πνευματική γέννηση σε μια καινούργια Πνευματική Ζωή. Και για να έχει νόημα, πρέπει ο άνθρωπος να παραμείνει ζωντανός πνευματικά, στην υπόλοιπη ζωή του.

Μας γράφεις ότι η οικογένειά σου ήταν ευσεβής και εκκλησιαζόσουν σχεδόν κάθε Κυριακή. Αυτό δείχνει ότι αποδέχθηκες αυτό το βάπτισμα, (εκτός και αν σε έπαιρναν με το ζόρι, κάτι που μια ευσεβής Χριστιανική οικογένεια ποτέ δεν θα το έκανε). Αυτό όμως που ΔΕΝ μας έγραψες, είναι το αν στην Εκκλησία που πήγαινες, κοινωνούσες και κάθε Κυριακή επίσης! Γιατί, αν μεγάλωνες πράγματι με έναν σωστό Χριστιανικό τρόπο, δεν θα εκκλησιαζόσουν απλώς, αλλά θα κοινωνούσες κιόλας! Γιατί τα μέλη τής Εκκλησίας γίνονται ορατά δια τής Θείας Κοινωνίας. Δεν μπορείς να γεννηθείς και να μην τρέφεσαι, ή να τρέφεσαι σπανίως. Θα λιμοκτονήσεις! Ομοίως και στην Εκκλησία, πάμε όχι για τις ψαλμωδίες, αλλά για να κοινωνήσουμε! Και ένα παιδί που πιστεύει, και μεγαλώνει αποφεύγοντας την αντιχριστιανική ζωή, δεν παραλείπει να κοινωνάει.

Επίσης, δεν μας έγραψες, ούτε αν είχες Πνευματικό, ούτε αν παρακολούθησες ποτέ, οποιουδήποτε είδους συστηματική κατήχηση στην Ορθόδοξη πίστη, στην οποία βαπτίσθηκες.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θα σου εξηγήσω:

Είναι προφανές ότι με τα παραπάνω λόγια τού προλόγου σου, θέλεις να μας πεις με έμμεσο τρόπο, ότι άρχισες να ψάχνεις τους Νεοπαγανιστές, αφού ΠΡΩΤΑ γνώρισες τη Χριστιανική πίστη, η οποία φαίνεται ότι δεν σε κάλυψε επαρκώς. Θέλεις λοιπόν να μας πεις, ότι άρχισες να ανακαλύπτεις κάτι πιο σωστό, κατόπιν ΕΡΕΥΝΑΣ, και σκέψης.

Όπως όμως σου έγραψα και στην κατ’ ιδίαν αλληλογραφία μας, (από προσωπική εμπειρία γνωρίζω, ότι) μερικές φορές ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ότι έχουμε κάνει σωστή γνωριμία με κάτι, ή ότι έχουμε κάνει σωστή έρευνα, αλλά στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΒΑΣΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Δεν έχουμε μάθει ΠΩΣ να κάνουμε σωστή και απροκατάληπτη έρευνα, όχι επειδή δεν μας ενδιαφέρει η αλήθεια, αλλά επειδή κανείς δεν μας έμαθε τον τρόπο, ή κανείς δεν βρέθηκε να μας εξηγήσει μερικά βασικά πράγματα που θα έπρεπε να γνωρίζουμε για κάτι!

Γιατί πιστεύω ότι αυτό συνέβη και μ’ εσένα; Θα σου εξηγήσω:

ΕΑΝ είχες μεγαλώνοντας στην Ευσεβή σου οικογένεια, έναν πνευματικό, (ή έστω έναν σωστόΟΧΙ απλά εξομολόγο), και ακόμα, αν είχες συμμετάσχει σε μια συστηματική σωστή κατήχηση, ΔΕΝ θα διατύπωνες τις πρώτες γραμμές τού μηνύματός σου με τον τρόπο αυτό που τις διατύπωσες. ΚΑΝΕΝΑΣ πραγματικής γνώστης τής Ορθόδοξης πίστης, δεν θα έγραφε αυτά που γράφεις εσύ εδώ πιο πάνω. πνευματικό, και

Αρχίζοντας την επιστολή σου, αφ’ ενός γράφεις ότι “γεννήθηκες” Ορθόδοξος, και μετά στέκεσαι στο ότι πήγαινες στην Εκκλησία σχεδόν κάθε Κυριακή. Εάν είχες πραγματικά Ορθόδοξη παιδεία, (πέρα από μια τυπική συμμετοχή σου στον Εκκλησιασμό), δεν θα τα έγραφες αυτά. Δεν θα έλεγες ότι “γεννήθηκες” Ορθόδοξος, αλλά θα στεκόσουν ΜΟΝΟ στο ότι βαπτίσθηκες (όπως σωστά γράφεις). Επίσης, ΔΕΝ θα παρουσίαζες τον εκκλησιασμό σου ως κάτι σπουδαίο, αλλά θα μας έγραφες: “κοινωνούσα σχεδόν κάθε Κυριακή”. Για να μη μας το γράψεις αυτό, δύο μόνο τινά μπορεί να συμβαίνουν:

α. Ή ΔΕΝ κοινωνούσες συχνά, (κάτι απαράδεκτο για ένα παιδί που μεγαλώνει με πραγματικά Χριστιανικό τρόπο), ή

β. Αν κοινωνούσες συχνά, ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙΣ τη σημασία τής Κοινωνίας, γι’ αυτό και δεν θεώρησες σημαντικό να την αναφέρεις, αντί για τον Εκκλησιασμό.

Τρίτη περίπτωση δεν υπάρχει. Είναι προφανές ότι ΔΕΝ ήταν η ζωή σου και τόσο Χριστιανική όσο νομίζεις. Πολύ δε περισσότερο, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι αγνοείς τα πραγματικά σημαντικά πράγματα τής Χριστιανικής ζωής, τονίζοντας δευτερεύοντα ζητήματα, όπως ο απλός εκκλησιασμός, και ξεχνώντας τη Θεία Ευχαριστία, την κατήχηση και τον Πνευματικό, που πρώτα αυτά έπρεπε να αναφέρεις, αν είχες αληθινά εντρυφήσει στην Ορθόδοξη πίστη.

Συνεπώς, αν και είναι πολύ σημαντική και σωστή η δήλωσή σου ότι “είμαι σκεπτόμενος Έλληνας και μου αρέσει να αναζητώ την Αλήθεια και να μη δέχομαι αυτά που μου “σερβίρουν” χωρίς σκέψη“, σε κάποια πράγματα ΔΕΝ ήσουν τόσο κατατοπισμένος, όσο νομίζεις. (Βλέπεις, όταν βάζεις σε λειτουργία τη σκέψη, πόσα πράγματα που θεωρείς “σίγουρα”, αποδεικνύονται εκ τών πραγμάτων “εσφαλμένες εντυπώσεις”);

Το ότι όμως μας έγραψες, ρωτώντας μας για απαντήσεις χωρίς εμπάθεια, δείχνει άνθρωπο πραγματικά “γνήσιο”, που αληθινά ερευνάει. Γι’ αυτό και η επιστολή σου είναι η πρώτη που κρίναμε άξια, να τοποθετηθεί στην ενότητα αυτή της ιστοσελίδας μας. Και ελπίζουμε οι απαντήσεις μας να σε ικανοποιήσουν και στα επόμενα που ρωτάς.

2. Περί πατρίδας και ετυμολογίας τών Ελλήνων

Μ. Δ.: Είδα την ιστοσελίδα σας αναζητώντας πληροφορίες σχετικά με το θέμα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας (όπως αναφέρεται και επίσημα και αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση) σε συνάρτηση με τον Χριστιανισμό. Έχω προβληματιστεί τελευταία με το ζήτημα, καθώς νιώθω αγάπη προς την πραγματική Ελλάδα και ΟΧΙ αυτή που ζούμε σήμερα ως Ελλάδα (Ελλάδα σημαίνει φως και πέτρα) και δεν αναφέρομαι μόνο σε θέματα θρησκείας αλλά στη συνολική εικόνα της σημερινής Ελλάδας.

ΟΟΔΕ: Είναι σημαντική η αγάπη για την Πατρίδα μας. Αρκεί η αγάπη αυτή να παραμένει ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ, και να μη γίνεται Εθνικισμός. Η Φιλοπατρία είναι σπουδαία και Θεοδίδακτη ιδιότητα. Ο Εθνικισμός όμως είναι ακρότητα που οδηγεί σε λάθος δρόμους, μίσους, ρατσισμού, υπερηφάνειας και παραπληροφόρησης. Η δε σύγχρονη έξαρσή του, έλκει την καταγωγή της στα συμφέροντα τών Φράγκων πριν από 250 έτη, που

εφηύραν την έννοια: “έθνος – κράτος”,

και διέσπασαν τον κόσμο σε αλληλομισούμενες εθνότητες, για να μαζέψουν μετά τα κομμάτια του σε ομοσπονδίες και διεθνείς ενώσεις.

Ως παράδειγμα αυτής της παραπληροφόρησης, που γίνεται για καθαρά Εθνικιστικούς λόγους, θα σταθώ σε αυτό που λες εδώ πιο πάνω, περί τής λέξεως: “Ελλάδα”. Ορισμένοι, στην προσπάθειά τους να νιώσουν “σπουδαίοι” (λόγω προγόνων, γιατί αφ’ εαυτού τους νιώθουν μειονεκτικά), εφευρίσκουν έννοιες και λέξεις και σημασίες που βολεύουν την ψυχολογική τους ανάγκη για “ανωτερότητα”. Και αυτό συμβαίνει, ακριβώς επειδή έχουν απωλέσει την πραγματικά ΑΝΩΤΕΡΗ παράδοση που κατέχουμε όχι μόνο εμείς οι Έλληνες, αλλά και όλοι όσοι μετέχουν στην Ορθόδοξη παράδοση). Ως αποτέλεσμα, αναζητούν υποκατάστατα σε ειδωλολατρικούς δρόμους, σε Ανατολικούς ή δρόμους Δυτικών αιρέσεων. (

Γράφεις λοιπόν (ακολουθώντας άκριτα τους ισχυρισμούς τών Φουράκη, Κεραμμυδά, Δαυλού κλπ), ότι: “Ελλάδα σημαίνει φως και πέτρα“. Και το αναφέρεις με τόση βεβαιότητα! Γιατί άραγε; Πόσο το “ξεψάχνισες” αυτό, πριν το δεχθείς τόσο απλά;

Και μόνο το ότι αυτό τον ισχυρισμό τον διέδωσαν κυρίως οι τρεις που προανέφερα, θα έπρεπε να σε κάνει πιο προσεκτικό σ’ αυτό. Μήπως πρόκειται για γλωσσολόγους; Αν όχι, πώς το δέχθηκες με τόση σιγουριά; Για παράδειγμα, για να δεις τι ρόλο παίζουν αυτοί οι τρεις, και πόσο “σοβαροί” ερευνητές είναι, μελέτησε σε παρακαλώ τους ακόλουθους δύο δεσμούς:

• Για τον κο Φουράκη και τον κο Κεραμμυδά: Φουρακο-Κεραμυδο-Ουφο-θεο-συνομοσιο-Εψιλον-φαντασίες
• Για τον Δαυλό: Το περιοδικό Δαυλός από την ελληνοκεντρικότητα στον αρχάνθρωπο

Αν διαβάσεις τους δύο ανωτέρω δεσμούς, θα συνειδητοποιήσεις πόσα κενά έχει η έρευνά σου και η σκέψη σου, και πόσο λάθος ήταν αυτό που έγραψες στην αρχή τού μηνύματός σου: “είμαι σκεπτόμενος Έλληνας και μου αρέσει να αναζητώ την Αλήθεια και να μη δέχομαι αυτά που μου “σερβίρουν” χωρίς σκέψη“. Άραγε, (αναρωτιέμαι), πόσο “το βασάνισες”, πριν αποδεχθείς τόσο εύκολα, την υποτιθέμενη έννοια τής λέξης: “Έλληνας”, από τις ανωτέρω εξωφρενικές πηγές;

Μήπως πριν το δεχθείς, έκανες τον κόπο να μπεις σε κάποια διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια (για παράδειγμα); Τι πιο απλό; Δες τι λέει επ’ αυτού η Ελληνική Βικιπαίδεια, (την οποία ενώ τη χρησιμοποιείς παρακάτω για άλλη λέξη, εδώ ξέχασες να το κάνεις):

“Η ετυμολογία της λέξεως Έλλην προκαλεί μέχρι σήμερα συζητήσεις. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι προέρχεται από τους Σελλούς (< θ. σελ- = φωτίζω), το ελληνικό φύλο της Ηπείρου που ήταν οι ιερείς της Δωδώνης και μέρος των οποίων μετανάστευσε στη Φθία. Άλλες απόψεις σχετίζουν το όνομα Έλλην με το θέμα ελλ- που σημαίνει ορεινός ή με τη λέξη Έλλοψ που σημαίνει άφωνος, άφθογγος“.

Και αν έψαχνες λίγο παραπάνω, θα έβρισκες ίσως το σχετικό μας άρθρο: Η ερμηνεία τών “Ελλήνων”, που υπάρχει στο διαδίκτυο εδώ και σχεδόν 10 χρόνια, από το 1999:

“Το δεύτερον σκέλος τής υπό εξέτασιν ερμηνείας αφορά εις την ετυμολογίαν τού ονόματος “Έλλην“. Πολλά έχουν γραφεί κι έχουν ειπωθεί περί τής προελεύσεως τής συγκεκριμένης λέξεως, οι δε γνώμες τών ειδικών διχάζονται. Εις την συνέχειαν θ’ αναφέρομεν πιθανές ετυμολογίες τινές εκ τών οποίων σχετίζονται με την συγκεκριμένην μυστηριώδην ενότητα που εξετάζομεν.

1. Η πρώτη προέρχεται από το βιβλίον τού ερευνητού ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΟΥΡΑΚΗ “Εβραίοι: Πλαστογράφοι τής ελληνικής ιστορίας”, έκδ. Τάλως, σελ. 41: “ΤΟ ΟΝΟΜΑ Έλλην, ή Έλ-λην, ή Έλλαν τής δωρικής και αιολικής, είναι σύνθετο. Η ρίζα του είναι το “Έλ” και το θέμα του το “λην” ή “λαν”. Το πρώτο συνθετικό, το “Έλ”-, είναι η αντωνυμία “αν”, αρχή τού είναι, ή τού νοείν (ην) παρατατικός τού ρήματος “ειμί”, “ημί” = (ησί, ήσι, ητί), ήμην = (ήμαι), κ.λ.π. που σημαίνουν: Ο Ένας. Εγώ. Ο Μοναδικός. Ο Άναξ-Βασιλεύς-Άρχων. Ο Ισχυρός. Ο Δυνατός. Ο Ρωμαλέος. Ο Νεβρός (Νεογέννητος). Ο Φωτεινός. Ο Φωτοδότης, [π.χ. α) Έλ-λάμπω-Αστράπτω, φωτίζω μέσα ή επάνω μου, μέσα λαμπρύνω το όνομά μου, γίνομαι περίφημος, β) Έλ-λαμπρύνω-Έλ-λάμπω-Αστράπτω, φωτίζω μέσα ή επάνω μου, - (εν) Κάμνω τι λαμπρόν μέσα, συνθ. κατά μέσ. διάθ. Γίνομαι λαμπρός, ένδοξος, καυχώμαι δια τι]. ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ συνθετικό, το “λην” ή “λαν” είναι τύπος τού δωρικού ρήματος Λάω=Λαός που παράγεται από το “Λω”. Το “Λάω”, στο β΄ και γ΄ πρόσωπο τού ενικού γίνεται “λης” και “λη” και στον γ΄ πληθ. “λώμε” και “λώντι”. (Ο Μύθος τού Δευκαλίωνος Κατακλυσμού μάς λέει: “Ο Έλ-λην γεννήθηκε από τον λίθο που πέταξε, κατόπιν οδηγιών τού Δία, ο Δευκαλίων”. Λίθος λέγεται ο “λάα” και “λάα” σημαίνει Λαός.

ΟΠΩΣ λοιπόν βλέπουμε, από το πρώτο συνθετικό τού Έλ-λην το “Έλ”, σχηματίζεται: Ο Ένας. Εγώ. Ο Μοναδικός Άναξ-Βασιλεύς. Ο Ισχυρός. Δυνατός. Ρωμαλέος. Νεογέννητος (Νεβρός). Φωτεινός. Φωτοδότης κ.λ.π. Από το δεύτερο το “λην”, ο Λαός. Έτσι από το Έλ + λην σχηματίζεται: α) Ο Ένας, ή Εγώ ο Μοναδικός Βασιλεύς (Άναξ) Λαός, β) Ο Ένας, ή Εγώ ο Δυνατός Λαός, γ) Ο Ένας, ή Εγώ ο Ρωμαλαίος Λαός, δ) Ο Ένας, ή Εγώ ο Νεογέννητος Λαός, και ε) Ο Ένας, ή Εγώ ο Φωτεινός Λαός ή Φωτοδότης Λαός. Από την τόσο πολύ περιληπτική ετυμολογική ερμηνεία τού ονόματος Έλ-λην, βλέπουμε ότι η εξαγόμενη εννοιολογική του σημασία είναι: Ο Ένας, ή Έγώ-Είναι ή Είμαι ο Μοναδικός Βασιλεύς (Άναξ), ή Δυνατός, ή Ρωμαλέος, ή Νεογέννητος, ή Φωτεινός-Λαμπρός, ή Φωτοδότη-Μεταδότης τού Φωτός Λαός.

Εις την ετυμολογικήν ταύτην ανάλυσιν και ερμηνείαν να προστεθεί ότι: α΄ Εις όλας τας διαιρέσεις και αιρέσεις τής τών Ελ-λήνων θρησκείας (βουδισμόν, βραχμανισμόν, ινδουισμόν, ιουδαϊσμόν, μωαμεθανισμόν, χριστιανισμόν κ.λ.π.) ο υπέρτατος Θεός των ονομάζεται “Ελ” ή “Ηλ” = Ήλιος, β΄ Εις την προελληνιστικήν περίοδον οι Έλ-ληνες έγραφον τας επιγραφάς των μόνον με μεγαλογράμματα (κεφαλαία). Εις τας επιγραφάς αυτάς, όπως τις περιεργαζόμεθα εις τα Μουσεία και τούς αρχαιοελληνικούς χώρους, το γράμμα Η εχρησιμοποιείτο ως δηλωτικόν σύμβολον τής δασείας. Το επίθετον Έλ-λην εγράφετο ΗΕΛΛΗΝ = Έλλην και ο αριθμός εκατόν ΗΕΚΑΤΟΝ. Οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί όμως αφήρεσαν το Η και το αντικατέστησαν με την δασείαν”.

2. Η δευτέρα ετυμολογία προέρχεται από την Φιλόλογο-Λυκειάρχη κ. ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΑΒΑ ΓΑΛΑΝΗ εκ τού βιβλίου της “Η Ελληνική Γλώσσα μητέρα τών γλωσσών τού κόσμου”. Αναλύουσα την λέξιν “grecesco” λέγει τα εξής: “grecesco” = goerec soscoes = παίδες Γοργούς. Η Γοργώ ήταν η προσωποποίηση τού Ήλιου, επομένως “grecesco” είναι τα παιδιά τού Ήλιου. Την ίδια έννοια έχει και η λέξη “Έλλην“ = Ellan = nalal = γόνος aeleae = σελίου (ηλίου), επομένως υιός τού Ηλίου, δηλαδή grecesco ! (Οι υπογραμμίσεις δικές μας) Έτσι λοιπόν μάς αποκαλούν οι ξένοι! Groecoe = Γραικοί, Γκιαούρηδες. Επομένως η λέξη “Γραικός” δεν είναι υποτιμητική, ούτε ξένη για τον Έλληνα! Είναι συνώνυμη τής λέξης “Έλλην“. Δηλώνει την ίδια σημασία, που δημιουργήθηκε από το ιερό λειτούργημα που ασκούσαν οι πάλαι ποτέ πρόγονοί μας, δηλαδή τη διάδοση τής θρησκείας τού θεού Ηλίου ανά τον κόσμο!

3. Η τρίτη ετυμολογία έχει ως εξής: Επειδή η λέξις “΄Ελλην” είναι τής τρίτης κλίσεως λαμβάνομεν το θέμα της εκ τής γενικής πτώσεως ήτοι: τού “Έλ – ληνος“. Έτσι δε έχομεν “Έλ” = Θεός και “ληνός” = μέρος τι τού εγκεφάλου. Άρα “Έλληνες” = τα παιδιά (οι υιοί) που εξήλθον (βγήκαν) εκ τού εγκεφάλου τού Θεού, ήτοι “οι υιοί τού Θεού“!!!

4. Εις το “Μεγάλο Λεξικό τών Ρημάτων”, έκδ. Γεωργίου Κοντέου, Θεσ/νίκη 1992, τόμ. 1^ος , σελ. 427 λέγει τα εξής: “Για την ετυμολογία τής λέξης Ελλάς – Έλλην πολλά έχουν λεχθεί: 1) Ο Κούρτιος προτείνει την προέλευση από το “σέλας” ( = φως) > σFελ – παραγωγική ή στενή σχέση με αυτό ( σελ-ήνη, είλ-η, έλ-η, έλ-ιος, ήλιος, ελ-άνη), 2) Ο Γερμανός φιλόλογος Willamowitz σχετίζει τη λέξη προς το ψελλίζω = σελλίζω > ελλός και έλωψ δηλωτικό χώρας βαρβαρόφωνων, που μιλούν ακατάληπτη γλώσσα. Έτσι και “Έλληνες” = βαρβαρόφωνοι, 3) η λέξη σχετίζεται προς τούς (Σ)ελλούς, ιερατικό σωματείο – και όχι λαό – τής Δωδώνης, που δρα στο ιερό τού Δία και που ελάχιστα ομιλεί, 4) Σχετίζεται περισσότερο προς το Ελλόπιον – Ελλοπία, όνομα χώρας εθνογραφικά ασταθούς, 5) Σχετίζεται με τη λέξη “έλλα” (= καθέδρα). Επομένως “Ελλάς“-”Έλληνες” = η χώρα τών αυτόχθονων, ντοπίων ανθρώπων. Η ετυμολογία αυτή είναι μάλλον ορθή. 6) Κατά τον Πρέβλιτς προέρχεται από τις λέξεις Έλλα - Έλλανες - Ελλοπία. Το όνομα εμφανίζεται για πρώτη φορά στον Όμηρο ως δηλωτικό μικρού τοπικού διαμερίσματος τής Αχαϊας Φθιώτιδας στη νότιο Θεσσαλία, η οποία κατοικούνταν από Μυρμιδόνες και ανήκε στο κράτος τού Πηλέα. Ως τότε υπήρχαν διαφορετικές, κατά έθνη, ονομασίες τών κατοίκων: Αργείοι, Αχαιοί, Δαναοί σε αντίθεση με τούς Πελασγούς.

5. Τέλος, ο διαπρεπής καθηγητής τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου τής Θεσ/νίκης ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ εις το βιβλίον του “Αι περιπέτειαι τών εθνικών ονομάτων τών Ελλήνων” έκδ. 1960 σελ.10-11 λέγει ότι: “Δεν είναι εύκολο να ετυμολογήσομεν το όνομα, διότι είναι δυνατόν να ευρεθούν πολυάριθμοι πιθαναί ρίζαι ως σαλ: προσεύχεσθαι (Σελλοί), σαλ: ξηραίνεσθαι (Σελινούς), σελ: φωτίζειν (σέλας), ελλ. ορεινός. Προσφάτως υπεστηρίχθη η υπόθεσις ότι το όνομα προήλθεν από πόλιν Ελλάδα (Ελλάς ροή: ορεινόν ρεύμα) κειμένην παρά τού Σπερχειού, ο οποίος εις τούς νεώτερους χρόνους ωνομάζετο Ελλάδα, όπως ωνομάζετο κατά την υπόθεσιν ταύτην και εις την αρχαιότητα. Βεβαίως τα ονόματα είναι αδιαχώριστα, αλλά δεν είναι δυνατόν να είπωμεν ποίον εκ τών δύο προηγήθη, ο Έλλην ή η Ελλάς. Πάντως εις την αρχαιότητα διετηρείτο παλαιοτάτη παράδοσις περί συνδέσμου τού φύλλου τών Ελλήνων με τούς Σελλούς, τούς ιερείς τής Δωδώνης τής Ηπείρου. Ο Όμηρος παρουσιάζει τον ηγεμόνα των Αχιλλέα προσευχόμενον προς τον Δωδωναίον Δία ως προς προγονικόν Θεόν:

Ζεύ άνα, δωδωναίε, πελασγικέ, τηλόθι ναίων,

Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου· aμφί δε Σελλοί

σοι νέου σ’ υποφήται ανιπτόποδες χαμαιεύναι

(ΙΛΙΑΣ ΙΙ 233-235)

Εκεί δε απέστειλεν η παράδοσις και τον υιόν τούτου Νεοπτόλεμον δια να βασιλεύση. Εξ άλλου ο προσεκτικός Αριστοτέλης γράφει σαφέστερον: “και γαρ ούτος (ο κατακλυσμός) περί τον ελληνικόν εγένετο μάλιστα τόπον και τούτου περί την Ελλάδα την αρχαίαν. Αύτη δ’ εστίν η περί την Δωδώνην και τον Αχελώον…Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες””. (ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ “Μετεωρολογικά” Α 3529)

Εμείς δεν είμεθα εις θέσιν να είπωμεν ποία εκ τών ανωτέρω ερμηνειών είναι η ορθή”.

Όπως παρατηρείς αγαπητέ μου φίλε Μ., αν πραγματικά θέλεις να πιστεύεις ότι η έρευνά σου είναι σωστή και σε βάθος, και ότι δεν δέχεσαι άκριτα αυτά που σου λένε, θα πρέπει να εργασθείς πολύ περισσότερο, στην εξακρίβωση τών ισχυρισμών ΟΛΩΝ, ιδιαιτέρως δε τών Νεο-παγανιστών, και πολύ περισσότερο ακραίων τέτοιων “ερευνητών”, σαν τους ανωτέρω που εμπιστεύθηκες. Υπάρχουν πράγματα, στα οποία για να είμαστε συνεπείς, πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν έχουμε σίγουρες απαντήσεις, όπως η καταγωγή τού ονόματος τών Ελλήνων. Για μερικούς όμως είναι “σίγουρες” οι απαντήσεις, γιατί μόνο έτσι ικανοποιούν τα κόμπλεξ τους. (Μιλάμε για κόπλεξ κατωτερότητας που εμφύσησε στους Έλληνες η Δυτικότροπη παιδεία μας, της δήθεν “Πεφωτισμένης Δύσης”, σε αντιπαράθεση με την δήθεν “Ψωροκώσταινα”. Η ίδια αυτή Δύση, μας εμφύσησε ένα εθνικιστικό “αντίβαρο” στο κόπλεξ αυτό, για μια ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ και ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ αρχαία Ελλάδα, και ένα δήθεν “κακό” Βυζάντιο, όπως θα δείξουμε αργότερα).

Δεν είναι κακό να παραδεχθούμε ότι έχουμε ένα κόμπλεξ, (αν πραγματικά το έχουμε), και να εργασθούμε να το ξεπεράσουμε, μαθαίνοντας τα ΑΛΗΘΙΝΑ στοιχεία, και όχι αυτά που μας είπαν ορισμένοι. Για παράδειγμα, δες τι μας έγραψες: “νιώθω αγάπη προς την πραγματική Ελλάδα και ΟΧΙ αυτή που ζούμε σήμερα ως Ελλάδα (Ελλάδα σημαίνει φως και πέτρα)“.

Καταλαβαίνεις εδώ τι γράφεις; Το σκέφθηκες πραγματικά πριν το γράψεις; Ποια είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Ελλάδα άραγε; Αυτή που “ζούμε σήμερα ως Ελλάδα“, ή η υποτιθέμενη “Ελλάδα σημαίνει φως και πέτρα“, τής φαντασίας τών Δαυλών, Φουράκηδων και Κεραμμυδάδων; Νομίζω ότι δεν θέλει πολλή σοφία, για να καταλάβει κάποιος ότι εδώ η “πραγματική Ελλάδα”, είναι αυτή που ζούμε πραγματικά, και όχι η “νοητή”, η “επιθυμητή” Ελλάδα, που έχουμε χτίσει στη φαντασία μας! Δηλαδή εδώ τι κάνεις; Αντικαθιστάς την πραγματικότητα με ένα ΟΡΑΜΑ, με μια “ιδέα”, την οποία ονομάζεις “πραγματική”, κλείνοντας τα μάτια στη σκληρή πραγματικότητα, στηριγμένος σε μία (από τις πολλές) πιθανές ερμηνείες τής λέξης Έλληνας!

Δεν είναι αυτή ρεαλιστική αντιμετώπιση της αλήθειας φίλε μου! Στην αρχή έγραψες: “μου αρέσει να αναζητώ την Αλήθεια“, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κάνεις πραγματικότητα, ξεκινώντας από την ίδια την πραγματικότητα, και όχι από ιδεολογήματα και σαθρές θεωρίες χωρίς καμία αποδεικτική αξία.

Αλλά προς στιγμήν, ας υποθέσουμε ότι μεταξύ τών πολλών πιθανών ερμηνειών τής λέξης: “Έλληνας”, η σωστή είναι αυτή που ανέφερες με τόση βεβαιότητα στην αρχή. Και τι μ’ αυτό; Επειδή δηλαδή ονομάζεται έτσι ένα έθνος, σημαίνει ότι στην πραγματικότητα κατέχει και τις ιδιότητες τού ονόματός του; δηλαδή αν εμένα με λένε Νικόλαο, σημαίνει πράγματι ότι εκφράζω “την νίκη τού λαού”; Αν είναι δυνατόν! Ή ακόμα και αν οι Έλληνες έχουμε πράγματι “φως”, (και πράγματι το έχουμε, ως Ορθόδοξοι, όσοι είμαστε αληθώς Χριστιανοί), αυτό άραγε μας ξεχωρίζει από τα άλλα έθνη, που κατέχουν και αυτά την ίδια φωτεινή παιδεία; Ή μήπως ΟΛΟΙ οι συμπατριώτες μας μετέχουν στο ίδιο φως; Δεν είναι το φως το καθενός μας προσωπική του υπόθεση, ανεξαρτήτως σε ποιο έθνος ανήκει;

Αντιλαμβάνεσαι, πόσα λογικά άλματα έχει το σκεπτικό σου; Αντιλαμβάνεσαι, πόσο πρέπει να “βασανίσεις” τη σκέψη σου, μέχρι να μάθεις να “μη δέχεσαι αυτά που σου “σερβίρουν” χωρίς σκέψη“;

Γι’ αυτό στην αρχή σου είπα, ότι συχνά ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ότι σκεπτόμαστε ορθά, ότι ερευνούμε σε βάθος, ότι κατέχουμε κάποια γνώση, αλλά πλανώμαστε, επειδή δεν βρέθηκε κανείς να μας δείξει ΠΩΣ να σκεπτόμαστε συγκροτημένα, ή να μας δώσει σωστές πληροφορίες που αγνοούμε.

3. Περί “πατρώας θρησκείας”

Μ. Δ.: Καταρχήν θα ήθελα να σας ρωτήσω αν εσείς ως Έλληνες νιώθετε ότι η σημερινή επίσημη θρησκεία του Ελληνικού κράτους είναι και η θρησκεία των προγόνων μας, η θρησκεία των πατεράδων μας δηλαδή ή αν η Θρησκεία των πατεράδων μας είναι η Χριστιανική Ορθόδοξη.

ΟΟΔΕ: Απαντώ λοιπόν στο πρώτο σου ερώτημα, αφού ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα, που επίσης καταφανώς αγνοείς, (κάτι που ενισχύει αυτό που παρατήρησα στην αρχή, ότι δηλαδή ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΣ ΣΩΣΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, έστω και αν μεγάλωσες σε ευσεβή Χριστιανική οικογένεια).

Το λέω αυτό επειδή:

1. Συγκαταλέγεις την Ορθοδοξία μεταξύ τών “θρησκειών”. Όμως η Ορθοδοξία ΔΕΝ είναι θρησκεία, με τη συνήθη σημερινή έννοια τού όρου. Στην πραγματικότητα η Ορθοδοξία είναι ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, όπως μπορείς να δεις να αναπτύσσεται σε αμέτρητα άρθρα στη σχετική μας ενότητα. Συνεπώς, πρέπει να καταλάβεις, ότι άλλο πράγμα εννοείς εσύ όταν μιλάς για “Ορθοδοξία”, και άλλο πράγμα εμείς οι συνειδητά Ορθόδοξοι, που έχουμε μελετήσει, και αποδεχθεί την πίστη μας όπως πραγματικά είναι.

2. Αποκαλείς την Ορθοδοξία “επίσημη θρησκεία”. Μόνο που η σωστή συνταγματική έκφραση είναι: “επικρατούσα θρησκεία”. (Περισσότερα εδώ). Αυτό σημαίνει ότι η Ορθοδοξία, (“θρησκεία” κατά τον αγνοών νομοθέτη), δεν είναι τίποτα περισσότερο, από την πίστη τής πλειοψηφίας τού Ελληνικού λαού. Αυτό βεβαίως είναι πολύ διαφορετικό από τον όρο: “επίσημη θρησκεία”, που φυσικά δεν αρμόζει σε ένα εθνικό κράτος σαν το δικό μας.

3. Απευθυνόμενος στην ΟΟΔΕ (η οποία είναι ομάδα, και μάλιστα διεθνής), γράφεις: “θα ήθελα να σας ρωτήσω αν εσείς ως Έλληνες νιώθετε ότι η σημερινή επίσημη θρησκεία του Ελληνικού κράτους είναι και η θρησκεία των προγόνων μας, η θρησκεία των πατεράδων μας“. Όπως όμως αντιλαμβάνεσαι, δεν είναι δυνατόν να ισχύει αυτό για όλους μας. Ίσως ισχύει για την πλειοψηφία μας, όχι όμως για όλους μας! Για παράδειγμα, για εμένα που γεννήθηκα τρίτη γενιά σε Ρωσσελιστική ομάδα, δεν ισχύει. Ομοίως δεν ισχύει για άλλους συνεργάτες μας, που άλλος γεννήθηκε από γονείς Μουσουλμάνους, άλλος από Λουθηρανούς, άλλος από Πεντηκοστιανούς, ακόμα και από… Εωσφοριστές! Όπως αντιλαμβάνεσαι, αυτή είναι μια ερώτηση η απάντηση τής οποίας έχει διαφορετικό περιεχόμενο για τον καθένα από εμάς. Εγώ για παράδειγμα, (σε αντίθεση με εσένα), δεν θεώρησα κριτήριο αληθινότητας, το αν μια πίστη ήταν τών γονέων μου ή όχι. Η αλήθεια, δεν είναι συνάρτηση καταγωγής, αλλά ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΩΝ και λογικής συνοχής. Γι’ αυτό και προσωπικά γελάω κάθε φορά που μου κάνουν αυτή την ερώτηση. Αν δηλαδή είχα γεννηθεί από Ινδιάνους τής Αμερικής, μήπως θα έπρεπε να προσεύχομαι στον Μεγάλο Μανιτού; Ή έπρεπε να παραμείνω στη θρησκεία τών γονέων μου, όταν ανακάλυψα ότι είναι απάτη;

4. Εάν πάλι η ερώτησή σου μεταλλαχθεί λίγο, και γίνει: “νιώθεις ότι η πίστη τών προγόνων τού σημερινού Ελληνικού κράτους είναι η Χριστιανική Ορθόδοξη;”. Θα απαντούσα ευθαρσώς: “ναι”. Γιατί για 2000 σχεδόν χρόνια, σε αυτή την πίστη βαπτίσθηκαν και μαρτύρησαν, και μεγαλούργησαν, και κήρυξαν στα πέρατα τού κόσμου, και Χαριτώθηκαν, η πλειονότητα τών Ρωμηών προγόνων μας.

Άρα, έχοντας υπ’ όψιν τις ανωτέρω επισημάνσεις, (και επειδή ξέρω “πού το πας”, μια και την ίδια ερώτηση κάνουν όλοι σχεδόν οι Νεοπαγανιστές), επέτρεψέ μου να διορθώσω τη σκέψη σου στα εξής:

α. Εφ’ όσον η Ορθοδοξία είναι Επιστήμη και όχι θρησκεία, (μια και στηρίζεται στο πείραμα και στην επαλήθευση, και όχι σε τυφλή πίστη), τι σημασία έχει, αν ήταν ή αν δεν ήταν επιστήμη τών προγόνων μας; Σημασία έχει, αν η εφαρμογή της έχει αποτέλεσμα! Και αυτό είναι σαφώς αποδεδειγμένο, στα πρόσωπα τών αγίων μας, που με τη μέθοδο αυτή θεώθηκαν και φωτίσθηκαν (πραγματικά όμως, και όχι ετυμολογικά). Μήπως για παράδειγμα, πρέπει να πετάξουμε τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές, μόνο και μόνο, επειδή η κατασκευή τους, ΔΕΝ ήταν επιστήμη τών πατέρων μας; Τι είδους λογική είναι αυτή, που κρίνει την αλήθεια με την “εντοπιότητα” και την αρχαιότητα;

β. Πόσος χρόνος άραγε, θεωρείται αρκετός, για να θεωρηθεί μια πίστη ως “προγονική”; Τα 2000 χρόνια τού Χριστιανισμού δεν είναι αρκετά κατά τη γνώμη σου; Και αν δεν είναι αυτά αρκετά, ΠΟΣΑ άραγε είναι αρκετά; Μήπως 5.000 χρόνια; Με ποιο κριτήριο θα κρίνουμε τον αριθμό αυτό; Και τι γίνεται πιο πίσω απ’ αυτά τα χρόνια, στα οποία υπήρχαν θρησκείες άγνωστες σ’ εμάς σήμερα;

γ. Εφ’ όσον ΚΑΜΙΑ θρησκεία, (όσο παλαιά και αν είναι), δεν μπορεί να αποδείξει ότι είναι η παλαιότερη, ποιος δικαιούται να μιλάει για ΕΓΚΥΡΗ “θρησκεία τών προγόνων του”, και μάλιστα με αυθαίρετο μήκος ετών εντοπισμού της;

δ. Η παλαιότητα, ή η αλήθεια και η ακρίβεια, κάνουν μια πίστη αληθινή; Τι λογικά άλματα είναι αυτά;

ε. Τα έθνη είναι άραγε νεκρές οντότητες, απολιθωμένες στο παρελθόν; Δεν εξελίσσονται; Παραμένουν παγωμένα σε μια αρχαία λατρεία; Ποια λογική το επιβάλλει αυτό; Ή μήπως, δεν είναι γνωστές οι θρησκευτικές μεταλλάξεις που επήλθαν στην αρχαία προχριστιανική Ελληνική θρησκεία; Ή μήπως δεν είναι γνωστές οι διαφωνίες μεταξύ αρχαίων φιλοσόφων για την πίστη τών πατέρων τους; Μήπως έχουμε σήμερα τόση άγνοια για την “αρχαία πατρώα θρησκεία”, που εξισώνουμε τις διαφορετικές εκδοχές της, απλοποιώντας την με τον όρο: “πατρώα θρησκεία”; Ορίστε μερικά παραδείγματα:

• Αλληλοϋβριζόμενοι… φιλόσοφοι
• Η διαφορά της γνώσης των όντων στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη
• Οι αρχαίοι φιλόσοφοι περί “θεών”
• Διαφορές μεταξύ Πλατωνιστών για τη σχέση Θεού και κόσμου
• Ο Πλάτων κατά του Ομήρου και του Αισχύλου

στ. Και όταν μιλάμε για την “αρχαία Ελληνική θρησκεία”, για ποια περιοχή τής Ελλάδος μιλάμε, και για ποια περίοδο; (με δεδομένο το ότι αυτή η λατρεία ήταν διαφορετική κατά περιοχή και περίοδο); Ποια “εκδοχή” τής αρχαιοελληνικής θρησκείας είναι νόμιμο να θεωρεί κάποιος ως “πατρογονική θρησκεία”, απ’ όλες αυτές τις ΑΛΛΗΛΟΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ εκδοχές της; Μήπως τελικά ήταν σωστό που οι αρχαίοι μας ειδωλολάτρες πρόγονοι κατέσφαξαν τους φιλοσόφους εκείνους, που αμφισβήτησαν την “πατρώα λατρεία” (όπως και τους Χριστιανούς); Ορίστε και μερικά στοιχεία γι’ αυτές τις αμφισβητήσεις τής “πατρώας θρησκείας”, από τους ιδίους μας τους προγόνους:

• Διώξεις των αρχαίων φιλοσόφων από τους πολυθεϊστές
• Υποδούλωση φιλοσόφων από τους πολυθεϊστές
• Ο Σωκράτης για τις διαφωνίες των “θεών”

ζ. Μήπως οι θρησκευτικές καινοτομίες τών Φιλοσόφων, στη λατρεία τών προγόνων τους, ήταν ανεπίτρεπτες; Δεν ήταν άραγε πρόοδος, η οποιαδήποτε ΔΙΟΡΘΩΣΗ εσφαλμένων θέσεων τών προγόνων τους; Μήπως πρέπει ένα έθνος να μη χρησιμοποιεί αυτοκίνητα, επειδή οι πρόγονοί του γνώριζαν μόνο το γιαϊδουράκι; Μήπως πρέπει να δηλώσουμε “οπισθοδρομικοί”, αρνούμενοι τη νεότερη (κατά τα τελευταία 2000 χρόνια), Χριστιανική πίστη τών Ελλήνων, μόνο και μόνο επειδή οι πρόγονοί τους γνώριζαν μόνο τα είδωλα; Οι δεσμοί που δόθηκαν εδώ πιο πάνω, είναι σαφέστατες αποδείξεις, αυτών τών καινοτομιών τών φιλοσόφων.

η. Και πού θα θέσουμε τη διαχωριστική γραμμή, στα όρια τών αλλαγών που δικαιούται να κάνει ένας λαός, στη λατρεία τών προγόνων του; Με ποια κριτήρια; Εάν δηλαδή η Χριστιανική πίστη ήταν η ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ εκείνη τών προγόνων μας, που θεωρήθηκε ορθότερη, (την οποία μάλιστα την επέλεξαν, με τίμημα τη ζωή εκατομμυρίων αγίων Μαρτύρων που δολοφονήθηκαν από τους Παγανιστές), ποιοι είμαστε εμείς σήμερα, θα θεωρήσουμε ότι η οπισθοδρόμηση σε αυτή την πρόοδο, ήταν εσφαλμένη; Μήπως θα ήταν καλύτερα, να κρίνουμε για τους εαυτούς μας, με κριτήριο μόνο την αλήθεια, και όχι την εντοπιότητα ή την αρχαιότητα;

θ. Και σε τελευταία ανάλυση, ποιος το είπε, ότι οι αρχαίοι θεοί τών αρχαίων μας Έλλήνων προγόνων, (όσων από εμάς είμαστε Έλληνες), ήταν… Ελληνικοί; Οι ίδιοι μας οι αρχαίοι πρόγονοι, είχαν διαφορετική γνώμη επ’ αυτού! Οι ίδιοι μας οι πρόγονοι, δήλωναν ότι οι “θεοί” τους, ήταν ΞΕΝΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ! Ορίστε και οι σχετικές αποδείξεις:

• Οι θεοί ομιλούν την… βαρβαρικήν
• Οι ξενόφερτοι αρχαιοελληνικοί θεοί κατά τους αρχαίους
• Εισαγόμενοι ψευτοθεοί από την Αίγυπτο
• Χτίσιμο Παγανιστικού Ναού του Δία πάνω σε παλαιότερο

Μήπως τελικά οι σύγχρονοι Νεοπαγανιστές, γνωρίζουν καλύτερα από τους αρχαίους μας προγόνους, την καταγωγή τών “θεών” εκείνων;

ι. Αλλά όχι μόνο οι αρχαίοι “πατρώοι θεοί” δεν ήταν καθόλου πατρώοι, αλλά (ακόμα χειρότερα), οι σύγχρονες Νεο-παγανιστικές αντιλήψεις δεν είναι καθόλου “εντόπιες”, που θέλουν την επιστροφή στην Κλασσική (μόνο) Ελλάδα (και μάλιστα Αθήνα και όχι Σπάρτη, για άλλους, ενώ για άλλους Σπάρτη και όχι Αθήνα…). Αυτές οι ιδέες, είναι ΥΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ σε αφελείς τής χώρας μας, από Δυτικές δυνάμεις, με σαφή πολιτικά συμφέροντα υποταγής τής χώρας μας, όχι μόνο κατά τους περασμένους 2,5 αιώνες, αλλά και σήμερα! Οι δε σημερινοί Νεο-παγανιστές, δεν είναι παρά μόνο τα “παπαγαλάκια” εκείνων, που κάνουν τη “βρωμοδουλειά” τής κατασυκοφάντησης τής Ρωμαϊκής ιστορίας τής χώρας μας, τής αποδυνάμωσης τής ισχυρότερης συνεκτικής δύναμης τού έθνους μας, (τής Εκκλησίας), σύμφωνα με το δόγμα Κίσιγκερ, τής αποχαύνωσης τού λαού με Παγανιστικές ιδεοληψίες, τής διαίρεσης τών σημερινών Ελλήνων σε “πατρώους” και “μη πατρώους”, σε εξουδένωση τής ΠΙΟ ΛΑΜΠΡΗΣ παράδοσης τού κόσμου (που είναι η Χριστιανική), για να αντικατασταθεί με γελοίες αρχαίες θεωρίες και μύθους, σε υποταγή τού πραγματικά ΥΨΙΣΤΟΥ Ρωμαίικου φρονήματος τού λαού μας, σε κομπλεξικούς προσκυνητές τής εκφραγκευμένης Δύσης, σε εγκλωβισμό τού Πανανθρώπινου Ελληνικά εκφρασμένου Χριστιανικού πνεύματος σε μία Εθνικά μαντρωμένη οντότητα τού Ελλαδικού μόνο χώρου, σε κατακερματισμό τής Ρωμιοσύνης σε κρατίδια “Ελλήνων”, “Μακεδόνων”, “Κυπρίων”, “Σέρβων”, “Αλβανών”, “Βουλγάρων”, κλπ, κομμένων σε “μικρές μπουκιές”, πρόθυμες για τα στομάχια τής Δυτικής παγκοσμιοποίησης.

Για όποιον Νεοπαγανιστή δεν έχει καταλάβει τον πραγματικό σκοπό που εξυπηρετεί, αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια. Ορίστε και τα τεκμήρια τών ανωτέρω ισχυρισμών:

• Η δημιουργία της σύγχρονης εθνικής αντίληψης από τον Διαφωτισμό
• Πώς ο Ναπολέων ονόμαστε τους Ρωμαίους: “Έλληνες”
• Ο Εθνικισμός είναι Φράγκικη αίρεση
• Το πολιτικό πρόβλημα του νέου Ελληνισμού
• Εδουάρδος Γίβων: Ένας… συκοφάντης Ιστορικός
• Ο ακρωτηριασμός μιας ιστορικής συνείδησης

Τέτοιο είναι το έγκλημα που επιτελούν οι σύγχρονοι αυτοί Νεοπαγανιστές “Εφιάλτες” στη χώρα μας, που φθάσαμε ενώ αυτοί συκοφαντούν την ιστορία μας, να κινδυνεύει να καπηλευθεί η ίδια η Ρωμαϊκή μας ταυτότητα από τους… Τούρκους! Ορίστε και τα τεκμήρια: Tο Bυζάντιο επανέρχεται AΛΛA ΣTHN… TOYPKIA! Όμως αρκετά είπαμε για το πρώτο αυτό μέρος τής απάντησής μας. Σου έχω δώσει αρκετά τεκμήρια ΓΙΑ ΑΡΧΗ, για να καταλάβεις σε τι ατραπούς σε έχει οδηγήσει η απερίσκεπτη αποδοχή τών όσων σου σερβίρισαν οι Νεοπαγανιστές. Ευτυχώς που πριν δηλητηριασθείς πλήρως από την απάτη τους και τις συκοφαντίες τους,

έκανες την έξυπνη κίνηση ΝΑ ΨΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ανθρώπους που για χρόνια ερευνούμε και ελέγχουμε τους Νεοπαγανιστικούς ισχυρισμούς, και τις κρυφές τους παραμέτρους και σκοπούς.

Ολοκληρώνοντας την απάντησή μου στη πρώτη σου ερώτηση λοιπόν, επίτρεψέ μου αγαπητέ φίλε να συνοψίσω τα εξής:

Πόσο λογικό είναι να κρίνεις την αληθινότητα μιας πίστης, ή μιας επιστήμης, με κριτήριο τη Γεωγραφία και την Παλαιότητα; Το βλέπεις αυτό λογικό; Και ποιος θέτει τα κριτήρια, πέραν τής ίδιας τής λογικής και της τεκμηρίωσης; Γιατί άραγε, εγώ, θα έπρεπε να μη βαπτισθώ Ορθόδοξος, και θα έπρεπε να παραμείνω στην Προτεσταντική θρησκεία τών γονιών μου, μόνο και μόνο επειδή ήταν για εμένα “θρησκεία τών πατέρων μου”;

Νομίζω ότι κατάλαβες ήδη πολλά. Όμως δεν τελειώσαμε εδώ. Στο δεύτερο μέρος τής απάντησής μας προς εσένα, που θα δημοσιεύσουμε το συντομότερο δυνατό, έχουμε πολλά ακόμα να πούμε!

Ακολουθεί το 2ο Μέρος τής απάντησής μας